NOOZUP

Download NOOZUP สแกน QR Code เพื่อดาวน์โหลด

#อยากเขียน ละครเวที​เรื่อง​ นาง(ร้าย) Siamese Femme Fatales

#อยากเขียน ละครเวที​เรื่อง​ นาง(ร้าย) Siamese Femme Fatales
Lanpaveeework 486

เราได้มีโอกาสไปดูละครเวที เรื่อง นาง (ร้าย) Siamese Femme Fatales เมื่อรอบวันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ที่ผ่านมา นี่เป็นละครเวทีเรื่องแรกของปีนี้ ซึ่งตอนแรกเมื่อต้นปีตั้งใจจะดูละครเวทีให้บ่อยมากขึ้น แต่ก็มีเหตุอันติดขัดทรัพย์จางกันไป ผ่านมาแล้ว 2 เดือนในปี พ.ศ. 2562 นี่จึงยังเริ่มต้นได้แค่ละครเรื่องแรกเท่านั้น

ละครเวทีเรื่องนี้ได้มีการพัฒนามาจาก การแสดงเดี่ยวกึ่งสารคดีเรื่อง “นาง” (As An Actress) ซึ่งเป็นการแสดงเดี่ยวของนักแสดงหญิง 3 รุ่นด้วยกัน ได้แก่ คุณรัญญา ศิยานนท์ คุณศิรพันธ์ วัฒนจินดา และคุณอรัชพร โภคินภากร ว่าด้วยการสำรวจพื้นที่ทับซ้อนระหว่างตัวละครและตัวตนบนพื้นที่สื่อและชีวิตส่วนตัว ในการแสดงครั้งนั้นเราไม่ได้มีโอกาสไปดู แต่ก็ไม่เป็นปัญหาในการดูละครเรื่อง นาง (ร้าย) ในครั้งนี้ เพราะรูปแบบไม่ได้เป็นเรื่องราวภาคต่อแต่อย่างใด อีกทั้งในการแสดงครั้งนี้ก็ไม่ได้เป็นรูปแบบการแสดงเดี่ยว แต่นักแสดงทั้ง 3 ได้ออกมาแสดงร่วมกัน

 

ในช่วงแรกของละคร มันดูเป็นการล้อเลียนฟอร์มนางร้ายตามช่องทีวีไทย แต่ภายใต้ความร้ายตามฟอร์มดังกล่าว 'การฉายภาพ' ให้ผู้ชมเป็นผู้เลือกรับชมด้วยตนเอง ในมุมเราที่เลือกที่จะมองนักแสดงสดๆ กลับรู้สึกว่าภายใต้ฟอร์มนางร้ายละครทีวีไทยนั้น นักแสดงสามารถถ่ายทอดความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองออกมาได้อย่างจริงใจ ซึ่งในจุดนี้มองว่านักแสดงเก่งมาก มันดูลื่นไหลและมีสมดุลที่ดีมาก ที่ทำให้ฟอร์มละครทีวีและฟอร์มละครเวทีไปด้วยกันได้ ออกมาเป็นการแสดงที่กลมกล่อม ชื่นชมมากๆ ค่ะ และขออนุญาตแนะนำเลยสำหรับคนที่สนใจด้านศาสตร์ของการแสดง สมควรไปศึกษารับชมเป็นอย่างยิ่ง เพราะคุณจะได้เห็นการแสดงที่สามารถเรียกได้ว่า ‘To be not just to seem’ ซึ่งเป็นความมืออาชีพจากการสั่งสมประสบการณ์ของนักแสดง ที่บอกได้เลยว่าแค่ดูการแสดงก็คุ้มราคาบัตรมากๆ แล้ว

เราอาจจะไม่ใช่คนดูละครทีวีมามากมายนัก แต่พอได้รับชมละครตามช่องทีวีต่างๆ ก็พอจะดูออกบ้างนิดหน่อยว่าอันไหนรู้สึกจริง อันไหนประดิดประดอย และจากรูปแบบการแสดงนาง (ร้าย) นี้ ที่นักแสดงจัดเต็มมากทีเดียว เป็นฟอร์มนางร้ายที่รู้สึกจริงและประดิษฐ์น้อยมาก

นั่นจึงทำให้เราเกิดคำถามกับตนเองว่า หรือความร้ายแบบละครทีวีก็เป็นเพียงแค่ฟอร์มๆ หนึ่งเท่านั้น เหมือนฟอร์มการแสดงแบบอื่นๆ เช่น musical expression physical etc. ซึ่งพื้นฐานการแสดงในเรื่องความจริงในความรู้สึก ความจริงในความต้องการก็ยังคงต้องมีอยู่ เลยมาถึงคำถามที่ 2 ต่อมาที่ว่าหรือมันเป็นมายาคติส่วนตัวของเราเอง ที่เมื่อใดก็ตามที่เรานึกถึงฟอร์มนางร้ายในละครทีวี ก็จะคิดไปเองแล้วว่าเป็นการแสดงที่ประดิษฐ์ ดูเป็นการแสดงมากเกินไป ทำไมมันร้ายตั้งแต่ลมหายใจ ร้ายเห็นมาได้ตั้งแต่ปากซอยขนาดนี้

 

พอคิดแบบนี้แล้วก็เกิดคำถามต่อมาว่า แล้วถ้ารู้สึกจริงแล้ว แสดงด้วยความจริงใจแล้ว แต่กลับถูกมองว่าเป็นสิ่งลวง เพราะมายาคติ ค่านิยม ความคิด ความเชื่อต่างๆ นานา แล้วถ้าอย่างนั้นความจริงที่สังคมต้องการคืออะไร? ไปจนถึงสุดท้ายแล้วแต่ละคน "คุณก็มีความจริงที่ตัวคุณเองต้องการอยู่แล้วใช่หรือไม่" มาถึงจุดนี้เราสะท้อนคิดถึงตนเอง เพราะตัวเราเองด้วย ที่อดีตเป็นหนึ่งในคนที่เคยมองว่าละครทีวีนั้นปลอมเปลือก เพราะบางทีตัวเราเองก็มีความเชื่อว่าความจริงของเราจะต้องมีหน้าตาเป็นอย่างไร ไว้อยู่แล้ว

 

จากประเด็นดังกล่าวจึงกลายเป็นว่า ถ้าคุณมีความจริงที่คุณต้องการอยู่แล้ว นั่นแปลความหมายอีกอย่างได้ว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นความจริงที่แท้อาจไม่จำเป็นอีกต่อไป พอกะเทาะมาถึงตรงนี้ เราคิดว่า

บางทีความจริงหรือความไม่จริงใดๆ มันถูกประกอบสร้างไปด้วยหลายสิ่งหลายอย่างมาก ผสมผสานออกมาเป็นเนื้อเนียนเดียวกัน หรืออาจขยาย หด ให้เหลือเพียงบางสิ่งที่ออกมาเป็นสื่อให้เราเห็น -ไม่เห็น ฟัง -ไม่ฟัง เสพ -ไม่เสพ เชื่อ -ไม่เชื่อ และเพราะเนื้อจริงแท้มันถูกกลบทับซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นวัตถุใหม่

รูปร่างอาจดูประหลาด แปลกตา หรืออาจเรียกว่าสะดุดตาก็ได้หากเชื่อมโยงเข้าสู่ภายในละคร โดยสังเกตเห็นได้ผ่านการใช้อุปกรณ์สีแสบสัน ผ่านเครื่องแต่งกายที่ดูเฉพาะเจาะจง ผ่านการตั้งใจติดตั้งฉากเตรียมอุปกรณ์ให้เห็นต่อหน้าผู้ชม การตั้งใจให้พื้นเวทีเป็นเสมือนภาพหน้ากล้องถ่ายทำ การตั้งใจเริ่มต้นด้วยฟอร์มการแสดงแบบนางร้ายทีวีก่อนแล้วค่อยๆ ลดฟอร์มลง การตั้งใจมีภาพสื่อวีดิทัศน์ให้เห็นเบื้องหลังระหว่างการเปลี่ยนฉาก เพื่อให้เราตั้งใจตั้งคำถามถึงความจริงและความไม่จริงผ่านการแสดงซ้อนแสดงในครั้งนี้

และเพราะแบบนี้เองเนื้อแท้ที่ (เหมือนว่าเราจะ) ต้องการที่ (เหมือนว่าเราจะ) กำลังตามหามันอยู่ จึงกลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถสังเกตเห็นและเอะใจได้ง่ายๆ

ละครเรื่องนี้จึงค่อยๆ พาเรากะเทาะชั้นเปลือกที่ห่อหุ้มอยู่เหล่านั้น โดยเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นผ่านรูปแบบการลำดับ (Sequence) ที่ละครเรื่องนี้ร้อยเรียงไว้เสมือนเป็นการค่อยๆ ปอกเปลือกชั้นหัวหอม ให้เราเข้าไปสำรวจเนื้อในของมันด้วยตนเอง และเลือกพิจารณาเองว่าที่ผ่านมาคุณเลือกไปเชื่อตรงไหนมาบ้าง และถ้ามันใช่คำตอบของคุณ แต่มันเป็นคำตอบสุดท้ายที่แท้แล้วจริงหรือไม่ ไปจนถึง Sequence ลำดับสุดท้ายของการแสดงที่เรียบง่ายที่สุด แต่เข้าถึงหัวใจของผู้ชมได้มากที่สุด ทั้งหมดทั้งมวลในขณะนั้นเหมือนเรากำลังได้ยินนักแสดงบอกเราว่า 'นี่แหละคือความจริงแท้ของฉันที่ฉันมี' และทันทีที่ไฟค่อยๆ สว่างขึ้นเผยให้เห็นผู้ชมด้านหลัง ในขณะนั้นเหมือนเป็นการพูดอีกครั้งว่า 'และความจริงแท้นี้กำลังดำเนินไปต่อหน้าพวกคุณ'

จนถึงตอนนี้เรากลับมองว่าภายในเรื่อง นาง (ร้าย) กลับไม่ได้มีแค่ประเด็นสื่อหรือประเด็นตัวตนเพียงเท่านั้น แต่ละครเรื่องนี้ยังสามารถเชื่อมโยงไปสู่เรื่องอื่นๆ ได้อีกมากมาย อย่างตัวเราเองคิดไปถึงเรื่องการเผยแพร่ข้อมูลในโซเชียล หรือแม้แต่คำบอกเล่าทางประวัติศาสตร์ ฯลฯ และ นาง (ร้าย) ยังเป็นละครความยาวชั่วโมงครึ่งอันแสนสั้น ที่มีความลึกซึ้ง และมีมากกว่าความสนุกสนาน ความตลกครบรส ความบันเทิงเชิงร้ายผิวเผินที่เรากำลังมองเห็น

 

อย่างไรก็ตาม เรียนเชิญให้ไปสัมผัสรับชมกันเอง เป็นคุณค่าที่คู่ควรมากค่ะ

เราแต่ละคนมีสิ่งที่สะท้อนออกมาไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เพราะแต่ละคนก็มีประสบการณ์ที่แตกต่างกันออกไป ยังไงนำพาประสบการณ์ของตัวเองออกไปทำงานหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนะคะ

ตอนนี้ยังสามารถจับจองบัตรได้ ยังไงลองเข้าไปค้นหารายละเอียดได้ใน Facebook Event นาง (ร้าย) Siamese Femme Fetales สถานที่แสดงในครั้งนี้อยู่ที่ ศูนย์ศิลปะและวัฒนธรรมแสงอรุณ ชั้น 6 สาทรซอย 10 สามารถนั่ง BTS ช่องนนทรี (ทางออกประตู 1) ไปได้ค่ะ

สำหรับวันนี้มีเรื่อง #อยากเขียน เพียงเท่านี้ ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่ค่ะ (:

GALLERY

RECOMMENDED BY NOOZUP

Apple Store Play Store