NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ครั้งแรก!! กับหน่วยแพทย์พระราชทาน แม่สะเรียง-สาละวิน
หมวด: Food & Travel

ครั้งแรก!! กับหน่วยแพทย์พระราชทาน แม่สะเรียง-สาละวิน

  • 1K
  • 7
  • 3
Jirapinya.T

ครั้งแรกกับการขึ้นดอยสูงชายแดนพม่า พี่เขยผู้เขียนเคยเป็นตำรวจที่ อ.ปางมะผ้า จ.แม่ฮ่องสอน ครั้งนั้นพี่สาวเล่าว่า บรรยากาศดี บ้านพักสวยมาก ด้านหลังเป็นน้ำตก ได้เสียงน้ำไหลตลอดทั้งวัน น่าเสียดายที่ผู้เขียนไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวปางมะผ้าเลย 

  • เรียนจบนิด้าช่วงแรกๆ ช่วยงานวิจัยอาจารย์ ต้องออกสัมภาษณ์ผู้บริหารระดับสูงทั้งภาครัฐและเอกชน
  • กำลังทยอยสัมภาษณ์ผู้บริหาร ก็ได้รับการติดต่อจากรอง ผบ.ร้อย ตชด.337 แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน ท่านถามว่า “อยากมาหน่วยแพทย์พระราชทานของสมเด็จพระเทพฯ มั๊ย จะประสานงานให้ขึ้นดอยไปกับทีมงาน อบต. และสาธารณสุขแม่สะเรียง”
  • ตอนนั้นด้วยความอยากไปก็รีบตอบตกลง เตรียมกระเป๋าเดินทาง ไปหมอชิต ซื้อตั๋วรถทัวร์ไปแม่สะเรียงทันที 

การที่จะได้เข้าไปในกองร้อย ตชด. ต้องทำหนังสือขออนุญาต หรือติดต่อเป็นการส่วนตัวในนามของ นศ.ป.โท นักวิจัย นักข่าว หรือนักเขียน ขึ้นอยู่กับว่าจะเข้าไปทำอะไร ในนามของหน่วยงานใด หากได้รับการอนุญาตก็เข้าไปได้ 

  • ภายในกองร้อยมีสนามซ้อมยิงปืน จากบ้านพัก ตชด. บนเนินเขา จะได้ยินเสียงซ้อมยิงปืนตลอดทั้งวัน 
  • บริเวณบ้านพักบรรยากาศดีมากๆ เพราะอยู่เนินเขา ใกล้ภูเขาและอยู่ในป่า หากยืนอยู่ตรงจุดขึ้นลงเฮลิคอปเตอร์จะมองเห็นทุ่งนาและหมู่บ้านโดยรอบ 
  • ผู้เขียนเข้าพักบ้านพักรับรองหลังสุดท้าย ซึ่งทางกองร้อยฯจัดไว้สำหรับรับรองคนเข้าพัก ถัดจากบ้านพักจะเป็นเนินขึ้น-ลงเฮลิคอปเตอร์ 
  • ฤดูฝนจะเห็นเฮลิคอปเตอร์ขึ้นลงกันบ่อยๆ เพราะ ตชด.ต้องลำเลียงอาหาร เสื้อผ้า ข้าวสาร อุปกรณ์การเรียนการสอน ของใช้ต่างๆ ไปที่ รร.ตชด. และหน่วยปฏิบัติการตามแนวชายแดนพม่าในพื้นที่ป่าอุทยานแห่งชาติสาละวิน 

ผู้เขียนพักที่บ้านพักรับรองของกองร้อยฯ 1 คืน รุ่งเช้าออกเดินทางไปกับคณะ อบต. ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย อ.แม่สะเรียง การขึ้นดอยหาของกินยาก รอง ผบ.ร้อย ตชด. ท่านซื้อข้าวเหนียวเนื้อหมูทอด ห่อใบตอง ในตลาดแม่สะเรียงจะเห็นพ่อค้าแม่ค้าใช้ใบตองห่อของเยอะมากๆ ถือว่าเป็นตลาดท้องถิ่น อนุรักษ์นิยม

  • ปลายเดือนมีนาคม 2555 ตลาดแม่สะเรียง ห่อผัก ห่อข้าวเหนียว ใช้ใบตองเป็นเอกลักษณ์ของแม่สะเรียง  
  • พื้นที่ อ.แม่สะเรียง ไฟตกบ่อย ไฟไม่พอ ประมาณ 2-3 ทุ่ม ไฟแต่ละบ้านจะเริ่มปิดกันแล้ว 
  • ชาวบ้านที่นี่ใช้แก๊สหุงต้มจากขยะ และไฟจากบริษัทแม่สะเรียงโซลา จำกัด ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศอยู่ที่นี่ 

การนั่งรถขึ้นดอยสูง ระยะทางอาจจะไม่ไกลมาก 100 กว่ากิโลเมตร แต่ถนนยังไม่ดี ทางสูงชันและคดเคี้ยว ทีมงานก็จะคอยถามตลอดว่า “ไหวมั๊ย ถ้าไม่ไหวลงรถไปรอในหมู่บ้าน จะให้คนที่แม่สะเรียงขับรถขึ้นมารับ” ใจอยากไป ใจอยากเห็น ใจสู้ ก็ตอบไปว่า “ไปค่ะ ไม่กลับ” 

  • ตลอดเส้นทางจะมีจุดพักรถเป็นระยะๆ ป่าไม้ ตชด. และทหารพราน จะทำกระท่อมไว้ข้างทาง มีห้องน้ำไว้คอยบริการด้วย 
  • ตอนแรกก็สงสัยเอาน้ำมาจากไหน น้ำในโอ่ง เย็นมาก น่าอาบมาก ทีมงานบอกว่า เป็นน้ำบริสุทธิ์ 
  • ผู้เขียนเพิ่งจะเคยเห็น “ตาน้ำ” บนดอยสูง เป็นรูเล็กๆ เอาท่อพีวีซีเจาะเข้าไปให้น้ำไหลตลอดทั้งวัน ไม่ได้ไหลเยอะ ค่อยๆ หยดอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืน  

 จากจุดพักรถในอุทยานแห่งชาติสาละวิน เดินทางต่ออีกประมาณ 45 นาที (สำหรับคนชำนาญเส้นทาง) ก็จะเข้าเขตบ้านโพซอ เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่สุดในอุทยานแห่งชาติสาละวิน ก่อนที่จะข้ามลำห้วยไปในหมู่บ้าน จะพบกับ รพ.สต. ก่อน 

  • โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านโพซอ มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ ไฟฟ้า ประปา โทรศัพท์ ที่นอน มีห้องรับรอง แยกสัดส่วนไว้รองรับคณะทำงานในลักษณะนี้โดยเฉพาะ
  • การออกหน่วยแพทย์ครั้งนี้ คณะแพทยศาสตร์ ม.พะเยาเป็นหน่วยงานหลัก และมีอีก 6 หน่วยงานร่วมเดินทางไปด้วยกัน 
  • 6 หน่วยงาน ประกอบด้วย สาธารณสุข ศึกษาธิการ กลาโหม ตำรวจ พัฒนาสังคม เกษตรและสหกรณ์
  • หน่วยงานเสริมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ทำหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกิน คณะทำงานก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร น้ำดื่ม ไม่ต้องกังวลเรื่องความสะอาดด้วย 
  • ผู้เขียนมีโอกาสได้ช่วยทำกับข้าวกับน้องๆ นักศึกษา เพราะหัวหน้าสาธารณสุขแม่สะเรียง (ในตอนนั้น) เป็นคนควบคุมดูแล ผู้เขียนก็เลยมีโอกาสได้ช่วยงานในส่วนนี้ 
  • ตอนแรกยังไม่คุ้นเคยกัน แต่สอบถามกันได้ความว่า สามีหัวหน้าฯ เป็น ผกก.แม่ริม จ.เชียงใหม่ หัวหน้าเพิ่งจะย้ายมาจากแม่ริมได้ไม่นาน และเคยประชุมร่วมกับพี่สาวของผู้เขียน
  • การออกหน่วยแพทย์ครั้งนี้ก็เลยโชคดี มีคนคอยแนะนำตลอดเส้นทาง มีไกด์คอยบรรยายการใช้ชีวิตในป่า การเดินขึ้นภูเขาสูง การสังเกตต้นไม้ ถนนหนทาง  

ฤดูฝนน้ำในลำห้วยขึ้นสูงมาก เด็กๆ ต้องว่ายน้ำข้ามลำห้วยไป รร. 

  • เด็กพักที่ รร. จะเดินทางกลับบ้านบนดอยในช่วงบ่ายวันศุกร์ และเดินทางกลับจากบ้านบนดอยมา รร. ในตอนบ่ายวันอาทิตย์ ระยะทางห่างจาก รร. หลายสิบกิโลเมตร 
  • เด็กๆ ที่อยู่บนดอยสูงและตะเข็บชายแดนพม่า จะต้องเดินทางไปตามไหล่เขาเพื่อกลับบ้าน พวกเขาเล่าว่าตลอดทางเดินก็เก็บผัก เก็บของป่าไปฝากพ่อแม่ บางคนเดินทางไกลถึง 30 กิโลเมตร
  • ฤดูฝนไม่มีสะพานข้ามคลองหรือเด็กๆ จะเรียกห้วยแม่แงะ เคยมีรายการทีวีไปถ่ายทำ ตอนนั้นคนในหมู่บ้านเล่าว่า ไทยพีบีเอส แต่ก็เงียบหายไป รัฐไม่อนุมัติงบให้สร้างสะพาน 
  • เด็กๆ ต้องว่ายน้ำข้ามลำห้วยไป-กลับบ้านและโรงเรียน เด็กที่นี่ทรหดอดทนมาก ห้วยแม่แงะเป็นเหมือนสายเลือดของพวกเขา 
  • นอกจากชาวบ้านใช้กินดื่มแล้ว นักเรียนในโรงเรียนจะใช้อาบ ลงเล่น ตอนเย็นๆ หลังเลิกเรียน เด็กๆ ลงเล่นน้ำในลำห้วยเยอะมากๆ น้ำสะอาดด้วย  
  • คลองเล็กๆ ที่ผู้เขียนยืนอยู่ในรูป ชาวบ้านทำขึ้นเพื่อใช้เป็นคลองส่งน้ำเข้าไปในหมู่บ้าน สูงจากคลองหลายเมตร ถ้าเดินไม่ระวังก็อาจจะลื่น ล้ม ตกลงไปในลำห้วยได้
  • ผู้เขียนพูดและฟังภาษาดอยไม่ได้ ผู้ใหญ่บ้านให้ลูกสาวเป็นไกด์พาเดินเยี่ยมชมหมู่บ้าน และกำชับว่าห้ามให้เงินชาวบ้านเป็นอันขาด ถ้าจะให้ต้องมีอะไรให้ทำ
  • ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านเก่งภาษาอังกฤษ เวลาชาวบ้านพูดภาษาดอย เขาก็จะแปลเป็นภาษาไทยกลาง 
  • เข้าไปใน รร.บ้านโพซอ บางทีเขาก็คุยกันเป็นภาษาอังกฤษเพื่อให้ผู้เขียนสนทนาได้โดยที่เขาไม่ต้องแปล
  • ที่ รพ.สต. และใน รร. จะมีตู้โทรศัพท์ของ กสท. หรือ CAT ใช้ระบบหยอดเหรียญ ปลายทางจะรับสายสนทนาได้ต้องหยอดเหรียญก่อน เด็กๆ ที่นี่โทรข้ามดอยไปหาพ่อแม่ได้ 
  • เด็กๆ เล่าว่า มีใช้ครั้งแรกในสมัยนายกฯทักษิณ พร้อมๆ กับแผงโซลาร์เซลล์ทุกบ้าน จะใช้ไฟได้ประมาณ 2-3 ชม. ถ้าหลังไหนอยากใช้ได้นานก็ซื้อเพิ่มประมาณ 6,000 บาท ก็จะใช้ได้ประมาณ 4 ชม. 

หากใครเคยไปแม่สะเรียง เคยเข้าป่าอุทยานแห่งชาติสาละวิน แต่ยังไม่เคยฟังเพลงนี้  ผู้เขียนได้ฟังครั้งแรกชอบนักร้องสาวคนนี้มาก เสียงใส ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้ได้ดี ลงตัวกับภาพประกอบแต่ละฉากแต่ละตอน 

ผู้เขียนมีโอกาสไปกับคณะหน่วยแพทย์พระราชทานในช่วงท้ายรัชกาลของพระองค์ ตั้งใจไว้ว่าจะจดจำเรื่องราวทั้งหมดในครั้งนั้นตลอดไป ที่สำคัญขอขอบคุณคณะทำงานที่มีน้ำใจและให้ความอนุเคราะห์หลายๆ อย่างด้วยดี 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store