NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ชายผู้มาจากดาวอังคาร
หมวด: Life

ชายผู้มาจากดาวอังคาร

  • 585
  • 9
  • 3
RamonaSays

นับจากวันที่เขาตาย เสียงไวโอลินก็หลอกหลอนฉันตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่น ข่าวการฆ่าตัวตายของเขาที่แพร่ออกไป โถมเข้าหาเหล่าคนที่ชื่นชอบบทเพลงของเขาราวสึนามิ เหมือนโลกหมุนกลับกะทันหัน หญิงสาวหลายคนอยู่ในอาการช็อก หลายคนร่ำไห้ราวคนเสียสติ มีไม่น้อยที่อยู่ในอาการเช่นฉัน เหมือนจมอยู่ใต้บ่อน้ำนอนสงบนิ่งบนเตียงนอนของตนเอง เยือกเย็น เหน็บหนาว เจ็บปวดจากเสียงไวโอลินที่เสียดเข้าไปในแก้วหู บาดลึกลงถึงหัวใจจนเกิดแผลนับสิบรอย ฉันเจ็บและไม่อยากทนอยู่อย่างนี้อีกต่อไปแล้ว

เสียงไวโอลินดังขึ้นอีก บทเพลงของเขาราวกรีดร้องดังมาจากนอกโลก ในไลฟ์เฮ้าส์ บนเวทีกว้าง เบื้องหลังเป็นจอภาพขนาดใหญ่ฉายให้เห็นห้วงอวกาศ อาจเป็นสถานที่ที่เขาจากมา ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนนิ่งอยู่กลางเวที ชุดที่เขาสวมใส่แปลกแตกต่างจากคนทั่วไป บทเพลงต่อไป เขาวางหางม้าของคันชักบนสายไวโอลิน ฉับพลันที่ไฟดับลงอีกครั้ง แสงสีน้ำเงินถูกสาดลงอาบเวที เขาหลับตา เริ่มเล่นเพลง เรียวนิ้วยาวของเขาพลิ้วไหวบนฟิงเกอร์บอร์ด แฟนเพลงนับหมื่นยืนนิ่งฟังเสียงนั้นราวต้องมนตร์ เสียงเพลงกรีดเข้าไปในหัวใจฉันอีกจนรู้สึกเจ็บ ฉันลืมตาขึ้น แสงสีน้ำเงินเปลี่ยนเป็นความมืดที่โรยตัวปกคลุมทั่วทั้งห้องนอน

เสียงฝีเท้าคนเดินอยู่ที่ประตูหน้าห้องนอน คงเป็นเขา เช่นทุกครั้ง หลังกลับจากการแสดงมินิคอนเสิร์ตเขามักจะทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ เล่นกีตาร์เพลงเบาๆ คล้ายกับยังระบัดระบายอารมณ์สุนทรีย์จากการเล่นคอนเสิร์ตออกไปไม่หมด ฉันลุกขึ้นเดินไปแนบหูที่ประตูฟังเสียงนั้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น ‘พอทีได้ไหม’ -ฉันตะโกนร้องออกไปทว่ามันกลับดังอยู่ภายในอก และเมื่อฉันเปิดประตูออกไปเขาก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ระหว่างเรา เขาเปรียบเป็นชายผู้มาจากดาวอังคาร โดดเด่นและต้องตาคนทั่วไป ฉันเป็นหญิงสาวที่อยู่ในความมืดในดาวสีน้ำเงิน ไม่เคยมีใครได้เห็นตัวฉัน ทั้งที่ฉันอยู่ข้างกายเขาแทบทุกคืน ยิ่งเขาสว่างไสวสำหรับผู้คน ฉันยิ่งกลับมืดมนจนไม่มีใครสังเกตเห็น ความรักของฉันที่มีต่อเขาถูกตั้งวางห่างออกไปเรื่อยๆ ห้องสี่เหลี่ยมบนชั้นสิบของคอนโดที่ว้าเหว่ที่สุดในโลก เป็นพื้นที่เดียวที่ฉันได้รับอนุญาตให้ใกล้ชิดและโอบกอดเขา เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ต้องเห็นสาวงามจำนวนไม่น้อยได้ใกล้ชิดเขาอย่างเปิดเผย ร้องเรียกชื่อเขาด้วยความหลงใหลในไลฟ์เฮ้าส์ ขณะที่ฉันถูกกันไว้ให้อยู่แต่ในความมืด อย่างไร้ตัวตน ฉันเกลียดคำว่าไร้สาระที่เขามักว่าฉันเวลาถูกทวงถามสิทธิ์ในนามของคนรัก สิทธิ์ที่อยากให้มีคนเห็นตัวตนของฉัน มันไม่มีอะไรที่เป็นสาระระหว่างเราอีกแล้วใช่ไหม-ฉันอยากถามเขา แต่ที่ทำได้ก็คือเฝ้าคิดอยู่อย่างนั้น เก็บกักและอัดอั้น

อยู่ๆ คืนนี้ฉันก็นึกอยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าตนเองมีเลือดเนื้อ มีความรู้สึกรู้สาเหมือนกับคนอื่นๆ เจ็บปวดได้เหมือนคนทั่วไป หลังเขาเปิดประตูเข้ามา ฉันยืนประจันหน้า ใช้ปลายแหลมโค้งงอของมีดคว้าน กดจมลงที่เนื้อท้องแขนสีขาวราวกระดาษ กัดฟันออกแรงลากเข้าหาตัวจนเกิดแผลลึกเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดทะลักไหลออกมาจากปากแผล ไหลหยดลงพื้นปะปนกับคราบน้ำตาของฉันที่หล่นลงก่อนหน้านี้ เขากลับไม่พูดอะไรสักคำ นั่งนิ่งบนโซฟา ก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือด้วยความเครียดจัด ฉันจึงกัดฟันกรีดมีดลงท้องแขนอีกครั้ง ให้ลึกและยาวกว่าเดิม แล้วยื่นแขนไปตรงหน้าเขา เขายังนิ่งอีก ฉันจึงกรีดอีกหลายครั้งจนท่อนแขนเป็นแผลเหวอะอาบเลือดสีแดงสด เมื่อเห็นเขายังนั่งอยู่ในท่าเดิม ฉันร้องไห้โฮแล้วผละหนี เปิดประตูเข้าห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียง หลับตา ไม่อยากมองเห็นโลกแห่งความเจ็บปวดและเดียวดาย

เสียงฝีเท้าเดินวนเวียนที่หน้าประตูห้องนอน คงเป็นเขา ‘พอทีได้ไหม’ -ฉันตะโกนร้องออกไปทว่ามันกลับดังอยู่ภายในอก และเมื่อฉันลุกขึ้นเปิดประตูออกไป เขาก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ฉันตัดสินใจจบความรู้สึกเจ็บปวดจากความคิดถึงและความเดียวดาย ตรงไปยังระเบียงคอนโด มองจุดที่เขาร่วงหล่นลงไปด้านล่างด้วยความรู้สึกเศร้าสะเทือนใจ ภาพร่างเขากระแทกพื้นยังติดตา พิษจากความรักนี้ช่างรุนแรง แรกคือความสะใจ ต่อมาคือความเสียใจ และรุนแรงขึ้นเมื่อสติคืนกลับ ฉันกรีดร้องใจเจียนขาด ตัดสินใจกระโดดลงไปยังที่เขานอนอยู่ เพื่อที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง ขณะที่กำลังร่วงหล่น ความรู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจก็เกิดขึ้น เขาคงรู้สึกหวาดกลัวเช่นเดียวกัน และเมื่อร่างกระแทกพื้น ทุกสิ่งก็ดับวูบ แต่ไม่ใช่กับฉัน ฉันพยายามลุกขึ้นยืน ปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ยกมือขึ้นลูบหน้าอกด้านซ้าย คงมีเพียงหัวใจเท่านั้นที่แหลกเหลว ฉันเดินร้องไห้กลับขึ้นห้อง แว่วเสียงไวโอลิน เป็นเสียงเพลงที่มาจากดาวอื่น ฉันเปิดประตูห้องแล้วเดินไปยังห้องนอน ทิ้งตัวบนเตียงนอนนิ่ง รู้สึกเยือกเย็นและเหน็บหนาว เจ็บปวดจากเสียงไวโอลินที่ตามมา มันเสียดเข้าไปในแก้วหู บาดลึกลงถึงหัวใจจนเกิดแผลนับสิบรอย ฉันเจ็บและไม่อยากทนอยู่อย่างนี้อีกต่อไปแล้ว

เสียงฝีเท้าเดินวนเวียนที่หน้าประตูห้องนอน คงเป็นเขา ‘พอทีได้ไหม’ -ฉันตะโกนร้องออกไปทว่ามันกลับดังอยู่ภายในอก และเมื่อฉันลุกขึ้นเปิดประตูออกไป เขาก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ฉันตัดสินใจอยากจบความรู้สึกเจ็บปวดจากความคิดถึงและความเดียวดาย ตรงไปยังระเบียงคอนโด มองจุดที่เขาร่วงหล่นลงไปด้านล่างด้วยความรู้สึกเศร้าสะเทือนใจ ภาพร่างเขากระแทกพื้นยังติดตา ฉันร้องไห้อย่างสุดจะกลั้น ปีนราวระเบียงแล้วกระโดดลงไป เพื่อจะได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

 

 

ภาพจา> https://www.youtube.com/watch?v=8LiNSch4ylM

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store