NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
วันฝนพรำกับรักไม่รู้ลืม ตอนจบ
หมวด: Funny

วันฝนพรำกับรักไม่รู้ลืม ตอนจบ

  • 548
  • 17
  • 0
Nurse writer

“เอ็งใส่หมวกของพ่อไปด้วยนะ เดี๋ยวไม่สบาย แม่เอ็งจะได้ไม่มาตามด่าข้า ฮ่าๆๆ”  

พ่อยิ้มปนเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แม่ไม่อยู่บ้านหลายวันตั้งแต่ดำนาเสร็จก็เดินทางไปเยี่ยมยายที่ต่างจังหวัดพ่อยิ้มปนเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แม่ไม่อยู่บ้านหลายวันตั้งแต่ดำนาเสร็จก็เดินทางไปเยี่ยมยายที่ต่างจังหวัด

ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบหมวกของพ่อที่แขวนอยู่ตรงหัวบันไดบ้านมาสวมศีรษะ หมวกใบใหญ่เวลาใส่มันจึงหลวมต้องผูกเชือกไว้ใต้คาง ฉันเลือกถือกระแป๋งใบที่ใหญ่ที่สุดด้วยความหวังที่จะถูกเติมเต็มด้วยปลาหมอ เท้าเปล่าเปลือยออกย่ำผืนดินที่ชุ่มน้ำ  เพียงเท่านั้นสายฝนก็ชโลมจนร่างกายเปียกปอน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิดด้วยความสนุก แต่ดูเหมือนฉันจะก้าวออกมาช้าไปสักนิด สายฝนเริ่มซา ได้ยินเสียงเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันก็เฮโลออกมาจับปลาหมอเช่นกัน ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบหมวกของพ่อที่แขวนอยู่ตรงหัวบันไดบ้านมาสวมศีรษะ หมวกใบใหญ่เวลาใส่มันจึงหลวมต้องผูกเชือกไว้ใต้คาง ฉันเลือกถือกระแป๋งใบที่ใหญ่ที่สุดด้วยความหวังที่จะถูกเติมเต็มด้วยปลาหมอ เท้าเปล่าเปลือยออกย่ำผืนดินที่ชุ่มน้ำ  เพียงเท่านั้นสายฝนก็ชโลมจนร่างกายเปียกปอน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิดด้วยความสนุก แต่ดูเหมือนฉันจะก้าวออกมาช้าไปสักนิด สายฝนเริ่มซา ได้ยินเสียงเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันก็เฮโลออกมาจับปลาหมอเช่นกัน 

“โอ้โห ปลาหมอเยอะเลย”  “โอ้โห ปลาหมอเยอะเลย”  

ฉันก้มมองดูปลาในกระแป๋งของจุ๋ม นิด และหน่อยฉันก้มมองดูปลาในกระแป๋งของจุ๋ม นิด และหน่อย

“เรากำลังจะกลับกันแล้ว ได้ปลาหมอตัวโตๆ ทั้งนั้นเลย” “เรากำลังจะกลับกันแล้ว ได้ปลาหมอตัวโตๆ ทั้งนั้นเลย” 

ความจริงฉันก็เห็นปลาหมอตลอดทางที่เดินมา แต่เพราะตัวมันยังเล็ก ฉันก็เลยไม่ได้จับมัน ความจริงฉันก็เห็นปลาหมอตลอดทางที่เดินมา แต่เพราะตัวมันยังเล็ก ฉันก็เลยไม่ได้จับมัน 

ในหนองน้ำระหว่างทางมีผักบุ้งทอดยอดปลายยอดโง้งเหมือนอ้าปากรับน้ำฝน ฉันเดินลงไปเก็บได้สักสองกำมือแค่พอมื้อเย็นของเราสองคนพ่อลูก และใส่กระแป๋งหิ้วกลับบ้านในหนองน้ำระหว่างทางมีผักบุ้งทอดยอดปลายยอดโง้งเหมือนอ้าปากรับน้ำฝน ฉันเดินลงไปเก็บได้สักสองกำมือแค่พอมื้อเย็นของเราสองคนพ่อลูก และใส่กระแป๋งหิ้วกลับบ้าน

"ไหนล่ะปลาหมอของเอ็ง"  ฉันกลับถึงบ้านพ่อก็นั่งรออยู่ตรงบันได ก้มลงมองในกระแป๋งด้วยความสงสัย"ไหนล่ะปลาหมอของเอ็ง"  ฉันกลับถึงบ้านพ่อก็นั่งรออยู่ตรงบันได ก้มลงมองในกระแป๋งด้วยความสงสัย

"มันเหลือแต่ตัวเล็กๆ หนูไม่อยากจะจับ แต่พ่อไม่ต้องกลัวไม่มีอะไรกินนะ หนูเก็บผักบุ้งมาให้พ่อลวกกินกับน้ำพริกด้วยจ้ะ""มันเหลือแต่ตัวเล็กๆ หนูไม่อยากจะจับ แต่พ่อไม่ต้องกลัวไม่มีอะไรกินนะ หนูเก็บผักบุ้งมาให้พ่อลวกกินกับน้ำพริกด้วยจ้ะ"

พ่อยื่นมือมาดึงเชือกผูกหมวกที่คางและถอดหมวกออกให้ฉัน ก่อนจะเขกกบาลเบาๆ และไล่ให้ไปอาบน้ำพ่อยื่นมือมาดึงเชือกผูกหมวกที่คางและถอดหมวกออกให้ฉัน ก่อนจะเขกกบาลเบาๆ และไล่ให้ไปอาบน้ำ

เสียงโป๊กๆ เพียงพักเดียวเงียบหายไป สำรับถูกจัดวางกับพื้นไม้ มีเพียงข้าวสวย น้ำพริก ผักบุ้งลวก เราก็กินข้าวอย่างมีความสุขแล้วเสียงโป๊กๆ เพียงพักเดียวเงียบหายไป สำรับถูกจัดวางกับพื้นไม้ มีเพียงข้าวสวย น้ำพริก ผักบุ้งลวก เราก็กินข้าวอย่างมีความสุขแล้ว

ฉันสะดุ้ง รู้สึกมีใครมาสะกิดที่ด้านหลัง  "จะกลับบ้านกับพี่มั้ย พี่เอารถยนต์มา"  พี่ที่ร่วมงานด้วยกันนั่นเองที่ปลุกให้ตื่นจากความทรงจำเมื่อครั้งก่อนฉันสะดุ้ง รู้สึกมีใครมาสะกิดที่ด้านหลัง  "จะกลับบ้านกับพี่มั้ย พี่เอารถยนต์มา"  พี่ที่ร่วมงานด้วยกันนั่นเองที่ปลุกให้ตื่นจากความทรงจำเมื่อครั้งก่อน

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูมีร่มมา" "ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูมีร่มมา" 

และฉันก็ตัดสินใจเดินถือร่มที่ไม่ได้กางฝ่าสายฝนออกไป กางแขนรับน้ำฝนชื่นฉ่ำ นำพาให้ฉันกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง...ฉันจึงรักฤดูฝนและฉันก็ตัดสินใจเดินถือร่มที่ไม่ได้กางฝ่าสายฝนออกไป กางแขนรับน้ำฝนชื่นฉ่ำ นำพาให้ฉันกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง...ฉันจึงรักฤดูฝน

 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store