NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
คิดถึงจัง
หมวด: Life

คิดถึงจัง

  • 533
  • 1
  • 0
่jupiter18

คิดถึงจัง

ตอนนี้ผมอายุ 47 ปีแล้ว วันเวลามันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกินมองย้อนและคิดถึงภาพและความรู้เก่าๆในวัยเด็กอันสดใสยังนึกสนุกไม่หายมีหลายเรื่องราวที่อดคิดถึงและจดจำมาจนถึงวันนี้ ไม่ลืมเลือนหนึ่งในนั้นก็คือตอนเรียนหนังสือในวัยเด็กชั้นประถมต้นซึ่งทุกคนต้องผ่านในช่วงชีวิตดังกล่าวแทบทุกคน   และสิ่งที่พวกเราต้องพบเจอก็คือบทเรียนในวิชาต่างๆเนื้อหาของมันได้นำพาเราออกไปท่องโลกว้างโดยตีตั๋วราคาแสนถูกก็คือหนังสือหนึ่งในวิชาเหล่านั้นที่เป็นวิชาพื้นฐานที่สำคัญคือวิชาภาษาไทย และสิ่งที่สำคัญขึ้นไปอีกคือองค์ประกอบของบทเรียนที่ได้นำพาองค์ความรู้มาสู่พวกเรา   ตัวละครที่โลดเล่นอยู่ในบทเรียนสมัยประถมวัยเป็นเสมือนเพื่อนของพวกเราอีกกลุ่มหนึ่งใช่! พวกเขาคือ  มานี  มานะ ชูใจ  ปิติ  สมคิด  ดวงแก้ว เพชร  เจ้าแก่และแมวของชูใจ   ดูเหมือนว่าพวกเขาค่อยๆเติบโตไปพร้อมกับพวกเรา  หมูบ้านของพวกเขาน่าอยู่อาศัย  ผู้คนดูเป็นมิตร  หลายเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดออกมาให้เราได้รับรู้   ผมไม่เคยลืมและผมก็คิดว่าไม่มีใครลืมพวกเขาเหมือนกับผมเช่นกัน    ผมอยากลองมาจินตนาการดูว่าหากพวกเขาเหล่านั้นมีอายุ  47 ปี เท่ากับผมตอนนี้พวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างทำอะไรกันอยู่หมู่บ้านของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหนครอบครัวของพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้างชีวิตของพวกเขาประสบกับปัญหาอะไรหรือเปล่า  พวกเขาทำงานที่ไหนกันบ้างหรือว่ามีกิจการส่วนตัวกันหรือเปล่า  สุดยากที่จะคาดเดามานะอาจจะทำงานอยู่ในบริษัทชั้นนำที่ไหนสักแห่งหนึ่ง   ชูใจอาจจะมีร้านขนมเป็นของตัวเองมานีก็เป็นครูสอนอยู่ในโรงเรียนชั้นนำระดับประเทศ  ปิติอาจจะเป็นวิศวกรมีชื่อเสียงเป็นอันดับต้นๆ  เพชรน่าจะไปได้ดีในเส้นทางสายเกษตรกรรม   สมคิดผู้มีธุรกิจส่วนตัวด้านยานยนต์   ฯลฯ

ชาวนาในหมู่บ้านของพวกเขายังทำนากันอยู่อีกหรือเปล่า? ผมจำได้ทิวทัศน์ของหมูบ้านแห่งนั้นสวยงามมากๆ ป่าไม้อุดมสมบูรณ์  ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังเป็นแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่าบางทีอาจจะถูกตัดเพื่อที่จะปลูกพืชอย่างอื่นขึ้นมาทดแทนแล้วก็เป็นไปได้   พวกเขาอาจจะมีนัดกันเลี้ยงรุ่นประจำปีของโรงเรียนกันบ้างปีละครั้งที่โรงแรมประจำตัวอำเภอ   โดยเชิญคุณครู ไพลินมาเป็นแขกผู้ทรงคุณวุฒิ พูดคุยกันถึงเรื่องราวเก่าๆตอนวัยประถมแลกเปลี่ยนเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของกันและกัน    นี้คือภาพในแนวความคิดของผมถ้าอาจพวกเขามีอายุ 47 ปี  ในบรรดาบทเรียนวิชาภาษาไทยที่เรียนในชั้นประถมทั้งหมด  มีอยู่หนึ่งที่ผมจะไม่มีวันลืมมันเป็นหนังสือเรียนในชั้นประถมปีที่ ๒  เล่ม ๒ บทที่ ๒๐ เนื้อหาบอกถึงการมีไฟฟ้าเข้ามาในหมู่บ้านทำให้ชาวบ้านได้รับความสะดวกสบายในหลายๆด้านอย่างหนึ่งก็คือ  ปิติได้ดูทีวี  แต่ที่ผมฝังใจกับบทเรียนบทนี้ก็เพราะว่า ณ ช่วงเวลานั้นหมู่บ้านของผมยังไม่มีไฟฟ้าใช้ผมจึงไม่รู้ว่าการได้เห็นแสงสว่างจากหลอดไฟในยามค่ำคืนอันมืดมิดนั้นมีความรู้สึกอย่างไรในวัยอายุ ๖ ปี ในตอนนั้น   เพราะใช้แต่ตะเกียง  ผมมองดูรูปที่ใช้ประกอบในบทเรียนนั้นประหนึ่งว่าผมเข้าไปอยู่ในรูปนั้นจริงๆ ผมไปเดินอยู่บนถนนลูกรังสีแดงที่มีเสาไฟฟ้าติดหลอดไฟให้แสงสว่างตามหนทางในหมู่บ้านแห่งนั้น  ผมรู้สึกสนุกที่ได้วิ่งเล่นหรือขี่จักรยานใต้แสงไฟนั้นมันช่างเป็นสิ่งที่วิเศษมากๆตัวละครในบทเรียนวิชาภาษาไทยในชั้นประถมดูเหมือนว่าจะมีตัวตนอยู่จริงๆที่ไหนสักแห่งหนึ่งในประเทศไทยผมคิดเช่นนั้นในวัยเด็ก    ถ้าจะเปรียบบทเรียนมานี,มานะเป็นภาพยนตร์ ก็จะเป็นมหากาพย์เรื่องหนึ่งเลยที่เดียวด้วยบทที่เรียบง่ายฉากธรรมดาๆแต่ให้ความรู้สึกอันลึกล้ำแก่พวกเด็กๆไม่น้อย  ผมไม่รู้หรอกว่าแบบเรียนวิชาภาษาไทยสำหรับเด็กชั้นประถมในปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหนจะมีพวกของมานี  มานะ ชูใจ สมคิด ปิติ และอีกหลายอยู่ในบทเรียนเหล่านั้นหรือเปล่า  บางทีมันอาจดูล้าหลังไม่ทันสมัยในเนื้อหาเมื่อเทียบกับสังคมในยุดปัจจุบัน   แต่บนฐานของจริยธรรมและประเพณีมันไม่เคยล้าหลังเลยเลยแม้แต่น้อยกลับสร้างคุณค่าในวัฒนธรรมด้านภาษาได้อย่างชัดเจน   หากวันนี้คุณมีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปน่าจะเป็นอย่างนั้นนะ  ลองนึกทบทวนถึงบทเรียนอันแสนสนุกบทใดบทหนึ่งในแบบเรียนวิชาภาษาไทยดูแล้วลองคิดดูสิปานนี้พวกเขาเหล่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง  ผมคิดถึงพวกคุณนะ  

  

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store