NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
จันทร์อันธการ ตอนที่ 10 ไร้ประโยชน์
หมวด: Funny

จันทร์อันธการ ตอนที่ 10 ไร้ประโยชน์

  • 553
  • 0
  • 1
HiganbanaHime

    "ยัยบ้าโง่เง่า"

          นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยิน อ้อมกอดแกร่ง วงแขนแข็งแรงคือสัมผัสสุดท้ายที่รับรู้ และใบหน้าคมดวงตาดุดันที่มีเลือดไหลจากมุมปากคือสิ่งสุดท้ายที่มองเห็น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป เธอรู้สึกตัวพร้อมกับสติสัมปชัญญะอันรางเลือน ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จึงค่อยเรียบเรียงเรื่องราวได้ เธอคือสิตางศุ์ เป็นพยาบาลทำงานที่โรงพยาบาลแก่นกาสะลอง หลังเกิดอุบัติเหตุก็พบเหตุการณ์ประหลาด รับรู้ถึงตัวตนที่ไม่น่าเชื่อที่ดำรงอยู่บนโลก ได้รับรู้ถึงความสามารถและพลังบางอย่างของตัวเอง แม้ไม่เข้าใจแต่เธอก็ตามคนประหลาดสองคนมายังดินแดนปริศนานี้ ดินแดนหิมพานต์อันกว้างใหญ่ แล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนผู้นั้นถึงมีเลือดออก ทำไมถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น เขาเป็นใคร แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ทำไมประสาทสัมผัสทั้งห้าของเธอถึงรับสัมผัสอะไรไม่ได้เลย หรือนี่คือโลกหลังความตาย ถึงมีเพียงความรู้สึกนึกคิดแบบนี้ นี่คือวิญญาณของเธอหรือ แล้วเขาคนนั้นล่ะ เขากำลังจะตายหรือเปล่า ตายแล้วจะรู้สึกเหมือนเธอตอนนี้มั๊ย อยากพบเขาอีกสักครั้ง

          ขณะที่เธอกำลังรู้สึกเคว้งคว้าง ว่างเปล่า เงียบเหงา หวาดกลัวอยู่นั้น เธอครุ่นคิดสิ่งต่างๆ ออกมามากมายหลายอย่าง ห้วงความคิดความทรงจำสับสนอลหม่านไปหมด เสียงตวาดก้องและใบหน้าดุดันนั้นยังปรากฏชัดในห้วงคำนึง แต่เธอนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเขาคือใคร เวลาผ่านไปจนสิตางศุ์เริ่มรับสภาพได้ ใจเริ่มสงบลง เมื่อครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่มีคำตอบ เธอจึงปรารถนาจะพบเขาอีกสักครั้ง ความปรารถนานี้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ตัว ใบหน้าเดียวที่จดจำได้เริ่มสว่างรางเลือนมากขึ้น เสียงตวาดเบาบางลงเรื่อยๆ ราวกำจะเลือนหายไปจากความทรงจำ เธอเกิดความรู้สึกไม่ยินยอม ไม่อยากจะลืมเลือนใบหน้าและความรู้สึกตอนนี้ เธอพยายามเพ่งมองให้ชัดเจนมากขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างพาเธอพุ่งเข้าหาใบหน้าอันพร่าเลือนนั้น

          เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธออยู่ในลานบ้านเล็กๆ ชายป่าหลังหนึ่ง ผนังบ้าน หน้าต่าง ประตู รั้ว สร้างจากไม้ไผ่ทั้งหลังดูสวยงามแปลกตา ใต้ชายคาหน้าบ้านมีแคร่ไม้ไผ่เล็กๆ ตั้งอยู่ บนแคร่มีหญิงสาวโฉมสะคราญกำลังนั่งเด็ดผักหญ้า สีหน้าเปี่ยมสุข คาดว่าคงเตรียมไว้เป็นอาหารเย็นวันนี้ เด็กเล็กๆ สองคนวิ่งตามกันเข้ามาหา ร่างเล็กจิ๋วตัวป้อมๆ มัดผมแกละ ปีนขึ้นไปบนแคร่อย่างทุลักทุเลไปหลบหลังหญิงสาว เสียงเล็กๆ โพล่งขึ้นมาว่า "ท่านแม่ช่วยข้าด้วย ท่านพี่แกล้งข้าอีกแล้วเจ้าค่ะ"

          เด็กชายตัวเล็กๆ แก้มแดงๆ ที่วิ่งตามมาพลันหยุดเท้า มือไพล่หลัง ก้มหน้างุดเล็กน้อย ปอยผมสีดำที่มัดไว้รุ่ยลงมาบางส่วน แล้วเงยหน้ายิ้มกว้างซุกซนไร้เดียงสากล่าวประจบทันใด "ท่านแม่ขอรับ ข้าไม่ได้แกล้งน้องนะ ข้าไปเจอของดีมาเลยจะเอามาให้น้องดู ยังไม่ทันดูหลันหลันก็วิ่งมาหาท่านแล้ว งั้นข้าให้ท่านแม่แล้วกัน"

          พูดจบเด็กชายตัวน้อยก็ยื่นมือไปตรงหน้าหญิงสาว ร่างเล็กๆ ด้านหลังรีบหดคอทันทีจนเด็กชายหัวเราะเสียงดัง ในมือเด็กชายเป็นดอกไม้สีน้ำเงินกลีบบางช่อหนึ่ง เปล่งประกายเรืองแสงอ่อนๆ สวยงาม เด็กชายแก้มยุ้ยรีบกล่าวประจบมารดาต่อทันที

          "ข้าไปเจอในป่า เห็นว่าสวยดีเลยเก็บมาฝากท่านแม่ขอรับ เข้าชุดกับท่านแม่วันนี้พอดีเลยดูสิ ไม่รู้น้องจะตกใจอะไร ยังไม่ทันดูก็วิ่งหนีข้ามาก่อน ท่านแม่ชอบหรือไม่ขอรับ"

          "ก็เวลาพี่หลางบอกว่ามีของดีให้ดู ชอบแกล้งเอาของน่าขยะแขยงมาทุกทีเลยนี่นา ข้าก็ต้องวิ่งหนีก่อนน่ะสิ" เด็กสาวตัวน้อยค่อยๆ โผล่ออกมา เมื่อเห็นดอกไม้ตาเป็นประกายเจิดจ้ายิ้มกว้างทันที แต่ยังไม่ทันพูดอะไรเสียงหวานของท่านแม่ก็ชิงอบรมเสียก่อน

          "อาหลาง เจ้าเป็นพี่ เดือนหน้าก็จะห้าขวบแล้ว หลันเอ๋อร์เพิ่งจะสามขวบ อีกทั้งยังเป็นหญิง จะเล่นทโมนซุกซนแบบเจ้าได้อย่างไร ทั้งตัวหนอน คางคก กิ้งกือ ไส้เดือน เจ้าสรรหามาโยนใส่น้องประจำ ลงโทษกี่ครั้งก็ไม่หลาบจำ เอาเถอะ ครั้งนี้เจ้าเอาดอกไม้งดงามแบบนี้มาให้น้อง แม่จะไม่ลงโทษเจ้า แต่ต่อไปควรคิดถึงเรื่องการใช้คำพูดดีๆ หากพูดไม่คิดจะทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดจนเกิดอันตรายใหญ่หลวงได้ ดอกไม้นี้ตั้งใจเก็บมาให้น้อง งั้นแม่ให้หลันเอ๋อร์เลยแล้วกันนะ" นางยิ้มอ่อนโยนหันไปเสียบดอกไม้ลงบนผมแกละเล็กๆ ของบุตรสาว เด็กน้อยดีใจมากจนหูกับหางสีขาวบริสุทธิ์โผล่ออกมากระดิกดุ๊กดิ๊ก

          สิตางศุ์ที่ยืนมองอยู่สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้นึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เห็น แต่กลับอยากเข้าไปอุ้มร่างเล็กๆ นั้นมากอด แล้วเธอก็คิดขึ้นได้ว่าไม่มีใครรับรู้ถึงการคงอยู่ของเธอเลยนี่นา หรือว่าเราจะกลายเป็นวิญญาณไปแล้วจริงๆ แล้วเมื่อกี้พวกเขาพูดภาษาจีน ทำไมเราถึงฟังเข้าใจล่ะ หรือโลกวิญญาณไม่มีข้อจำกัดเรื่องภาษางั้นหรือ เอ๊ะ หรือเราจะย้อนเวลากลับมาเหมือนในนิยาย พวกเขาแต่งตัวเหมือนในหนังจีนโบราณเลยนี่นะ.....

          ขณะที่พยาบาลสาวคิดสะระตะอยู่นั้น เธอก็มองเด็กหญิงตัวน้อยกระโดดโลดเต้นไปทั่วลานบ้านด้วยความสุขใจ หูหางสีขาวแกว่งกระดิกไปมาเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ จนมารดาต้องรีบบอกให้เก็บหูเก็บหาง ถึงแม้บ้านน้อยหลังนี้จะอยู่ชายป่า แต่ก็ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีชาวบ้านสัญจรไปมามากมาย เด็กน้อยรีบวิ่งไปข้างบ่อน้ำ หลับตานิ่งสงบใจจนหูหางน้อยๆ หายไปแล้ว เธอจึงก้มมองเงาสะท้อนในสระน้ำด้วยความพอใจ เงยหน้าขึ้นก็เห็นท่านแม่กำลังวิ่งเข้ามาหาหน้าตาตื่นตกใจ นางร้องขึ้นมาได้แค่ "หลันเอ๋อร์" ก็รวบเด็กหญิงเข้าไว้ในอ้อมกอด เด็กหญิงกระเด็นไปกระแทกขอบบ่อน้ำพร้อมกับเลือดแดงฉานที่สาดกระจาย

          เด็กชายที่กำลังนั่งยิ้มภูมิอกภูมิใจอยู่บนแคร่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดชัดเจน จู่ๆ แม่ก็วิ่งไปหาน้องสาว เห็นพยัคฆ์ตัวใหญ่กระโจนข้ามรั้วน้อยตะปบใส่หลังบอบบางของมารดา กระนั้นนางก็ยังโยนร่างเล็กๆ ของบุตรสาวมาให้เขากับถ้อยคำสั้นๆ เพียงว่า "พาน้องหนีไป" เด็กชายรีบวิ่งไปอุ้มน้องสาวขึ้นมาหูหางสีขาวของเด็กน้อยโผล่ออกมาอีกครั้ง ตัดกับโลหิตสีแดงฉานบนร่างชัดเจน เด็กน้อยตกใจร่ำไห้ เรียกหาแต่ท่านแม่ เด็กชายพยายามอย่างมากทั้งดึงทั้งลากน้องสาวเข้าบ้าน ร่างเล็กๆ สองร่างเคลื่อนที่อย่างทุลักทุเล เด็กชายหันมองมารดาอีกครั้ง เห็นท่านแม่คว้าเสียมเล็กๆ ข้างบ่อน้ำพยายามแทงพยัคฆ์ร้าย แต่แรงสตรีอ่อนแอไม่อาจทำอะไรได้ แขนถูกขย้ำกระชากขาดออกจากตัว ส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เด็กชายตกใจกลัวมากจนหูหางสีดำโผล่ออกมา แหงนหน้าขึ้นฟ้าส่งเสียงหอนด้วยสัญชาตญาณ

          มีเสียงหอนอีกเสียงตอบกลับมา ให้ความรู้สึกเยียบเย็นโกรธแค้น พยัคฆ์ร้ายหยุดชะงัก หันไปแยกเขี้ยวคำรามไปทางเสียงนั้น พริบตาเดียวก็มีหมาป่าสีเทาตัวใหญ่วิ่งมาอย่างรวดเร็ว เจ้าเสือร้ายหูลู่ย่อขาเตรียมพร้อมต่อสู้ หมาป่ายักษ์กระโจนเข้าหาเสือร้ายอย่างไม่ลังเล หลบพ้นกรงเล็บเข้าขย้ำคอพยัคฆ์อย่างรวดเร็ว แต่ขนาดของเสือใหญ่กว่าเกือบเท่าตัว โรมรันพัวพันได้ไม่นานก็พลาดท่าถูกเสือตะปบปลิวชนกำแพงบ้านจนพังครืน

          เด็กชายตะโกนออกไปได้แค่ "ท่านพ่อ" ก็ได้ยินเสียงคำรามออกมาจากบ้าน ชายหนุ่มชุดดำร่างกำยำกระโดดออกมา มือถือหอกขว้างออกไปปักสะโพกเสือร้าย ทำให้มันชะงักไปชั่วครู่เพื่อเอี้ยวตัวไปงับกระชากหอกออกจากตัว ชายหนุ่มรีบกวาดของบางอย่างใส่ถุงผ้ามาคล้องคอให้บุตรชาย กำชับว่าให้รักษาของเหล่านี้ให้ดี รีบพาน้องเข้าหมู่บ้านไปซะ สั่งความจบก็คว้าดาบกระโจนเข้าใส่พยัคฆ์ร้ายอีกครั้ง เด็กชายหันหลังแบบน้องสาววิ่งเข้าหมู่บ้านไปทันที

          สิตางศุ์ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น เธอเข้าใจทันทีว่าครอบครัวนี้เป็นมนุษย์หมาป่า ส่วนมารดาของเด็กน้อยน่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา เพราะไม่มีหูหางโผล่ออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอรีบวิ่งตามเด็กน้อยทั้งสองไปด้วยความเป็นห่วง โดยลืมไปว่าเธอช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย

          เด็กชายวิ่งไปอย่างทุลักทุเล แม้น้องสาวเขาจะเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่ตัวเขาก็เป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่อายุไม่ถึงห้าขวบเท่านั้น เขากัดฟันพยายามวิ่งเข้าหมู่บ้านพร้อมทั้งพยายามบอกให้น้องสาวเก็บหูเก็บหางของตน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ขาทั้งสองของเขามีขนและกรงเล็บงอกออกมาจนรองเท้าเล็กๆ นั้นขาดกระจุยไปแล้ว

          ยิ่งวิ่ง เขายิ่งรู้สึกว่าน้องของเขาตัวเย็นลงเรื่อยๆ อีกทั้งเสียงร้องไห้เรียกท่านแม่ยังเบาลงจนเงียบไป เด็กชายพยายามชวนคุย แต่ไม่มีการตอบรับ เมื่อถึงเขตหมู่บ้านจึงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือทันที แต่เมื่อชาวบ้านเห็นเขาต่างพากันหวาดกลัวด่าว่าพวกเขาเป็นปีศาจ ทั้งขว้างปาก้อนหิน สิ่งของรอบกายเข้าใส่เด็กน้อย บ้างก็คว้าไม้คว้าอาวุธมาไล่ตี เด็กชายหวาดกลัวมากจึงวิ่งไปอย่างไร้ทิศทางห่างจากหมู่บ้านออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับวัดร้างจึงมุดเข้าไปซ่อนตัว

          สิตางศุ์ที่วิ่งตามมาพยายามตะโกนขอร้องให้ชาวบ้านหยุดมือ พยายามวิ่งเข้าไปขวาง แต่ไม่มีใครรับรู้ตัวตนของเธอเลย เธอได้แต่ร้องไห้แล้วติดตามเด็กทั้งสองไป ในวัดร้าง เธอเห็นเด็กชายวางน้องสาวลงอย่างทะนุถนอม เขาไปดึงทึ้งเศษผ้าม่านขาดๆ มาปูมาห่มให้น้อง หวังจะให้ร่างน้อยอบอุ่นขึ้น เขาพยายามเรียก พยายามปลุกน้องสาว แต่ยิ่งนานยิ่งซีดเซียวลงเรื่อยๆ เด็กชายไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่กอดน้องสาวไว้แล้วพูดปลอบเบาๆ ทั้งปลอบใจน้องและปลอบใจตัวเองไปพร้อมกัน เด็กน้อยได้แต่หวังว่าท่านพ่อจะรีบมาหาพวกเขาเร็วๆ ด้วยความเหนื่อยล้า เด็กน้อยก็ผล็อยหลับไป สิตางศุ์ได้แต่มองดูเงียบๆ เธอรู้ว่าเด็กหญิงมีบาดแผลฉกรรจ์ ต้องรีบห้ามเลือด เธอพยายามหาสิ่งที่จะทำได้เพื่อช่วยเหลือเด็กน้อย แต่เธอทำอะไรไม่ได้เลย จะเคลื่อนย้ายสิ่งของ หรือปรากฏร่างก็ทำไม่ได้ จะเข้าฝันบอกวิธีปฐมพยาบาลก็ไม่ได้ ไม่เห็นเหมือนวิญญาณในหนังเลย ทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง สุดท้าย ได้แต่ร้องไห้เวทนาเด็กน้อยเพียงลำพัง

                            

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store