NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
คืนเศร้า
หมวด: Life

คืนเศร้า

  • 560
  • 1
  • 1
กาต้มน้ำ

<ไกลออกไป เสียงโหยหวนของหญิงสาว ค่อยๆแผ่วเบาลง จนเงียบสนิท ณ บ้านหลังหนึ่ง แสงไฟในห้องอาหารสาดแสงสีส้มวูบไหวของเปลวเทียนออกมา หญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังจัดโต๊ะอาหารอย่างพิถีพิถัน>

ไม่มีคืนใดที่ฉันจะยินดีไปกว่าค่ำคืนนี้ วันครบรอบของเรา โต๊ะอาหารใต้แสงเทียนให้ความรู้สึกอบอุ่น ฉันนึกถึงวันที่เราพบกันครั้งแรก

<ผู้คนต่างเดินสวนกันไปมา ณ ช่วงเวลาเลิกงาน เธอเปิดประตูสู่ร้านอาหารธรรมดาๆร้านหนึ่ง นั่งลงบนโต๊ะที่ว่างท่ามกลางผู้คนมากมายในร้าน เสียงเอะอะจอแจของเด็กๆ ช้อนส้อมที่กระทบจาน เสียงรถที่วิ่งผ่านหน้าร้าน ซึ่งเห็นได้ผ่านกระจกบานใหญ่ ไอร้อนจากปลายท่อเปลี่ยนอากาศที่เย็นเป็นไอน้ำสีขาวลอยแล้วจางหายไป บริกรหญิง ป้ายชื่อเธอเขียนว่า แนนซี่ เข้ามารับเมนูด้วยวาจาที่สุภาพ หญิงสาวนิ่งอยู่นานเมื่อมองเมนูที่เห็นทุกวันจนเบื่อ เมื่อเธอเอ่ยสั่ง ชีสเบอเกอร์พร้อมสลัด ใครบางคนบังเอิญสั่งแบบเดียวกัน ด้วยเสียงทุ้มกว่า ทั้งคู่ต่างหันมาสบตา แล้วยิ้มให้กัน>

เสียงแจ้งเตือน ฉันเดินไปที่ห้องนั่งเล่น โทรศัพท์ของฉันกระพริบอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้ตัวหนึ่ง ฉันหยิบมันขึ้น เปิดหน้าจอ ข้อความจากเขา

"แมรี่ คืนนี้ผมติดงานดึก ขอโทษด้วยที่กลับไปทานอาหารด้วยไม่ทัน ไม่ต้องรอนะ ผมรักคุณ ...แดเนียล"

มือฉันร้อนขึ้นจนชุ่ม ดวงตาก็เช่นกัน ฉันวางจานไก่อบลงบนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้ แล้วทรุดลงนั่ง ดวงตาช่างร้อนเหลือเกิน ฉันกดฝ่ามือลงปิดตา หวังให้มันหายร้อน แต่สิ่งที่ได้กลับมีเพียงน้ำใสๆไหลออกมา แล้วฉันก็ควบคุมใบหน้าของตัวเองไม่ได้ มันบิดเกร็งและร้องออกมาเป็นเสียงของลมหายใจที่ถูกน้ำตาคั่นไว้เป็นระยะ ที่ทำให้เธอต้องสูดมันเข้าไปซ้ำๆเพื่อไม่ให้มันไหลเลอะเทอะไปทั่ว

ฉันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไก่อบเริ่มเย็นลงเสียแล้ว เช่นเดียวกับเสียงสะอื้นที่เบาลงเช่นกัน แล้วเฟสบุ๊คก็แจ้งเตือน ภาพในอดีต

ฉันกดเปิดดู ภาพของเราที่ไปเที่ยวด้วยกัน เมื่อ 2 ปีก่อน เป็นวันครบรอบปีแรกของเรา ภาพทิวทัศน์บนยอดเขาและหิมะบนลานสกีในแคนาดา ทุกอย่างขาวโพลน เหมือนพื้นที่แถวนี้กลายเป็นผืนผ้าใบที่สะอาดสะอ้าน มันสะท้อนแสงอาทิตย์จนปวดตา แต่ภาพทั้งหมดทำให้ฉันรู้สึกเป็นสุข เหมือนภาพวาดที่มีเพียงเรา ท่ามกลางแสงสีขาว รอยยิ้มของฉันในวันนั้น ฉันยังจำความรู้สึกได้ดี

ฉันบอกตัวเอง "เขาทำงานหนัก แน่แหละ นั่นก็เพื่อเรา เขาทุ่มเทหลังจากย้ายงานมาอยู่เมืองนี้ เพื่อให้เรามีชีวิตที่ดี และให้เราผ่อนบ้านได้หมด"

แชมเปญของเราถูกแช่ไว้ ฉันรอเอามันออกมาแช่ในน้ำแข็ง ในถังเหล็กเงางาม เพื่อให้บรรยากาศเหมือนในร้านอาหาร ฉันอยากให้เขาประทับใจ แต่ตอนนี้คงมีแค่ฉันที่จะได้ดื่มมัน ในคืนนี้

ฉันเดินไปที่ตู้เย็น พยายามคลำทางไปในแสงสลัวของเทียน ทำไมฉันถึงไม่เปิดไฟกันนะ ฉันก็ไม่รู้ ฉันรู้สึกเหมือนอยากอยู่ในแสงมืดๆแบบนี้อีกซักพัก

แล้วก็ถึงตู้เย็น ฉันเปิดมัน แสงสีส้มจางๆส่องที่ขวดตรงบานประตู ฉันมองมันอยู่ซักพัก รู้สึกไม่แน่ใจเหมือนกัน แม้ฉันจะแช่มันเองกับมือ แต่ถึงตอนนี้ ฉันรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ของของฉัน ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

ฉันตั้งมันบนโต๊ะ หยิบแก้วใบที่ฉันวางให้เขา ฉันเติมมันจนเกือบเต็มแก้ว และคิด "ทำไมต้องเป็นวันนี้ มีอีกมากมายหลายวันให้ทำโอที หรือประชุม ทำถึงต้องเป็นวันนี้" ดวงตาฉันกลับมาร้อนอีกครั้ง ฉันสะบัดไล่มันไปแต่ก็ไม่หาย แล้วฉันก็ยกแก้วขึ้นดื่ม มันไหลลงคอไปอย่างง่ายดาย ลื่นไหล เหมือนหยดน้ำฝนที่ไหลผ่านใบบัว

ฉันดื่มไปหลายแก้ว เฟสบุ๊คแจ้งเตือนอีกครั้ง มีภาพถูกส่งมา เป็นชื่อที่ไม่คุ้น Dwel ฉันไม่แน่ใจว่ารับเขา หรือเธอคนนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไร รูปหลายสิบถูกส่งมาต่อเนื่อง ฉันวางแก้วลง แรงเกินจำเป็นจนโต๊ะสั่น ฉันไม่แน่ใจว่าเสียงกระเทาะเล็กๆนั่นมาจากแก้วแชมเปญด้วยรึป่าว จากนั้นฉันก็เปิดูรูป

ในกล่องข้อความ ภาพเหล่านั้นดูเล็ก มันมีจำนวน 13 รูป ถ้าฉันไม่ตาลาย ฉันกดเพื่อเปิดมัน สัญญาณอินเตอร์เน็ตเฮงซวยช้าจนฉันเทแชมเปญอีกแก้วเพื่อดื่มรอ ฉันยกแก้วจรดปาก นาทีเดียวกับที่ภาพแรกปรากฎ

สามีฉัน ภาพนั้นเหมือนถ่ายจากที่ไกลๆ อาจเป็นตึกฝั่งตรงข้ามที่ทำงานของเขา เขากำลังอยู่ในห้องทำงาน ริมหน้าต่าง กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองไปที่ส่วนที่น่าจะเป็นประตู ปากของเขากำลังอ้าเหมือนพูดบางอย่าง

รูปถัดมามีผู้หญิงคนนึง นาตาลี เธอเป็นเลขาฯของเขา ถือแฟ้มเอกสารเข้ามา เธอสวมเสื้อเชิดสีดำ ตัดด้วยเส้นสีขาวเล็กๆเป็นแนวตั้งผ้าเงาสะท้อนแสงจากโคมไฟสีส้มบนโต๊ะทำงานของแดเนียล กับกระโปรงสีดำด้าน รองเท้าส้นเข็ม ดำเงา มันสะท้อนจนเกิดสีขาวบนภาพ สุดสีเข้มกับแสงไฟขับผมบลอนด์ของเธอให้ดูเด่นอย่างมาก กรอบแว่นกลมโตสีเงินนั่นทำให้ใบหน้าเรียวๆนั้นดูเด็กลงไปอีก แถมมันยังมันรับกับต่างหูหินกลมสีน้ำเงินเข้มของเธออย่งบอกไม่ถูก

รูปถัดมาเธอเดินมายืนที่โต๊ะของเขา วางแฟ้ม ปากของเธออ้ากำลังพูดบางอย่าง เขามองเธอ สายจ่อจริงจัง เหมือนที่ฉันเห็นปกติเวลาเขาทำงาน แต่มือของเขา มันกำลังจับบางอย่างหลังกองแฟ้ม

ภาพถัดมาเขาและเธอยืนอยู่ ชิดกัน เขากอดเธอไว้แน่น และ นาตาลี... เธอไม่มีท่าทีขัดขืนแม้แต่น้อย กลับยิ้ม อย่างมีความสุข สายตาของเธอยั่วเขาชัดเจน เขายิ้มกริ่มเช่นกัน

หลายรูปถัดจากนั้นทำให้มือของฉันอ่อน ฉันเลื่อนมันเร็วๆ และพบว่า แต่ละรูปที่ผ่านไป ข้าวของบนโต๊ะทำงานของเขาถูกกวาด เธอถอดแว่น แล้วเสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ค่อยๆหายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้น 2 ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือเธอนอนอยู่บนโต๊ะทำงาน กำลังจับแขนทั้ง 2 ข้างของเขา เขายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน โดยมีขาของเธอรัดเอวอยู่ รูปสุดท้ายเขาเอนตัวลงกอดเธอ ผิวของทั้งคู่เบียดกัน ฉันมองเห็นเนื้อหน้าอกของเธอถูกเบียดจนออกมาทางด้านข้างได้ชัดจากรูปนั้น

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ที่แก้วแชมเปญหลุดจากมือของฉัน มันแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่บนพื้น โทรศัพท์ก็เช่นกัน ฉันยังคงมองรูปสุดท้าย ผ่านหน้าจอที่มีเส้นแตกร้าวพาดทับ แล้วเสียงข้อความก็ดังอีก

ฉันทรุดลง ร้องไห้ ไม่มีสิ่งใดเจ็บปวดมากไปกว่านี้สำหรับฉัน โทรศัพท์แจ้งเตือนว่ามีรูปเข้ามาอีก ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะยกมันขึ้นดู แต่แล้วก็มีข้อความ "เธออาจคุ้นกับมัน แมรี่"

ฉันสงสัย แม้กระนั้นก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ฉันเปิดดู การปลดล็อคช่างยากเหลือเกิน รอยแตกเหมือนจะบาดนิ้วของฉัน แต่แล้วก็สำเร็จ

มีอีก 13 ภาพถูกส่งเข้ามา จากภาพเล็กๆของมัน มันดูไม่ต่างจากภาพชุดแรกนัก มีเพียงความสูงของตึก และขนาดช่องหน้าต่าง ที่ดูต่างไป รูปเหล่านั้น ถูกถ่ายผ่านช่องหน้าต่างขนาดใหญ่ แต่ไม่ใช่กระจกทั้งบานเหมือนชุดแรก ฉันเปิดดูมัน

รูปแรกเปิดขึ้น เหมือนกับภาพชุดแรก เขานั่งทำงานอยู่บนโต๊ะ แสงโคมไฟสีเหลือง แต่ชุดที่เขาใส่เป็นเพียงเสื้อเชิร์ตธรรมดา ไม่ใช่สูทภูมิฐานเหมือนรูปแรก จากนั้นก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามา พร้อทกับแฟ้มเอกสาร เธอใส่เสื้อเชิร์ตแขนยาวสีขาว กระโปรงแดงมะฮอกกานี กับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกันแต่เงากว่า สีกระโปรงทำให้ผมแดงของเธอที่ปล่อยสยายดูเหมือนเปลวไฟอันร้อนแรง แล้วเหตุการณ์แบบเดิมก็เกิดขึ้น ฉันขนลุก มันไม่ทำให้ฉันเศร้า แต่กลับน่าขนลุก หญิงคนนั้น... คือฉัน

ข้อความเด้งขึ้นมาอีก "แค่นี้คงเป็นเหตุผลที่มากพอ"

ฉันพิมพ์ตอบ "พอสำหรับอะไร?"

...

"พอที่จะให้แก...ตาย"

ภาพหนึ่งถูกส่งมา

หญิงวัยกลางคนในเสื้อผ้าที่แสนธรรมดา สีพาสเทลทำให้เธอดูอ่อนโยน แม้จะย่างเข้า 40 เต็มทีแต่เธอก็ดูสดใสร่าเริงคล้ายวัยรุ่น เธอตั้งครรภ์ได้พักนึงแล้ว หน้าท้องของเธอดันชุดกระโปรงออกมาเล็กน้อย เธอยืนเคียงข้างมากับแดเนียล โดยมีฉันและพนักงานบริษัทคนอื่นๆยืนอยู่ข้างๆ ป้ายบนหัวภาพ "สุขสันต์วันคริสต์มาส" มันเกิดขึ้นก่อนวันฉลองครบ 1 ปีของเราเพียงไม่นาน

 

ฉันพิมพ์ข้อความกลับไป

"เจนนิเฟอร์?"

ไม่มีข้อความกลับมา แต่ซักพัก ก็มีรูปส่งมา

เป็นรูปถ่ายจากนอกหน้าต่างมืดๆ ที่มีแสงสีส้มๆสว่างอยู่เป็นดวงเล็ก ภาพถูกแสงจันทร์สะท้อนจนเห็นไม่ชัดนัก และที่พื้นใกล้โต๊ะอาหารนั้น คือฉัน กำลังก้มดูมือถือที่มีหน้าจอแตกร้าว และในเงาสะท้อนที่บานหน้าต่าง เป็นผู้หญิงในแจ็กเก็ตหนังรัดรูป คลุมศีรษะด้วยฮูด กำลังถือโทรศัพท์ถ่ายภาพอยู่ ดวงตาข้างหนึ่งจ้องมองตรง จนเหมือนมองมาที่ฉัน ใบหน้าที่เคยสดใสร่างเริงนั้น ถูกฉาบด้วยดวงตาที่อาฆาต

ฉันรีบมองไปที่หน้าต่าง ไม่มี เธอไม่อยู่ตรงนั้น แล้วเสียงทุบประตูหลังบ้าน มันดังลั่น เสียงไม้ขอบประตูลั่นออกมาทุกๆแรงกระแทกสะท้อนไปถึงอีกฟากของบ้าน ฉันหวาดกลัว เสียงกระแทกดังขึ้นและดังขึ้น ฉันมองไปที่ประตูหน้า แล้วฉันก็ลุกขึ้น แล้วออกวิ่งทันที ฉันคว้ากุญแจรถที่แขวนอยู่ข้างประตู แรงซะจนตะขอเหล็กบาดเข้าที่ฝ่ามือของฉัน ฉันเปิดประตู รถจอดอยู่ที่ทางเท้า ไม่ไกล ฉันหนีไปได้ทันที...

<ณ บ้านชานเมืองหลังหนึ่ง ยามบ่ายของวันหยุดที่แดดกำลังสดใส เสียงของแดเนียลและเจนนิเฟอร์ กลับไม่สดใสเช่นนั้น เธอกางซองเอกสารออก โยนรูปลงบนพื้นต่อหน้าเขา เสียงร้องไห้ฟูมฟายตัดพ้อว่าเธอไม่ดีอย่างไร ต่อว่าในสันดานดิบที่แสนเลวร้ายของแดเนียล เขาเพียงก้มหน้า มองภาพเหล่านั้นด้วยความอับอาย หากแต่ปากของเขากลับไร้ซึ่งคำอธิบาย หรือคำขอโทษ เขาเพียงบอกว่าเขาต้องไป เขาทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เจนนิเฟอร์ร้องขอให้เขาอยู่ วิ่งตามเขา เขาเดินออกมา บอกเพียงว่า ผมเสียใจ แต่ผมอยู่แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เจนนิเฟอร์ที่นั่งทรุดอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน ร้องไห้ ระหว่างที่แดเนียลขับรถประจำตำแหน่งออกไป ทิ้งให้เธอฟูมฟายอยู่ตรงนั้น เพื่อนบ้านวิ่งเข้ามาดูเธอ ปลอบเธอ ถามถึงสาเหตุ เธอไม่อาจตอบอะไรได้ ทำได้แค่เพียงร้องไห้อยู่อย่างนั้น>

<สำนักข่าวรายงานข่าวผ่านโทรทัศน์ หญิงตั้งครรภ์รายนึง ขับรถครอบครัว พุ่งชนราวสะพาน ดิ่งลงสู่แม่น้ำ คาดว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เพื่อนบ้านยืนยันทะเบียนรถว่าเป็นของหญิงสาวรายหนึ่งซึ่งทะเลาะกับสามีรุนแรงวันก่อน แดเนียลลุกขึ้น เขามองไปรอบๆห้อง ไม่มีใครมองกลับมา ทุกคนต่างมองจอโทรทัศน์ และหันกลับไปทำงาน แต่แมรี่กำลังจ้องมาที่เขา ดวงตาของทั้งคู่กำลังสื่อสาร สารเคมีบางอย่างกำลังทำให้กล้ามเนื้อหดเกร็ง หนีไป มันกระตุ้นให้แดเนียลก้าวออกไปจากออฟฟิศโดยไม่ได้พูดอะไร แมรี่เดินตามออกไป แล้วทั้งคู่ก็นั่งอยู่ในรถ กอดกัน และร้องไห้>

มีความรู้สึกเย็นวาบแทรกเข้ามาที่ใต้กระบังลม จังหวะเดียวกับที่เสียงกระแทกหยุดลง มีเสียงประตูเหวี่ยงฟาดผนัง กับเสียงเท้าย่อง มันเบา แต่เสียงของเศษไม้และแก้วที่บดอยู่ใต้มัน บอกให้รู้ว่ามันถูกน้ำหนักมหาศาลกดลงใส่ ฉันมองเห็นเสียงร่างที่บังแสงจากถนน มันมืด และเลือนลาง ฉันหันกลับมามองตรงหน้า ผู้หญิงให้แจ็กเก็ตหนังสีดำ ใบหน้าใต้ฮูดนั่น เจนนิเฟอร์ เหลือเพียงใบหน้าบางส่วนและดวงตาซีกซ้าย ที่ยังพอให้ฉันจำได้ ส่วนอื่นๆ มันบอบช้ำ อย่างหนัก ร่องแผลที่สมานแล้วลึกจนกลายเป็นสีดำเมื่อแสงส่องไปถึง ดวงตาของเธออีกข้าง มันกลายเป็นฝ้าขาวเหมือนดวงตาของคนแก่ และมันส่งรังสีของความพยาบาทออกมาอย่างชัดเจน

เธอว่า "สมควรแล้ว กับสิ่งที่แกทำ ฉันเสียลูกแท้ๆของฉัน เสียครอบครัว เสียทุกอย่าง ถึงตาของแก"

ร่างใหญ่หนาจากหลังบ้านมาหยุดลงที่ด้านหลังของฉัน มันโอบรัดตัวฉันที่ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรง แสงจากถนนส่องให้เห็นแขนของมัน รอยแผลที่ไม่ต่างกัน ข้อกระดูกที่บูดเบี้ยวและอัปลักษณ์ ลมหายใจของมันเหม็นและเหนียวแม้ประสาทสัมผัสของฉันใกล้ดับเต็มที แล้วมันก็ยกฉันขึ้น

<เมื่อร่างถูกยก เหล็กบางและเย็นก็หลุดออก เลือดในกายของแมรี่ฟุ้งกระจายเป็นฝอยในอากาศ ให้ภาพที่เหมือนกับน้ำพุน้อยๆสีแดง ที่ส่งละอองลอยกระจายไปในอากาศ ร่างยักษ์ที่มีใบหน้าและแขนขาบูดเบี้ยว หอบหายใจแรงขึ้น แล้วแขนคดงอของมันก็กดรัดร่างของแมรี่ในฉับพลัน น้ำพุเลือดสาดออกมาอีกครั้งอย่างแรงพร้อมเสียงโหยหวนและการสำลัก ก้อนเลือดข้นๆในลำคอกระฉอกออกมา ก่อนที่เจนนิเฟอร์จะพูดบางอย่าง>

"โฮกี้ที่น่ารัก ปล่อยมันซะ"

<ร่างที่แน่นิ่งถูกปล่อย มันร่วงลงสู่พื้น แรงสะเทือนทำให้ข้าวของข้างๆขยับ รูปคู่ของแมรี่และแดเนียลดึงความสนใจของเจนนิเฟอร์ เธอมองมันครู่หนึ่ง>

<จากนั้นเธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา ถ่ายภาพนั้น แล้วถ่ายร่างของแมรี่ที่มีดวงตาเบิกโพลง เลือดที่ทะลักออกจากปากและช่องใต้กระบังลม ซี่โครงที่ถูกรวบจนย่นเข้ามาอย่างผิดรูป ก่อนเดินออกจากบ้าน>

<โฮกี้เดินตามเธอไป ท่ามกลางแสงของไฟถนนและแสงจันทร์ สองร่างหนึ่งคือยักษ์อัปลักษณ์ อีกหนึ่งคือหญิงผู้อาฆาต ต่างอาบชุ่มไปด้วยเลือด เจนนิเฟอร์ เธอฮัม Mary had a little lamp เดินแกว่งมีดไปตามถนนคล้ายเด็กที่กำลังเล่นซน พร้อมกดโทรศัพท์>

<ระหว่างที่นอนกอดกับ นาตาลี เลขาฯผมบลอนด์อยู่บนโซฟาด้วยสภาพเปลือยเปล่า โทรศัพท์ของแดเนียลก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น...>

__________

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store