NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ชีวิตครูดอยของแม่และฉันเมื่อครั้งเยาว์วัย “ โรงเรียนบ้านแม่โม้งเย้า สพป.ชร2
หมวด: Life

ชีวิตครูดอยของแม่และฉันเมื่อครั้งเยาว์วัย “ โรงเรียนบ้านแม่โม้งเย้า สพป.ชร2

  • 1K
  • 14
  • 16
ครูคนต้นน้ำ

*สุทธิลักษณ์กันธิพันธ์ : ครูอุ้ม

วันนี้เป็นวันที่ฉันได้มีโอกาสกลับไปดูรูปอัลบั้มเก่าๆและก็อดไม่ได้ที่จะเขียนบทความนี้ขึ้นมา... เมื่อครั้งที่ฉันยังจำความได้ตอนนั้นฉันอยู่ชั้นอนุบาล... ประมาณปี ๒๕๔๐ ภาพที่จำได้คือแม่มักจะพาฉันซ้อนมอเตอร์ไซด์ขึ้นดอยเพื่อไปสอนหนังสือไม่ว่าแดดจะร้อนฝนจะตกแม่ก็ยังจะขึ้นโรงเรียนบางวันที่ฝนตกหนักๆ ก็จะมีชาวบ้านลงมารับแม่แล้วเอาฉันกับแม่ซ้อนมอเตอร์ไซด์ขึ้นไปตอนนั้นฉันก็งงมากว่าทำไมต้องมีโซล่ามที่ล้อไว้ แม่เป็นผู้หญิงตัวเล็กที่สู้ชีวิตมาก.. ฉันอยู่ที่นั่นกับแม่สองคน...

บนดอยกลางป่ากลางขุนเขากลิ่นไอธรรมชาติหญ้าเขียวชะอุ่มที่มีลำธารไหลผ่านข้างโรงเรียนสถานที่แห่งความทรงจำและจุดเริ่มต้นของการเป็นแม่พิมพ์ของชาติของแม่ฉัน“ โรงเรียนบ้านแม่โมงเย้า“ แม่ได้บรรจุครั้งแรกที่โรงเรียนแห่งนี้.... โรงเรียนที่ไม่มีไฟฟ้าไม่มีแม้แต่อาคารเรียนดีๆขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่ทุรกันดารที่สุดของอำเภอแม่สรวย

แม่เคยเล่าว่าเด็กที่นั่นต้องเดินมาเรียนหนังสือเกือบ3 กิโลเพื่อที่จะมาเรียนแล้วเดินกลับถ้าพูดถึงความเจริญและโอกาสทางการศึกษาคงหนักหนากว่าโรงเรียนที่ฉันอยู่ปัจจุบันหลาย10 เท่าเจอทั้งไฟป่าเจอทั้งน้ำป่าไหลหลากและดินถล่ม... แม่ทำทุกอย่างที่แม่ทำได้เป็นทั้งครูสอนหนังสือเป็นแม่ครัวเป็นภารโรงเป็นจุดรวมใจและแรงบันดาลใจของเด็กดอยและชาวบ้านที่นั้น... 

ทุกๆเย็นหลังจากโรงเรียนเลิกฉันกับแม่มักจะไปเดินเล่นข้างลำธารที่นั่นจะมีม้าเดินอยู่แถวลำธาร...ค่ำๆ มาก็จะมีเสียงจิ้งหรีดและหิงห้อย.. 

บางครั้งฉันก็ไปเล่นกับเด็กในหมู่บ้าน.. จนฉันลืมไปเลยว่าฉันเป็นคนพื้นราบ.. ชีวิตในวัยเด็กของฉันตอนนั้นมันบริสุทธิ์และสงบเงียบธรรมชาติกำลังโอบกอดเราสองแม่ลูกที่อาศัยอยู่ในบ้านพักครูที่รอบล้อมไปด้วยดอกบัวตองสีเหลืองอร่ามทุกอย่างมันคือเสน่ห์ของที่นั่น...

“ แม่สอนฉันเสมอว่า... ไม่ว่าจะรู้สึกเหนื่อยล้าหรือท้อขนาดไหนให้ย้อนกลับไปดูอดีตหรือสิ่งที่เราเคยผ่านมา.. บางสิ่งเราไม่ได้เจอกับตัวแต่มันคือประสบการณ์ต้นแบบ.. แม่สอนให้ฉันอดทน

แม่สอนให้ฉันคิดถึงคนอื่นให้มากๆ

แม่สอนให้ฉันให้โอกาสและหยิบยื่นความรักแก่ผู้ด้อยโอกาส... แม่บอกว่า... “คนเราอาจต้องเดินไปข้างหน้าแต่เมื่อเรายืนอยู่จุดไหนเราควรจะตั้งใจทำหน้าที่ทุ่มเทกายและใจให้มากที่สุด... 

สิ่งที่ได้กลับมามันอาจจะไม่ได้อะไรแต่มันมีคุณค่าในตัวของมัน“ 

#ครูยุพิน#แม่ของฉัน

 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store