NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ริอยากเป็นนักข่าว
หมวด: Life

ริอยากเป็นนักข่าว

  • 631
  • 305
  • 2
GUไปเรื่อย

 

คุณเคยมีความฝันไหม?

ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมีความฝัน ใช่ครับ! ผมก็มีความฝัน เราทุกคนต่างมีความฝันเป็นของตัวเอง  แต่จะเดินไปให้ถึงฝันอย่างที่วาดหวังไว้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายขึ้นอยู่กับความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะไปให้ถึงจุดหมายปลายทางแห่งฝัน

ความฝันของผมคืออะไร คุณอยากรู้ไหม?

“มันก็เรื่องของคุณ ทำไมฉันจะต้องรับรู้ด้วย” แน่นอนนั้นคงเป็นคำตอบที่ผมคงได้ยินจากคุณ      
แต่...ฟังผมก่อน ผมอยากจะเล่าให้คุณฟัง  เชื่อผมสิ...เมื่อคุณฟังแล้วคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผมต้องการอรรถาธิบายทั้งหมด

เริ่มกันเลยนะครับ สมัยผมเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ตอนนั้นผมจำได้ว่าเลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจตามเพื่อน เพราะยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการหรือชอบอะไรกันแน่  พยายามถามตัวเองหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบ สิ่งหนึ่งที่เข้ามาให้ห้วงความคิด ณ ขณะนั้น คือ “เรียนตามเพื่อนเหอะ จะได้มีเพื่อนคอยช่วยเหลือ”  

คุณอาจจะงงว่า “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความฝันของผมล่ะ”  ฟังต่อให้จบก่อนครับ เรื่องมันเพิ่งเริ่มต้น  

การเรียนตามเพื่อนของผมอาจไม่ใช่สิ่งดีที่สุด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่ที่สุด แน่นอนครับว่าพอเราเรียนไปสักพักจะเริ่มหาตัวเองเจอและรู้จักตัวเองมากขึ้น แต่ก็นั่นแหละครับ...มันมาเจอตัวเองก็ล่วงเลยมาจนกระทั่งอยู่ปี  4 ครั้นจะไปเรียนคณะที่ตัวเองชอบจริง ๆ ก็เสียเวลาที่ร่ำเรียนมาและที่สำคัญค่าเทอมที่ค่อนข้างแพงของมหาวิทยาลัยเอกชนที่พ่อแม่ต้องจ่ายให้ทุกเทอม

ผมยอมรับครับว่ามารู้ตัวเองตอนอยู่ปี  4 ว่าอาชีพในฝันที่ผมอยากเป็นมากที่สุดไม่ใช่นายกรัฐมนตรีหรือนักการเมือง ผมอยากเป็น “นักข่าว” ครับ….คุณฟังไม่ผิดหรอก 

คุณลองคิดดูสิ!!! ผมเรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาการเงิน แต่อยากเป็นนักข่าวที่ต้องเรียนนิเทศศาสตร์ โอ้สวรรค์!!! ความฝันของผมมันช่างไกลความจริงเสียเหลือเกิน 

หลังจากจบปริญญาตรี ผมยำเดินสมัครงานทุกหนทุกแห่งที่เป็นองค์กรสื่อสารมวลชน โดยเฉพาะหนังสือพิมพ์ ผมแทบไม่เคยยื่นใบสมัครงานในสาขาวิชาชีพที่รำเรียนมาเลยทั้งที่ในสมัยนั้นบริษัทไฟแนนซ์ บริษัทเงินทุน บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ ธนาคาร สถาบันการเงินต่าง ๆ กำลังเฟื่องฟูและเปิดรับคนเข้าทำงานเป็นจำนวนมาก 

ผมตกงานอยู่นานทางบ้านเริ่มบ่นว่า “จบมาตั้งนานเมื่อไหร่จะหางานได้สักที” ผมเจ็บแปลบทุกครั้งที่ได้ยิน แต่ด้วยความฝันของผมเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ผมยืนหยัดและสู้ต่อเพื่อที่จะเดินไปให้ถึงฝัน ผมยังคงมุ่งมั่นและตั้งใจที่จะต้องเป็นนักข่าวให้ได้แม้หนทางข้างหน้าจะมืดมน ส่วนหนึ่งผมแอบยอมรับในใจว่าที่ทางหนังสือพิมพ์ไม่เรียกผมไปสัมภาษณ์เลยอาจเป็นเพราะสาขาและคณะที่ผมเรียนจบออกมาไม่ตรงตามคุณสมบัติที่เขาต้องการ 

ผมยังคงแตะฝุ่นอยู่นานหลายเดือนจากความฝันของผมแลกกับเสียงกรนด่าของทางบ้าน แต่สุดท้ายผมก็บอกกับตัวเองว่า “นี่จะเป็นเดือนสุดท้ายแล้วที่ผมจะหางานในอาชีพนักข่าว ถ้าไม่ได้...ผมจะยุติความฝันลงเพียงเท่านี้และเริ่มต้นกับความจริงที่รออยู่ข้างหน้า”  

คุณอาจหาว่า “ผมโง่ที่ไม่ยอมหางานอื่น”                                                                                     
ผมยอมรับโดยดุษฎี แต่..ผมตั้งใจมากที่จะทำตามความฝัน 

คุณเชื่อหรือไม่….และแล้วก็มีหนังสือพิมพ์ฉบับเล็กและเฉพาะทางแห่งหนึ่งติดต่อมาขอสัมภาษณ์

“เรียนจบอะไรมา” บก.ถาม

“ผมเรียนจบคณะบริหารธุรกิจ สาขาการเงินครับ” ผมตอบ

“คุณจะทำได้หรอ งานนักข่าวน่ะ” บก.หยุดนิ่งมองหน้าผมแล้วเริ่มพูดต่อ “มันต้องเขียนข่าวได้ คุณไม่ได้จบนิเทศฯมาแล้วคุณเขียนข่าวได้หรอ”

“ผมเขียนข่าวไม่ได้ครับ แต่ผมมั่นใจว่าผมทำได้” ผมหยุดกลั้นหายใจ “ถ้าพี่ให้โอกาสผม”

“งั้นผมจะให้โอกาสคุณไปทำงานข่าวที่ตลาดหลักทรัพย์ 1 เดือนเพื่อพิสูจน์ว่าคุณทำได้จริงอย่างที่พูดไหม” บก.ตอบด้วยเสียงดังและหันมามองหน้าผมอีกครั้ง “แต่...ผมไม่มีเงินเดือนให้คุณนะ คุณจะทำหรือเปล่า”

“ผมทำครับ”ผมตอบกลับในทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด 

นั่นคือจุดเริ่มต้นอาชีพในฝันของผม คงไม่มีใครปล่อยให้มันหลุดลอย ผมก็เช่นกัน ผมมีโอกาสได้พิสูจน์สิ่งที่ผมพูดไว้กับบก. เมื่อครบหนึ่งเดือนผมผ่านการพิจารณาและได้เริ่มต้นทำอาชีพนักข่าวมีเงินเดือนอย่างจริงจัง  

ผมเชื่อว่าความตั้งใจจะเป็นปัจจัยทำให้เราประสบผลสำเร็จได้อย่างแน่นอน                                    
อย่าพยายาม แต่จงตั้งใจที่จะทำ        
                       

 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store