NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
เสียใจทุกทีที่ทิ้งเธอไป
หมวด: Life

เสียใจทุกทีที่ทิ้งเธอไป

  • 566
  • 91
  • 1
Jovial

บทความนี้ เขียนไป ร้องไห้ไปจนจบ .. คิดถึง เสียใจ อยากแก้ตัว แต่ไม่ทันแล้ว มันผ่านไปแล้ว เธอตายไปแล้ว ไปพร้อมกับขึ้นชื่อว่าถูกเจ้าของทิ้ง 

เขียนไปก็รู้สึกเสียใจ หลายๆเรื่องราว เสียใจยังไงก็ไม่เก็บมาคิด ลืมง่าย แต่เรื่องของเธอ ฉันรู้สึกผิด ฉันขอโทษ

อดีต ที่บ้านมีอยู่สามคนพ่อแม่ลูก ฉันก็เป็นเด็กอยู่ เรียนอยู่มัธยมต้นแถวปากเกร็ด ย้ายบ้านบ่อยมาก ด้วยเหตุผลหลายอย่าง ส่วนใหญ่เพราะคนรอบตัวทั้งนั้น ครั้งนี้ต่างออกไป น้องสาวแม่ อยากให้ไปอยู่ห้องแถวใหม่แถวปากเกร็ดด้วยกัน เพื่อลดค่าใช้จ่าย ได้อยู่ด้วยกันพี่น้อง ที่บ้านฉันคิดแล้วก็ตกลงใจย้ายมาอยู่ด้วยกัน ย้ายทุกสิ่งอย่างจากดอนเมือง เพื่อนบ้านดีๆ มาอยู่ด้วยกันที่ปากเกร็ด ขนหมาน้อยชื่อ เป๊ปซี่ หมาพันธุ์ทางสีขาวสวย ขนฟู น่ารัก เราหอบหิ้วเธอไปด้วย ไปอยู่ด้วยกัน

เธอเป็นหมาที่น่ารัก สวยงาม น้าฉันไม่ค่อยชอบสัตว์เท่าไหร่ นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือหลังจากที่อยู่ด้วยกัน รายละเอียดเล็กน้อย ที่ไม่เป็นที่พึงใจนักระหว่างพี่ๆน้องๆก็เกิดขึ้น ปัญหาการงานการเงิน สุดท้ายยื้อไม่ไหว ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นด้วยกันอีก ไม่สามารถนำเจ้าเป๊ปซี่ไปด้วยได้ น้าไม่ยอม พวกฉันเสียใจ แต่เมื่อหลายๆอย่างบังคับให้ไม่สามารถนำเธอไปได้ ก็ต้องปล่อยให้เธออยู่ที่เดิม ฉันได้ฝากฝังเธอกับเพื่อนบ้านแถวนั้น ซึ่งเขาก็บอกจะช่วยดูแลให้ จนกว่าเราจะพร้อมรับเธอไปอยู่ด้วย 

ฉันจำได้ วันที่ฉันจำเป็นต้องทิ้งเธอ ทิ้งลูกที่เลี้ยงมาแต่เด็กเล็กไว้ที่นั่น เธอวิ่งตาม.. ฉันก็ลงมาปลอบใจเธอหลายต่อหลายครั้ง กว่าจะขึ้นรถไปกันได้ หลังจากนั้นฉันก็แวะมาหาเธอเรื่อยๆ 

อาทิตย์ เลื่อนเป็นเดือน เดือนเลื่อนเป็น หลายๆเดือน จนเป็นปี ได้เห็นเธอมีลูกสวยงามเหมือนเธอ ขนยาวสีเข้มสวย คล้ายโกลเด้นท์ในสมัยนี้ ฉันก็ได้แต่หวังมีคนเมตตาเธอ บ้านฉันยังไม่พร้อมจะพาเธอไปด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ มันต้องเป็นไปเช่นนั้น ถึงมีทางพาไป เราก็หลงลืมเธอไม่พาไป เหตุผลร้อยแปด จนเวลาผ่านไปนานหลายปี ไปหาเธอ แต่เธอไม่รู้อยู่ไหน บางคนก็บอกตายไปแล้วมั้ง 

ฉันเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงเธอ หลังจากนั้น ฉันก็เลี้ยงหมาแมว มาไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่น แต่ก็ไม่สามารถดูแลเธอได้ เธอเป็นหมาตัวเดียว ที่บ้านฉันทิ้ง! 

มันเป็นตราบาปให้กับฉัน ซึ่งฉันไม่ควรจะคิดแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่ากรรมใครกรรมมัน กรรมร่วมกัน ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว.. แต่อดไม่ได้

เวลามันผ่านไปเกือบสามสิบปีแล้ว แต่มันก็ยังฝังใจฉัน ฉันต้องปล่อยให้เธอเป็นหมาเร่ร่อน สายตาที่ร้องขอ อย่าทิ้งหนู หมาร้องไห้ หมาวิ่งตาม หมาดีใจ หมาเศร้า เวลาที่เราไปหาเธอ ช่วงเวลาที่ต้องลาจาก เธอจะตาม อะไรต่ออะไรมากมาย มันอยู่ในความทรงจำ ..

ขอโทษอีกครั้ง เป๊ปซี่ 

 

เขียนโดย: Jovial

ภาพโดย: unsplash

 

 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store