NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
“ฝ้ายคำ”
หมวด: Funny

“ฝ้ายคำ”

  • 620
  • 1
  • 0
ลีลาวดีสีเลือด

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นยอดทิวเขาสีเขียวลิบลับ คาดการณ์จากเงาไม้ที่ตกกระทบพื้นดินแล้ว น่าจะสักสิบโมงกว่าๆ ถึงสิบเอ็ดโมงได้ อากาศยังเย็นยะเยือกราวกับหกโมงเช้าแม้เวลาจะล่วงเลยเข้าต้นเดือนกุมภาแล้วก็ตาม กะว่าจะผล็อยหลับสักงีบ แต่ต้องเด้งตัวขึ้นมาเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นของบางอย่างถูกทับไว้อย่างประณีตในหนังสือสมัยเรียนมหาลัย “จิตวิทยาทั่วไป” ฉันขมวดคิ้วก่อนลุกพรวดขึ้นมายังกับตุ๊กตาล้มลุก แล้วค่อยๆ สอดนิ้วเปิดหน้าหนังสืออย่างเบามือ ตาเบิกโพลกมือเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คราบเหลืองน้ำตาลด่างเป็นดวงๆ ในหน้าหนังสือ ดอกแห้งกรอบสีน้ำตาลอมส้มแต่ยังคงสภาพดอกได้อย่างสวยงาม “ดอกฝ้ายคำ”

เสียงแหบพร่าดังกึกก้องอยู่ในหู “เฮ้ย แกทำอะไรของแกวะ เดี๋ยวมันก็ขึ้นราหมดหรอก หนังสือแกจะพังเอานะเว้ย” ฉันยังคงก้มหน้าก้มตาจัดเรียงดอกเหลืองนวลตาไปในหน้าหนังสือทีละดอกๆ โดยไม่ได้สนใจฟังเสียงห้ามปรามของเพื่อน

“นี่” ฉันยื่นหนังสือสี่ห้าเล่มให้เจ้าของเสียงด้วยความภาคภูมิใจ ใบหน้าเรียวแหลมบิดเบี้ยวไปอีกทางพลางหัวเราะคิกคักราวกับว่าสิ่งที่ฉันทำมันเป็นเรื่องตลกนักหนา

“ก็ฉันชอบนี่หว่า” สันสวนทันควัน

สามเดือนให้หลังไม่นานนักจากวันที่เราเริ่มเข้ามาเป็นเด็กคลองสิบหก ฉันและคู่หู เจ้าของฉายา “สวยกว่า” ที่ได้ชื่อนี้มาก็ไม่ได้สวยอะไรนักหรอกเพียงแต่กลุ่มเรามีเพื่อนชื่อตาลสองคน ตกลงกันไม่ได้ก็เลยให้ชื่อ ตาลสวย กับตาลสวยกว่าจนถึงวันนี้ฉันก็ตัดสินไม่ได้หรอกว่าใครสวยกว่าใคร นั่นแหละเราสองคนเรียกว่าลงเรือลำเดียวกันก็ว่าได้ เลือกมาฝึกงานที่รพ.ศูนย์ มศว องครักษ์ จ.นครนายก ถ้าจำไม่ผิดน่าจะช่วงธันวาถึงมีนาคม เพราะอากาศเย็นสบาย มีม่านหมอกจางๆ ในตอนเช้า นับว่าเป็นประสบการณ์ที่มีค่าเลยทีเดียว ยกเว้นเรื่องที่…

อ้อ! เพื่อนฉันเกือบจะโดนตัวเงินตัวทองลากลงน้ำครั้งหนึ่งด้วยแหละไม่รู้ว่ามันเห็นเพื่อนฉันเป็นไก่หรือยังไง จ๋อม จ๋อม น้ำกระเพื่อมเป็นวงกว้าง มันรีบชักเท้าที่แกว่งอย่างสบายใจอยู่ริมขอบสระขึ้นมาทันที เล่าไปพลางทำตาลุกวาวชี้ไม้ขี้มือทำท่าทำทางราวกับว่าลงไปต่อสู้กันใต้น้ำมาอย่างนั้นแหละ

“แกเห็นตัวมันรึเปล่า” ฉันถามหลังจากนั่งฟังคู่หูเล่ามาได้สักพัก

“ไม่ว่ะ” มันตอบพลางยิ้มกว้าง นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่คิดจะเชื่อมัน ถ้าเพื่อนฉันตัวเพรียวบางเท่าดารานักแสดงฉันก็อาจจะเชื่ออยู่หรอกนะ ว่าบางทีตัวเหี้ยก็อาจจะประเมินเหยื่อผิดพลาด แต่เพื่อนฉันไม่ใช่

ฉันพลิกตะแคงตัวอยู่หลายตลบก่อนจะขยับเปลือกตาหนักอึ้งชำเลืองมองคู่หู มันยังนอนกรนเบาๆ เสียงดัง คร่อกฟี้ๆ เป็นจังหวะ ยังเช้าอยู่มากและเป็นวันเสาร์ด้วยฉันตั้งใจว่าจะตื่นสายที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ก็ต้องลุกขึ้นมาก่อนไก่โห่อย่างไม่เป็นท่า ทนนอนต่อไปไม่ไหวแล้วโว้ย ฉันลุกพรวดพราดพลางสะบัดผ้าห่มหมอนข้างไปคนละทิศละทาง ผื่นแดงเป็นแผ่นๆ ตามแขนขาและคอ นี่มันอะไรกันฉันคิดในใจ พลางก้มมองเพื่อนเป็นรอบที่สองหลังจากตื่นเต็มตามันยังนอนหลับปุ๋ยอยู่เตียงข้างๆ ฉันใช้มือสะกิดผ้าห่มพลางเรียกชื่อ

“สวยกว่าๆ” “อือ” มันโงนเงนๆ เด้งตัวขึ้นมา “เฮ้ย อะไรวะ มีอะไร”

“ฉันคันมาก นอนไม่ได้เลย สงสัยจะมีตัวบุ้งอยู่แถวนี้”

“หือออ ทำไมฉันไม่คัน” ฉันรื้อข้าวของควานหาใต้เตียงหวังจะเจอบุ้งสักตัว แต่ไม่มี คิกคักๆ เสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มอยู่ด้านหลัง ฉันละสายตาจากใต้เตียงแล้วหันไปหาต้นเสียง มันหัวเราะเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

“อะไรของแกวะ มันใช่เวลาตลกไหมเนี่ย” ฉันขมวดคิ้วใส่มันอย่างหัวเสีย แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ยังไม่หยุดหัวเราะ

ฉันถลึงตาใส่มันพลางฟาดท่อนแขนไปที่ผ้าห่ม “นี่แกแกล้งฉันหรอวะ”

“เฮ้ย เปล่าๆ” มันขยับตัวหนีแต่ยังหัวเราะไม่หยุด “ก็ฉันบอกแกแล้วไง ว่ามันจะขึ้นราๆ”

ฉันเอียงคอ แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี “ก็นั่นไง” เจ้าของนิ้วอวบอ้วนชี้ไปยังหัวเตียง ฉันมองตามปลายนิ้วไปถ้าเป็นเรื่องอื่นฉันคงล้อมันว่า นี่นิ้วหรือตัวด้วงกันแน่ ฉันกลับไม่พูดและมองข้ามนิ้วอ้วนป้อมนั้นไป

“โอ้ยยย ยย” ฉันตะเบ็งเสียง มือสองข้ามกุมขมับคล้ายนักแสดงกำลังสวมบทปวดหัวราวกับสมองจะระเบิดออกมา

“หนังสือช้านนนนนนนนนนนนนนน น” ฉันลากเสียงยาว พุ่งพรวดไปหยิบหนังสือเจ้าปัญหา

ฉันค่อยๆ เปิดหน้าที่ทับดอกฝ้ายคำไว้ทีละแผ่นๆ อย่างตั้งใจ หวังใจไว้ว่าต้องมีสักหน้าที่มันจะไม่ขึ้นรา แต่เปล่าเลย… ฉันดึงดอกไม้ทิ้งไปพลางหัวเราะกับคู่หูไป เย็นวันนั้นเราตัดสินใจเผาหนังสือทิ้ง นึกถึงเรื่องนี้ทีไรฉันก็อดหัวเราะออกมาไม่ทุกทีสิน่า

ฉันหยิบดอกฝ้ายคำแห้งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “นี่แกอยู่ในนี้มาสี่ปีกว่าๆ เลยหรอเนี่ย” ฉันยิ้มให้กับความทรงจำในครานั้น นี่ถ้ามีโอกาสเจอกันอีกฉันกะว่าจะเอาไปอวดสวยกว่ามันซะหน่อย

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store