NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
นางยักษ์
หมวด: Life

นางยักษ์

  • 610
  • 2
  • 3
อุษาญาดา

ตอนบ่ายอากาศร้อนจัด ฉันตระเตรียมของว่างกับเครื่องดื่มเย็น ๆ รอชายลูกกลับมาจากเรียนพิเศษ แกเดินหน้ามุ่ยเข้ามาพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า  

"แม่ครับ วันนี้ต้นเรียนเรื่อง あいづち(ไอซึจิ) ยากมากเลย" ลูกสบตาฉันกล้า ๆ กลัว ๆ พูดต่อว่า
"ต้นไม่อยากเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้ว"

ฉันมองลูกชายวัยสิบห้าปี แกไม่ใช่เด็กตัวน้อยที่จะเชื่อฟังแม่ไปเสียทุกเรื่องอีกแล้ว ฉันจะต้องใจเย็น'ปั้น'ลูกให้งามสมใจ "ไอซึจิ"เป็นการแสดงการรับรู้ เป็น reaction เป็นคำพูดรับ-ส่งคู่สนทนาไงลูก คนญี่ปุ่นให้ความสำคัญกับการใช้คำพวกนี้มาก มันแสดงว่า เรายังตั้งใจฟังเค้าพูดอยู่" 

ฉันเหลือบดูลูกที่นั่งนิ่งฟังอยู่ แล้วพูดต่อ "เราถึงต้องพูดคำบางคำเป็นการเสริมการสนทนา ไม่ให้เค้ารู้สึกว่า พูดอยู่คนเดียว" ฉันไม่เคยเบื่อเลยที่จะอธิบายให้ลูกศิษย์หรือลูกฟัง 

"ภาษาไทยก็มีนะอย่างอ๋อ เออ เหรอ ใช่"
"ก็มันยากเกินนี่แม่"
"แม่บอกแล้วใช่ไหมคำว่าก็ บางทีมันคือการเถียง"
ลูกทำตาโตนัยน์ตาทะเล้นยามฉันโมโหเสมอ
"พ่อบอกว่า แม่เป็นเจ้าแม่ อย่าเถียง" ลูกเอื้อมมือมาแตะแขนฉัน ก่อนจะพูดต่อว่า 

"พ่อบอกว่าต้นโชคดีที่มีแม่เป็นครู แต่พ่อโชคร้ายที่มีเมียชอบสั่งสอน"
ฉันไม่ทันคิดว่า ลูกวางระเบิดเพื่อเปลี่ยนเรื่องย้ายที่โมโห พูดโพล่งในทันทีว่า "เหรอพ่อพูดเมื่อไร"
"แม่อย่าโมโหเลยครับเดี๋ยวไม่สวยน้า" ลูกยิ้มน้อย ๆ เล่าว่า 

"พ่อว่าเวลาแม่โกรธ นางละเวงหายไป นางยักษ์มาแทน บอกด้วยว่า แม่เป็นคนโชคดีที่สุดที่มีสามีที่อดทนที่สุดในโลก"
"หน็อยแน่" ฉันเข่นเขี้ยวแทบจะกลายร่างเป็นนางยักษ์ในนาทีนั้น นับหนึ่งถึงร้อยไปพัน

เย็นวันนั้นเสียงเตือนในไลน์เข้ามา ฉันเปิดดูในทันที
“รู้ว่าผิด ผมรักคุณมากนะที่รัก ผมจะรอคำว่า...ฉันก็รักคุณ นานแค่ไหนก็จะรอ จากทาสรักของคุณ” 

ฉันยิ้มอ่อนให้กับข้อความนั้น
'ใช่ฉันเป็นคนโชคดี แต่คุณเป็นคนโชคร้าย!'

อุษาญาดา

ภาพ The Trip Packer

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store