NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ระลึกถึงพี่นฤมิตร ประพันธ์
หมวด: Life

ระลึกถึงพี่นฤมิตร ประพันธ์

  • 554
  • 1
  • 2
เฌอมองค์ หว่อง

 

แรกที่เจอหน้ากับพี่นฤมิตร ผมขับกระบะ NISSAN-FRONTIER TD 2.7 สีน้ำเงิน แน่นอนเงินผ่อน! มีหญิงสาวติดรถไปคนหนึ่งซึ่งภายหลังก็คือภรรยาของผม ผมแวะซื้อเบียร์ครึ่งโหลติดมือไปด้วย พี่นฤมิตรขี่มอเตอร์ไซค์ออกมารับพาลัดเลาะเข้าไปในซอย

เราคุยกันไม่นานนัก รู้สึกถูกอัธยาศัย และรู้สึกว่าพี่นฤมิตรคุยไม่ค่อยรู้เรื่อง ผมเองก็ไม่ต่างจากเขา

แต่ความเข้าใจไม่จำเป็นต้องเข้าใจกันด้วยคำพูด

ผมตามอ่านงานคอลัมน์แนวซุบซิบนามปากกา “หนอนอ้วน” ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารของสโมสรนักเขียนภาคอีสาน ยุคพี่สุมาลี สุวรรณกร รู้สึกชอบในสำนวนภาษาของเขา

นับแต่นั้น การพูดคุยระหว่างผมกับพี่แกจะผ่านโทรศัพท์มากกว่า หลายครั้งผมเคยเป็นฝ่ายโทรหาแล้วพบว่าการพูดจาลักษณะไม่รู้เรื่องจะมีมากกว่าเดิม ทั้งจากสัญญาณของทรูมูฟ (ของแก) ไม่ค่อยดีนัก หลัง ๆ แกจึงเป็นฝ่ายโทรหามากกว่า

“มีที่ไหนรับรวมเล่มบ้างวะ แนวผี ๆ”

ผมก็ภูธรเช่นเดียวกับแกนั่นเอง ไหนเลยจะรู้จักสำนักพิมพ์ แต่น่าจะออกแผงหนังสือมากกว่าแก จึงยังพอได้ข่าวคราวเกี่ยวกับวงการนิตยสารอยู่บ้าง

พี่นฤมิตรน่าจะเขียนงานในแนวเดียวที่เรียกกันว่า วรรณกรรมสร้างสรรค์ในรูปแบบของบทกวีและเรื่องสั้น ขณะที่ผมเคยเริ่มต้นมาจากจุดดังกล่าวแล้วพบว่ายากจนข้นแค้นอย่างวายป่วง จึงเลือกมาเขียนนิยายประโลมโลกแทน ซึ่งก็พบว่ามันไม่ได้มีชื่อเสียงอันใด แต่มีรายได้พอที่จะดำรงชีวิตอยู่ได้ และพบว่านี่แหละคือหนทางของตัวเอง ชื่อเสียงนั้นจะเอาไปทำแมวอะไร

“เฮ้ย บางกอกยังอยู่ไหมวะ”

“อยู่ครับพี่”

“คุณยังเขียนอยู่ไหม”

“เขียนครับเขียน”

“เขารับอีกไหมวะ”

“ลองดูสิพี่ ลองดู”

ในแง่การใช้ชีวิตของผมอาจปกติ แต่ว่าในแง่การงานมีความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เช่นเดียวกับงานเขียนในนิตยสาร มีได้ลง มีไม่ได้ลง

รถถูกยึดไปแล้ว

มีลูกหนึ่ง มีลูกคนที่สอง

ผมยังเขียนหนังสือต่อไปในแนวทางของตัวเอง ในระหว่างนั้น ผมไม่รู้ว่าพี่นฤมิตรเขียนอะไรและใช้ชีวิตอย่างไร

“เฮ้ย มีที่ไหนรับรวมเล่มบ้างวะ อยากได้ตังค์ใช้”

สัญญาณโทรศัพท์รู้สึกจะดีขึ้น น่าจะเป็นดีแทค แต่ผมรู้สึกว่าฟันของพี่นฤมิตรอาจจะหลอก็ได้ ถึงฟังได้ยากขึ้น ในขณะที่ผมเองก็พูดไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม แต่ไปกันได้!

“มันก็...มีนะ นิตยสารรายปักษ์ก็มี พี่ส่งมาสิ เดี๋ยวผมส่งต่อให้”

ผมส่งต้นฉบับเรื่องสั้นแนวผีของพี่นฤมิตรนำไปลงในคอลัมน์ที่ผมเขียน จัดการโอนเงินค่าเรื่องล่วงหน้าไปให้แกก่อน ซึ่งไม่ได้มากอะไร นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้ช่วยเหลือในเรื่องการเงิน

เวลาผ่านไป

“ตอนนี้คุณเป็นไงมั่ง บางกอกยังอยู่หรือเปล่า”

“อยู่อะไรล่ะพี่ ปิดตัวจนจะหมดแผงแล้ว สกุลไทย บางกอก ฯลฯ”

ผมรู้ว่าพี่นฤมิตรไปอยู่วัด จะปฏิบัติธรรมหรืออะไรไม่รู้ แต่ครั้งหลัง ๆ มาก่อนวางสายแกว่าจะไปฟังพระเทศน์

พี่นฤมิตรยังคงถามว่าจะรวมเล่มผลงานที่ไหนได้บ้าง ผมไม่รู้จะช่วยอย่างไร จึงบอกว่ามีทางเดียวคือลงในอีบุ๊ก ซึ่งเวลานั้นผมเองเพิ่ง “ตระหนักรู้” กระโจนขึ้นขบวนหนังสือในรูปแบบดิจิตอลทันเกือบจะสายเกินไปด้วยซ้ำ

“อีโรติกพี่เขียนได้ไหม มันยังพอขายได้นะ”

ชวนคนอยู่วัดเขียนอีโรติกไม่น่าจะรอด แต่ก็ได้งานมาเล่มหนึ่ง ผมเห็นกราฟยอดโหลดแล้วก็ถอนใจหลายเฮือก

ได้ข่าวพี่นฤมิตรอีกครั้ง เมื่อ อ.ยอด เดชาส่งข้อความมาบอก หลังจากนั้นก็เห็นข้อความในเฟซบุ๊กปรากฏขึ้นมา

ความจริงก่อนหน้าที่จะรู้ข่าว มีลางสังหรณ์ประมาณว่าขยิบตาข้างขวาอยู่ตลอดเวลา แล้วตั้งแต่อายุขึ้นหลักสี่ ลางสังหรณ์ที่ว่าค่อนข้างจะแม่นยำอย่างประหลาด มันต้องมีอะไรสักอย่าง

คลิกดูข่าวในเฟซบุ๊ก เห็นสภาพศพของพี่นฤมิตร และจากข้อความโพสต์ในเฟซบุ๊กบอกว่าจะมีการเผาในวันนั้นเลย

เย็นนั้น เวลาเดียวกับที่พี่นฤมิตรมักโทรหา กลิ่นเหม็นแบบอสุภะกระแทกจมูกเข้าเต็ม ๆ ถ้าเป็นแค่วันเดียวคงไม่แน่ใจ อีกวันต่อมาเวลาเดียวกัน กลิ่นที่สัมผัสเข้าอย่างจังก็คือ กลิ่นหอมของธูปเทียน ผมเป็นคนหนึ่งที่เขียนเรื่องภูตผีมายาวนานมาก แต่ยังไม่เคยมีประสบการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน จึงคิดว่าพี่นฤมิตรคงมาหามั้ง

มาถึงอีบุ๊ก “ละครทันสมัย” ผมมีเล่มที่เป็นเล่มกระดาษอยู่ (ซื้อหนังสือมือสอง) ตัดสินใจพิมพ์ต้นฉบับจากหนังสือ ซึ่งต้องยอมรับโคตรจะขี้เกียจมากกับงานพิมพ์ แต่ก็กัดฟันพิมพ์จนจบ ตั้งใจเพียงแค่ว่าจะเอาไปอัพในเว็บขายอีบุ๊ก MEB ซึ่งเป็นเจ้าแรกและเจ้าเดียวที่ขึ้นข้อความไว้อาลัยให้พี่นฤมิตร ผมได้ขอให้ทางMEBเปลี่ยนหมายเลขบัญชีธนาคาร จากเดิมที่เป็นของพี่แก ให้เป็นของภรรยาของแกเสีย ผมได้หมายเลขบัญชีมาจากทางเฟซบุ๊กอีกเหมือนกัน

ผมตั้งใจทำเพียงเพื่อจะช่วยประกาศความเป็น “นักเขียน” ของพี่นฤมิตร ประพันธ์ จารึกเอาไว้เป็นหลักฐานในดิจิตอลพิภพก็เท่านั้น

อันที่จริง ผมไม่ได้ทำเพื่อพี่นฤมิตรเพียงอย่างเดียวหรอก ส่วนหนึ่งทำเพื่อจรรโลงหัวใจตัวเองด้วย เพราะผมเข้าใจดีว่า อาการกระหายอยากที่จะมีงานรวมเล่ม อยากจะได้ตังค์สักก้อนจากงานเขียนนั้น ไม่ได้เป็นเฉพาะพี่นฤมิตรหรอก ผมเองก็เป็น และเป็นอยู่ตลอดเวลา

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store