NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
นอกเวลา เหนือหน้าที่ กับบทศิราณีจำเป็น
หมวด: Life

นอกเวลา เหนือหน้าที่ กับบทศิราณีจำเป็น

  • 547
  • 0
  • 0
Sumook

นอกเวลา เหนือหน้าที่...กับบทศิรานีจำเป็น

 

ไม่นานมานี้....พี่สาวที่ฉันรู้จัก

 

ตั้งหน้าตั้งใจเดินทางมาหา....แค่เพียงพบหน้า.....ทำนบน้ำตาพังทลาย

 

มาหาน้องสาวใบหน้าเปียกปอนด้วยสายฝนแห่งน้ำตา...

 

มาหาด้วยว่าผิดหวังจากความรัก.....ตัดพ้อต่อว่า หมื่นล้านวาจาถ้อยคำน้อยอกต่ำใจในตัวสามี....หลั่งไหลออกจากเบื้องลึกสุดหัวใจ   ถาโถมออกมาดังน้ำป่าไหลหลากพร่างพรู

 

ยามนี้ทำหน้าที่ท่านผู้ฟัง

 

ฉันนั่งนิ่ง.....ตั้งใจฟัง

 

ในยามทุกข์ร้อนจิตใจสับสนเช่นนี้

 

ไม่ใช่เวลาให้คำแนะนำ.....ว่าจงทำใจ

 

ดังเทน้ำลงผืนทราย

 

น้ำไม่อาจหลงเหลืออยู่ได้

 

เหมือนเทถ้อยน้ำคำไป. ทั้งกายทั้งใจยามนี้เขายังไม่พร้อมน้อมรับ

 

แต่การเปิดโอกาสให้เขาระบาย

 

ให้เขาได้ทิ้งเททุกสิ่งที่อัดอั้นตันใจ

 

เป็นวิธีการคลายความทุกข์ในใจสุดแสนทรงพลัง

 

......เราไม่สามารถเข้าใจคนอื่นได้ ตราบใดที่เรายังไม่เจอเหตุการณ์เช่นเดียวกับเขา.....

 

พี่สาวคนนี้...ผอมลง...กินไม่ได้....นอนไม่หลับ...แววตาเศร้าหมอง

 

สภาพจิตใจทุกข์โศกหม่นไหม้

 

กำลังถูกแผดเผาด้วยไฟรัก

 

กำลังถูกสาดซัดด้วยความคับแค้น

 

น้ำตาของพี่สาวคนนี้. ...พร้อมจะไหลตลอดเวลา ....ฉันไม่อยากสบตาคู่นั้นเลย

 

ปล่อยให้น้ำตาเธอไหล

 

ปล่อยให้ความคับแค้นใจที่มัดใจไว้แน่น ได้คลี่คลาย

 

รู้ได้ว่าพี่สาวท่าทางผ่อนคลาย...ใบหน้าสงบลง หลังจากฟูมฟายพอควร...

 

ฉันเล่าให้พี่เขาฟังว่า

 

หนูเข้าใจพี่นะ

 

ถึงแม้หนูไม่เคยมีครอบครัว

 

แต่หนูก็เจอปัญหาในครอบครัวมาแล้ว

 

พ่อได้เดินออกจากบ้านไป ไปกับผู้หญิงแปลกหน้า.....

 

พ่อบอกกับแม่ว่าจะสร้างครอบครัวใหม่

 

แม่สงบนิ่ง.....

 

แม่คงนิ่งเพราะรู้ว่าทัดทานไม่ได้

 

หมดประโยชน์ในการเหนี่ยวรั้งไว้

 

ที่อยู่กับแม่คงเป็นคนคุ้นหน้าอยู่ใกล้แต่เพียงกาย

 

ส่วนหัวใจเขากลายเป็นใครก็ไม่รู้

 

นิ่ง...สุดนิ่ง...ไม่โวยวาย

 

...ปราศจากการฟูมฟาย

 

เห็นแบบนั้น....แม่ตรอมใจมาก. 

 

ช่วงนั้นมีวันหยุดจากงานติดกันหลายวัน...ฉันกลับบ้าน

 

ฉันจำแม่ตัวเองไม่ได้.....แม่ทั้งผอม ทั้งดำ.....แม่นั่งกับป้าข้างบ้าน...ฉันถามตัวเอง...ใคร!!!!?????

 

ถูกไฟรักเพลิงผิดหวังเผาไหม้จนกายใจกรอบเกรียม

 

ตัวฉันเอง....จำไม่ได้ว่าเป็นอย่างไร...

 

แต่รู้แล้วล่ะ ร้องไห้ในใจเป็นเช่นไร เจ็บปวดเสียใจขนาดไหน

 

....เข้าใจความรู้สึกของแม่...เข้าใจถึงการสูญเสียที่เกิดจากการถูกแย่งของรัก

 

แม่ถูกแย่งสามี

 

เราถูกแย่งพ่อ

 

บ้านแตก แต่สาแหรกไม่ขาด

 

มีแม่เป็นหลักใจ...นำลูกไปในทางดี

 

เป็นอีกหนึ่งที่สุดของมนุษย์หญิงที่อดทนอดกลั้น

 

....ไม่มีเหตุผลมากมาย.....

 

....คำตอบจากใจ...เพื่อเราเพื่อลูกเป็นสำคัญ....

 

เข้าใจแล้ว....นับจากนี้ไปขออย่าให้เราเป็นคนสร้างความร้าวฉานให้คนอื่น

 

มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

 

ยังจำความรู้สึกนั้นได้..จำได้ดี

 

ภายนอกดูเฉยๆ สบายๆ

 

....แต่พอเลิกงานก็เป็นเวลาร้องไห้ของฉัน

 

นั่งกินข้าวเย็นกับเพื่อนสนิท...กินข้าวไป ร้องไห้ไป 3 วันติดกัน 

 

มีผ้าขนหนูผืนน้อยพาดบ่าเตรียมไว้...เตรียมไว้เช็ดน้ำตา

 

เตรียมตัวร้องไห้กับตัวเอง.   

 

เพื่อนสนิทผู้ร่วมห้องแสนจะเห็นใจ. สุดท้ายสิ่งที่นางเห็น ทำให้นางทนไม่ไหว นั่งน้ำตาไหล นั่งใกล้ๆ อยู่เป็นเพื่อน

 

ความฝันที่ตั้งใจ ตอนนั้นทุกอย่างพังทลาย....

 

คิดว่าจะอยู่กับพ่อแม่...จะทำโน่นทำนี่...จะสร้างนั่นสร้างนี้...เลี้ยงผู้เฒ่ายามบั้นปลาย...,มุ่งหวังให้สุขสบายทั้งคู่

 

ผิดหวัง

 

คนที่แม่รักเดินจากไป....จากไปพร้อมทรัพย์สินที่ร่วมกันสร้างดัวยน้ำพักน้ำแรง ด้วยความยากเย็น

 

ทุกสิ่งเสียหาย....ทรัพย์สินปลิดปลิวล่องลอยไม่เหลือ

 

มันไม่ใช่ของเรา

 

ถ้าเป็นของเรา..มันก็ต้องอยู่กับเรา

 

ทั้งทรัพย์สิน

 

ทั้งคนที่เรารัก

 

แล้วฉันก็ทำใจได้ในเวลาไม่นาน.....

 

คิดได้...ต่อจากนี้แม่ไม่ควรทุกข์ใจเพราะเรื่องใดๆเพิ่มเติม

 

ทุกข์ใจเพราะรักก็เยอะแล้ว

 

อย่าได้ทุกข์หัวใจเพราะลูกไม่อีกเลย

 

เราก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้แม่เป็นห่วง เราต้องเลี้ยงแม่....เราต้องเป็นหลักให้น้องๆ

 

เพราะสิ่งนี้...ทำให้ฉันไม่กล้าคิดที่จะทำสิ่งเหลวไหล

 

ลมหายใจเข้าออก

 

คือเป็นห่วงแม่ สงสารแม่

 

บ้านแตก....แต่ใจไม่แตก

 

ประคองตัวเองมาได้ เพราะรักและเลือกที่จะดี

 

คุยกับตัวเอง. .....

 

ชีวิตเราก็น่าขำดีเนอะ......ดันมาเป็นลูกกำพร้าตอนอายุจะ 30

 

...แม่เราก็มาอกหักตอนแก่

 

พ่อเราก็มาเปลี่ยนใจตอนอายุเลยครึ่งศตวรรษ.......

 

คิดๆไป....โครตจะขำ.....ขำจริงๆ

 

ความรัก...ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง...ขนาดพ่อของเรา.....ยังได้ไปเป็นพ่อ(เลี้ยง)ของคนอื่นเลย

 

เรื่องการหย่าร้างเลิกรา...ไม่ควรเสียใจมาก

 

เพราะเป็นเรื่องธรรมดา....เขาเลิกกันทั้งบ้านทั้งเมือง...ไม่ใช่มีปัญหาแค่ในบ้านของเรา

 

เรารักเขาได้....แต่เราต้องรักตัวเองให้เป็น. 

 

ไม่ว่าสถานการณ์ใด ล้มแล้วต้องลุก ลุกแล้วเดินสวยๆเริ่ดๆเชิดๆด้วย

 

เราต้อง strong,  เราต้องเข้มแข็ง

 

ต้องพึ่งพาตัวเองได้

 

เมื่อเขาเข้ามา....เขาก็เดินจากไปได้

 

ถ้าเรามีความสุขกับตัวเอง

 

จะอะไรยังไงเราก็มีความสุข

 

....พี่สาวของฉันคนนี้ นั่งนิ่ง...

 

ฉันเล่าไป...สายตามองต้นหางนกยูงออกดอกสีแสดสวยสด

 

บางครั้ง....การไม่ได้มองหน้า...อาจสบายใจกว่ากัน

 

พี่สาวดูนิ่ง...ได้คิด

 

ฉันหวังว่า.....พี่จะทำใจได้ในเร็ววัน

 

ทำใจได้เร็วเท่าไหร่....ก็ได้รับสุขจากอิสระทางใจเร็วเท่านั้น

 

เราไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องทนทุกข์

 

และไม่มีใคร...มีสิทธ์ทำให้เราทุกข์

 

ตราบใดที่เราไม่ยอม...

 

ทุกคนเข้ามาได้...เขาก็เดินจากไปได้

 

แต่ช่วงที่ขึ้นชื่อว่ารักกัน....ควรถนอมน้ำใจกันอย่างดี

 

อย่างน้อย....เราก็ไม่ได้ทำอะไรให้เป็นตราบาปติดค้างในใจ

 

/// ในฐานะลูก ไม่ได้ว่าพ่อ พยายามทำหน้าที่ลูกที่ดีเสมอ 

 

จะอะไรยังไงคือเรื่องราวของผู้ใหญ่. พ่อแม่ท่านมีกรรมของท่าน เราก็มีกรรมของเราที่ต้องเจอ

 

ธรรมมะของพระพุทธเจ้า ศักดิ์สิทธ์จริงๆ....ฉันพ้นจากความทุกข์ใจไปได้...เพราะหนังสือธรรมมะสอนให้มองตามความจริง

 

ทุกข์เพราะสถานการณ์ในบ้าน

 

ทุกอย่าง ถ้าผิดหวัง...อย่าทุกข์นานมากนะ

 

และอย่าสุขสนุกกับความทุกข์ของใคร

 

หน้าที่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์..ยังรอการก่อสร้างกล่อมเกลาจากตัวเราทุกคน

 

มองไปข้างหน้า. และก้าวไปข้างหน้า

 

...มาถึงบรรทัดสุดท้ายตอนนี้

 

. รู้ตัวอีกที.....ทำไมน้ำตามันไหล

 

มันไหลไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วนะ

 

นั่นสิ.....สงสัยเหมือนกัน

 

ทำไม....

 

/// เขียนไว้ เมื่อ 2 ปีที่แล้ว

 

17 มิถุนายน 2560

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store