NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ห้อง 705
หมวด: Funny

ห้อง 705

  • 1K
  • 41
  • 7
RamonaSays

ฉันเดินตามแผ่นหลังกว้าง ที่กำลังโยกตามจังหวะการก้าวของชายรูปร่างสูงใหญ่ นี่ถ้าไม่บังเอิญได้ดูหนังเรื่อง 1408 ป่านนี้คงได้แต่นั่งจ่อมจมอยู่กับเรื่องเล่าผีฝืดๆ ตามอินเทอร์เน็ตไปอีกหลายวัน ฉันก็เหมือนจอห์น คูแซค นักเขียนเรื่องผีในหนัง ที่เป็นนักเขียนเรื่องผีแต่กลับไม่เชื่อเรื่องผี เขาน่าทึ่งอยู่อย่างคือกว่าจะได้เรื่องผีสักเรื่อง ก็ต้องพาตัวเองตระเวนไปตามแหล่งที่ขึ้นชื่อว่าผีดุ ซึ่งต่างจากฉันที่ได้แต่ตระเวนไปตามเว็บไซต์เล่าเรื่องผี จนกระทั่งพล็อตวนเวียนซ้ำเดิมจนบรรณาธิการต้องเอ่ยปาก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันตัดสินใจมาที่นี่ ก็ได้แต่หวังว่าจะได้อะไรมากพอที่จะทำให้บรรณาธิการคืนคอลัมน์หลอนให้ฉัน หลังจากเสียพื้นที่ในหน้าหนังสือพิมพ์ไปให้กับนักเขียนสาว ที่ตอนนี้มือขึ้นขนาดออกรวมเรื่องหลอนมาหลายเล่ม

เขาเดินมาหยุดที่หน้าหมายเลขห้อง 705 ห้องนี้แหละที่ฉันตามรอยหญิงสาวคนนั้นจากเฟซบุ๊ก การตายแบบสยองขวัญของเธอติดตาคนบนโลกออนไลน์จำนวนมาก เขาหันกลับมาถามย้ำอีกครั้ง ฉันยังยืนยันตามเดิม เขาพยักหน้าแทนการตอบรับ เลือกลูกกุญแจในพวงที่อยู่ในอุ้งมือขึ้นมาสอดในรูลูกบิด ฉันเหลียวไปกวาดตามองทั้งชั้น รู้สึกเงียบเชียบกว่าชั้นอื่นที่เดินผ่านขึ้นมา โชคดีที่ลิฟต์เสีย เป็นโอกาสได้เดินสำรวจบรรยากาศของทุกชั้น เสียงทุ้มดึงฉันกลับไปที่เขา รอยยิ้มละมุนหยุดสายตาฉันอยู่ที่ใบหน้าคมสันได้รูป จนเขาต้องกระแอมออกมาเบาๆ นั่นแหละ ถึงได้รู้ตัวว่าเผลอมองเขาอย่างเต็มตา ยิ้มออกไปอย่างเก้อเขิน เขาเองก็แสดงความเคอะเขินออกมาเล็กน้อย เขาว่าเขาอยู่ที่หมู่บ้านท้ายซอย แต่ช่วงกลางวันจนถึงสองทุ่ม เขาอยู่ที่นี่ เรียกได้ตลอดเวลา ฉันถามถึงพนักงานคนอื่นๆ เขาว่าทุกคนพากันลาออกหมด น้องชายก็เพิ่งเสียชีวิตไป เหลือแต่เขากับเจ้าของซึ่งเป็นลุงของเขาเอง กำลังรอคนมาสมัครงาน แต่ตอนนี้แม้แต่ยามก็ยังหาไม่ได้ ฟังแล้วก็น่าเห็นใจเขาอยู่ไม่น้อยที่ต้องเจอวิกฤติการณ์แบบนี้

หลังเขาขอตัวกลับ ฉันมองตามหลังเขาเริ่มลังเลว่าควรจะทำอย่างไร ถ้าไม่เขียนเรื่องผีของที่นี่ ฉันคงจะอดตาย นึกเสียดายที่ยอมบอกเขาตอนถูกถามย้ำว่าเป็นนักเขียนเรื่องผี น่าจะปล่อยให้เชื่อไปเหมือนตอนแรกว่าฉันเป็นพวกลองของ ไม่เชื่อเรื่องภูตผี ความหล่อเหลาของเขานี่มันมีพิษสงร้ายแรงจริงๆ ไม่ว่าเขาจะอยากรู้อะไร เรื่องทุกเรื่องรั่วไหลออกจากปากฉันราวกับถูกป้ายยาจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ดีที่บอกเขาไปว่าเรื่องผีที่ฉันเขียนล้วนเป็นเรื่องแต่ง การพาตัวเองมาอยู่ในบรรยากาศชวนผวา จะทำให้ฉันแต่งเรื่องได้จำนวนมาก

ฉันปิดประตู หันกลับไปมองสำรวจทั่วห้อง เฟอร์นิเจอร์ครบชุด มีเพียงกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียวก็มานอนได้เลย ฉันปลดเป้ใบใหญ่วางลงบนเตียง ทรุดตัวลงคุกเข่า ส่องสำรวจใต้เตียง พื้นบริเวณนี้สะอาดสะอ้าน เหมือนผ่านการดูแลมาอย่างดี อาจเป็นเพราะต้องระดมคนมาทำความสะอาดคราบเลือดของหญิงสาวคนนั้น ลองออกแรงยกที่นอนขึ้นแง้มดู ไม่มีคราบเลือด ที่นอนอาจถูกเปลี่ยนใหม่ ฉันลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำแล้วส่องเข้าไปกวาดตามอง ยักไหล่ให้แล้วหมุนตัวกลับ เดินมาหยุดที่หน้าตู้เสื้อผ้า

นับหนึ่ง สอง สาม แล้วเปิด!

ว่างเปล่า!

ฉันหัวเราะในลำคอเมื่อแอบคิดว่าจะเจอชุดเสื้อผ้าของเด็กสาวที่เหมือนกันทุกชุดอย่างในหนัง ‘ตู้ซ่อนผี’ ห้องนี้ไม่มีแอร์ ผีช่องแอร์จึงถูกตัดออกไป มันก็เป็นอะไรที่ย้อนแย้งเหมือนกัน คนไม่เชื่อเรื่องผีกลับคาดหวังอยากเจอผีสักครั้ง ฉันเปิดประตูออกไปยังระเบียง มองลงไปยังด้านล่าง เป็นด้านหน้าของคอนโด บรรยากาศเงียบสงบทั้งที่เพิ่งห้าโมงเย็น ลืมโชยเข้าปะทะร่าง ลมดีๆ อย่างนี้น่านอนพักผ่อนเป็นที่สุด อาชีพที่มีตัวเองเป็นนายก็ดีอย่างนี้ อยากนอนตอนไหนก็นอน ฉันหันหลังกลับตรงดิ่งไปยังเตียง ทิ้งตัวลงนอน หวังว่าคงไม่ทับวิญญาณใคร

ฉันสะดุ้งตื่น ตกใจกับความฝันเมื่อครู่ ฆาตกรในหนังเรื่องสครีมเงื้อมีดปลายแหลมแล้วปักที่อกฉันอย่างแรง คลำที่กลางอก ยังปกติดี ฉันถอนหายใจแรงอย่างโล่งอก อาการอุกอาจเกิดจากความตกใจจนกล้ามเนื้อหดเกร็ง ยกข้อมือดูเวลา น่าตกใจไม่คิดว่าตัวเองจะนอนนานขนาดนี้ จวนจะห้าทุ่มแล้ว มองไปรอบห้องทุกอย่างยังปกติ ไม่รู้จะทำอะไรต่อจากนี้ดีจึงดึงคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กออกจากเป้วางที่ขอบเตียง แล้วทรุดลงนั่งที่พื้นพลางกดสวิตช์เปิดเครื่อง เสียวสันหลังวาบอยู่เหมือนกันเมื่อคิดว่าถ้ามีใครแอบอยู่ใต้เตียงแล้วเอื้อมมือมาดึงขาฉัน แม้จะบอกตัวเองเสมอว่าไม่เชื่อเรื่องผีสางแต่เพื่อความสบายใจเลยเอนตัวส่องที่ใต้เตียง แล้วก็ไม่มีอะไร ฉันส่ายหัวให้ตัวเองที่เริ่มมีความคิดหวาดระแวง

กดปุ่มเม้าท์เปิดไฟล์เรื่องหลอนที่เขียนค้างไว้ อ่านทวนใหม่ทั้งหมดแล้วเขียนต่อ หญิงสาวซึ่งเป็นนักเขียนเรื่องผีบุกเข้าไปพิสูจน์คอนโดที่มีเสียงเล่าลือกันอย่างสยองขวัญว่า มีฆาตกรโรคจิตแฝงตัวอยู่ มันได้ฆ่าสาวสวยในคอนโดไปหลายศพ และยังไม่มีใครรู้ว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของมันเป็นใคร เสียงร่ำลือถึงความดุร้ายของวิญญาณที่ถูกฆ่าตาย ทำให้เธอเดินทางมาพิสูจน์ด้วยตัวเอง และในค่ำคืนแรกของการเข้าพักในห้องของคนตายก็ประสบผลสำเร็จ เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกลูกบิดประตู เธอรีบหันไปยังต้นเสียงขณะมือยังค้างอยู่ที่แป้นพิมพ์ เธออ้าปากค้าง เหลือกตามองอย่างไม่เชื่อสายตา กระโจนหลบคมมีดปลายแหลมสีเงินวาว เธอกรีดร้องพลางเรียกให้คนช่วย เปิดประตูออกแล้ววิ่งไปทางซ้ายมือ เสียงฝีเท้าหนักๆ ยังวิ่งไล่ตามมา เธอวิ่งถึงบันได ขึ้นหรือลง เธอตัดสินใจแค่เสี้ยววินาทีวิ่งขึ้น และนั่นทำให้รู้สึกโกรธตัวเองที่ทำไมไม่วิ่งลง น่าจะมีโอกาสรอดจากคมมีดมากกว่า ขึ้นไปได้ชั้นเดียวก็สุดบันไดแล้ว ทำให้รู้ว่านี่คือชั้นบนสุด เธอวิ่งพล่านหาทางออกไปยังดาดฟ้า แต่ไม่พบ เธอพยายามบิดลูกบิดประตูทุกห้อง ไม่มีห้องใดเปิดออกได้เลย ทุกห้องเหมือนไม่มีใครอยู่ เสียงฝีเท้าหนักดังมาทางบันได เร่งเร้าให้ต้องทำอะไรสักอย่าง เธอหันรีหันขวางอย่างตื่นตระหนก แต่แล้วเสียงฝีเท้านั้นก็เงียบไป เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นคือผีร้ายหรือฆาตกร เป็นคนหรือผี ความกลัวทำสับสนไปหมด จนรู้สึกว่าการยืนจ้องบันไดยิ่งทำให้สั่นกลัวและอาจถึงขั้นสติกระเจิง เธอตัดสินใจวิ่งสวนลงไปยังชั้นล่าง อย่างน้อยก็มีหวังว่าจะรอด

เธอค่อยๆ เดินไปยังบันได กวาดตามองตามขั้นลงไปยังชั้นล่าง แล้วตัดสินใจวิ่ง วิ่ง และวิ่ง ครั้นถึงชั้นที่เธออยู่ พลันนึกถึงของสำคัญในห้อง ตัดสินใจรีบวิ่งกลับไป เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน เธอก็ถึงกับตกใจ เธอเห็นแผ่นหลังของชายร่างใหญ่ที่กำลังเงื้อมีดปลายแหลมขึ้นสุดแขน

เคอร์เซอร์กะพริบค้างที่ตรงนี้ ขณะกำลังนึกถึงฉากสำคัญก็พลันสะดุ้งสุดตัว

ฉันกรีดเสียงร้องอย่างเจ็บปวดจากการถูกแทงด้านหลัง เหลียวไปขณะมือยังค้างอยู่ที่แป้นพิมพ์ เหลือกตามองอย่างไม่เชื่อสายตา

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store