NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
เธอต้องมีชีวิตอยู่ (Ep.4 of 4)
หมวด: Life

เธอต้องมีชีวิตอยู่ (Ep.4 of 4)

  • 549
  • 1
  • 0
RamonaSays

ทีแรกฉันเข้าใจว่าหนุ่มสาวทั้งสองจะอยู่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน แต่กลับขอตัวออกไปทำธุระข้างนอก ฉันคิดว่าพวกเขาคงอยากเปิดโอกาสให้เราได้พูดคุยสารทุกข์สุกดิบกันมากกว่า เมื่ออยู่กันตามลำพัง ฉันมองเพื่อนอีกครั้งอย่างเต็มตา พยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้ เพื่อนรักของฉัน เธอยังคงมีแววตาของผู้กล้า ผู้ไม่หวาดหวั่นต่ออุปสรรคใดๆ ในชีวิต ทำให้สิ่งที่ฉันเตรียมจะมาพูดกับเธอ หายไปจากความคิด 

เธอเป็นฝ่ายเอ่ยถามถึงเรื่องของฉันก่อนที่ฉันจะขยับปากถามเรื่องของเธอ ฉันจึงพรั่งพรูทุกอย่างออกไปอีกครั้งซึ่งเป็นการเล่าซ้ำในเนื้อจดหมายที่ส่งถึงเธอตลอดมา เธอรับฟังอย่างตั้งใจ และพูดว่า โลกเรามันก็เป็นเช่นนี้ บางครั้งก็ทำให้เรามีความสุขจนแทบสำลัก บางครั้งก็โหดร้ายกับเราจนแทบจะทนไม่ไหว ในทุกๆ วัน จะต้องมีผู้สูญเสีย ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง แต่เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อรอเวลาดอกไม้ผลิบานในบ้านเมือง รอชื่นชมความหอมของมวลดอกไม้นั้น เธอบอกกับฉันอย่างนั้นอย่างมีความหวัง  ฉันพยักหน้ารับ พยายามเข้าใจ

จากนั้นฉันจึงได้รับรู้เรื่องราวของเธอที่สร้างความประหลาดใจให้ฉันแทบทุกเรื่อง ตลอดมาเธอแทบไม่เคยได้เล่าอะไรให้ฉันฟังเลย มีแต่เป็นฝ่ายไถ่ถามเรื่องราวของฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัวที่คิดว่าเรื่องของตัวเองเป็นความทุกข์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเมื่อเธอพูดถึงการตายอย่างฉับพลันของสามีต่อหน้าเธอ เมื่อสามปีก่อนจากเหตุการณ์ถูกลอบวางระเบิดในตลาดเช้าวันหนึ่งเมื่อสามปีที่แล้ว ใบหน้าเธอเศร้าลงถนัดตา และครู่หนึ่งก็พยายามปรับมาเป็นปกติด้วยความเข้มแข็ง เป็นฉันเองที่กลับรู้สึกตกใจและหดหู่ เพราะเป็นช่วงเดียวกับที่ลูกชายคนโตของฉันจากไป คงด้วยเหตุนี้เองที่เธอตอบจดหมายมาว่าไม่สามารถขึ้นมางานศพได้ เรื่องของเธอทำให้ฉันเข้าใจแล้วว่า ในโลกนี้ ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นที่ต้องกลืนก้อนเศร้าแทนอาหาร ยังคงมีคนอีกมากมายที่ต้องถมน้ำตาลงพื้นดินในฐานะผู้สูญเสีย 

ในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตัดสินใจบอกลาเพื่อน แล้วซื้อตั๋วรถทัวร์เดินทางกลับกรุงเทพฯ แม้เธอจะเหนี่ยวรั้งฉันไว้อีกสักหน่อย แต่ก็จำยอมเมื่อฉันบอกว่าอยากกลับมาจัดการสิ่งที่วางทิ้งไว้มาเนิ่นนาน ขณะรถทัวร์เคลื่อนที่ผ่านฉากชีวิตของผู้คนเป็นสิบเป็นร้อย ฉันนึกถึงเพื่อนรักด้วยหัวใจที่ชื่นชม เธอเป็นหญิงที่สูญเสียสามีและเหลือร่างกายเพียงครึ่งหนึ่ง ต้องอยู่บนรถเข็นตลอดชีวิต แต่กลับไม่เกรงกลัวสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ใช้ชีวิตได้อย่างกล้าหาญ ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่นี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอจุดไฟแห่งความหวังขึ้นกลางหัวใจตัวเองด้วยสิ่งใด แต่ที่กลางใจฉัน คงยากจะหาสิ่งใดมาส่องแสงสว่าง ในเมื่อสิ่งที่ล้อมอยู่คือความแห้งโหย

ฉันหลับตาเอนหลังพิงเบาะ ค่อยๆ ระบายลมหายใจเมื่อต้องคิดว่า กำลังกลับเข้าไปสู่บ้านเมืองที่ไม่มีดอกไม้หลงเหลืออยู่เลยสักช่อ แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

ภาพ https://thegiantrabbit.wordpress.com/2015/06/26

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store