NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
วินห์ ขออนุญาตไปปัสสาวะ
หมวด: Food & Travel

วินห์ ขออนุญาตไปปัสสาวะ

  • 873
  • 58
  • 6
สุวิชานนท์ รัตนภิมล

  

 

ผมคิดเล่นๆ เพราะหน้าตาผม หนวดผมดก เคราผมหนาหรืออย่างไร? หรือคนต่างแดนผ่านมาเมืองนี้เมื่อไหร่ ต้องต้อนรับด้วยบททดสอบ การต้อนรับด้วยกิริยาท่าทางปฏิเสธเป็นลักษณ์ของชาวเมือง ซึ่งคนเมืองอื่นต้องทำความเข้าใจกับการโดนปฏิเสธ ไม่มีใครเป็นมิตรด้วย ไม่มีใครอยากวิสาสะกับคุณ หรือคุณเป็นคนไทย คนเมืองวินห์เหม็นหน้าคนไทย

นาทีนั้น ยังไงๆ ผมก็ไม่อาจจะคิดเล่นๆ ข้างในตัวผมกำลังเต็ม น้ำกำลังท่วมล้นเลยพ้นเข่าขึ้นมา หมุนวนอยู่ในช่องท้อง เจ็บบิดมวนเต็มที เหมือนเข็มพันเล่มกำลังทิ่มตำอยู่ใต้เชิงกราน ถึงกระนั้น ผมก็ยังเดินคิดเล่นๆ ไปพลางนึกหาวิธีสื่อสารกับคนใดคนหนึ่ง

ลุงโฮก็หนวดเคราเฟิ้มจนเฒ่าชรา มันน่าจะทำให้คนหนวดเครายาวดูดีขึ้นด้วยซ้ำ เคราเป็นมรดกวิถีนักรบของคนเวียดนามด้วยซ้ำ นักปฏิวัติต้องมีรูปลักษณ์ผ่าเหล่าผ่ากออย่างนั้น หรือทั้งหมดทั้งเพไม่ใช่เรื่องของหนวดเครา อาจเป็นเรื่องประวัติศาสตร์ถูกกระทำย้ำยีจากสงคราม ซึ่งชีวิตคนบนเส้นขนานที่ 17 นั้น ยังเล่าเรื่องความโหดร้ายทารุณกันอย่างไม่จบไม่สิ้น

ผมกำลังเข้าใกล้เส้นขนานที่ 17 อยู่ทุกขณะ

 

 

อเมริกาทิ้งห่าระเบิดใส่หมู่บ้านของพวกเขา อเมริกาฆ่าคนอย่างเหี้ยมโหดไม่เว้นเด็กเล็กแดง อเมริกาส่งฝูงบินออกไล่ล่าพวกเขา เฮลิคอปเตอร์ถล่มบ้านเมืองพวกเขา อเมริกาส่งกองทหารเข้ามาฆ่าญาติพี่น้องพวกเขา ประเทศไทยให้ที่จอดเครื่องบินทิ้งระเบิด ประเทศไทยอำนวยความสะดวกการส่งเสบียง ทำเป็นหูตาไม่รับรู้การส่งกองกำลังข้ามผ่านอาณาเขต ถนนขนถ่ายอาวุธยุทธปัจจัยกว้างใหญ่ อนุญาตให้ใช้ถนนหนทางตลอด 24 ชั่วโมง น่านฟ้าอากาศกลางวันกลางคืนไม่เกี่ยง และยังคอยบำรุงบำเรอเหล่าทหารหาญอเมริกันด้วยสรีระอิสตรี ที่ผลัดเปลี่ยนกันมาตากอากาศหลังฉากสนามรบริมชายหาดพัทยา บางแสน สัตหีบ กลายเป็นเงื่อนปมผูกเจ็บข้ามทศวรรษ

สารพัดสารเพประเดประดังอยู่ในหัวผม ก็ผมเดินทางผ่านเมืองนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ ...

เมืองนี้ชื่อโฟ้เจิวในจังหวัดหาติ๋ง รถบัสคันที่แล่นจากลาวทิ้งเราไว้ข้างถนนเมืองนี้ แล้วคนขับชี้ไปยังรถอีกคันหนึ่งที่จอดรอท่าอยู่แล้ว และพูดย้ำว่าเราไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม เพราะรถบัสคันที่เรานั่งมาจากลาวนั้นจะแล่นเข้าใจกลางจังหวัดหาติ๋ง ส่วนรถที่จอดรอนั้นจะพาเราไปสู่เมืองวินห์

คะเนด้วยสายตาจากแผนที่ เรายังอยู่บนถนนทางหลวงหมายเลข 8 ของเวียดนามบนทางสามแยก ทางหนึ่งจะแยกมุ่งสู่เมืองวินห์ เมืองโฟ้เจิวปรากฏในแผนที่เป็นเมืองแรกของเส้นทางผ่านภูเขาสลับซับซ้อนข้ามพรมแดนลาว

เมืองเงียบๆ ที่ดูบรรยากาศเหมือนตำบลหนึ่งด้วยซ้ำ แต่จุดหมายเรานั้นคือเมืองวินห์

 

 

โฟ้เจิว - คนไม่น้อยเลย มีคนนั่งคนเดิน คนขี่รถไปมา แม้ไม่ดูพลุกพล่านแต่ก็นับว่าหนาตา มีร้านขายเครื่องดื่ม เด็กหนุ่มจับกลุ่มนั่งดื่มบนเก้าอี้เตี้ยๆ โต๊ะเตี้ยๆ แบวางกับพื้นดิน มันช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ แดดเข้มข้นยังสว่างจ้า ตลอดเส้นทางอันยาวไกลบนภูเขา ทุกครั้งที่รถจอด และหยุดรอคนโดยสาร ผมอ้ำอึ้งเก็บกดหน้าดำหน้าเขียว พอได้ลงจากรถจริงๆ ผมต้องกระวนกระวายหาห้องน้ำให้พบก่อนจะคิดทำอะไรต่อไป

“Where is Toilet..” ผมถามคนขับรถคนใหม่ที่เพิ่งสั่งเครื่องดื่มมานั่งบนเก้าอี้

คำตอบคือความเงียบ และเฉย

เหล่าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตามโต๊ะต่างๆ จ้องมองมาด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย บางคนส่งสายตาเหลือบมองเหมือนผมมีความผิดมหันต์สักอย่าง นั่นสิ ผมรบกวนอะไรใครตอนไหน? แว อีส ทอยเลส ผมโยนคำพูดท่ามกลางโต๊ะอาหาร ในปากที่ต่างกำลังเคี้ยวเฝอกันอยู่ หรือผมไปรบกวนเวลาหิวของพวกเขา ผลลัพธ์ก็คือแต่ละคนมองหน้ากันแล้วพูดด้วยภาษาเวียดนาม

“น่าจะไม่มีใครเข้าใจ” ผมนึกอยู่ในใจ แล้วผละเดินไปยังคนขายของอีกคนหนึ่งพร้อมถามคำถามเดียวกัน ก็พบแต่ความเงียบกลับมาเหมือนกัน หน้าตาเลิ่กลั่กชอบกล

ผมยังใจนึกขำว่า สงสัยห้องน้ำอาเซียนดูท่าจะไม่เวิร์ก ในความสัมพันธ์อาเซียนมีปัญหาแน่ๆ ชนชาวอาเซียนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แม้เราจะประกาศซ้ำวันซ้ำคืนซ้ำช่องจอทีวี ว่าชาวประชาอาเซียนต้องร่วมมือกันในทุกมิติชีวิต จะท้อถอยท้อแท้กับการหาห้องน้ำไม่เจอกันง่ายๆ ได้อย่างไร

 

 

 

อันว่าน้ำเหลวเป็นมวลรวมอยู่ในท้องนานๆ จนก่อพายุขึ้นในช่องท้องเต็มประดา เก็บกดไว้ภายในมานานก็ยิ่งโหมปั่นป่วน ได้เวลาต้องถ่ายออกแล้วจริงๆ

“วินห์ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ผมขออนุญาตดื่มน้ำปัสสาวะ” ...

นาทีนี้คงไม่มีใครขำกับผมด้วย คนเมืองนี้เขาเครียดจัดอะไรกัน?

นึกไป ขำไปพลาง เอาไงเอากัน มองซ้ายมองขวาในความน่าจะเป็น ถ้าจะพึ่งพาอาคารสำนักงานธนาคารที่เห็นตราสัญลักษณ์ติดอยู่ใกล้ๆ ก็ดูท่ายิ่งกระเสือกกระสนไปหาความยุ่งยากมากขึ้น ผมไม่มีข้อมูลประวัติการปล้นธนาคารของประเทศในโลกคอมมิวนิสต์ ผมเลี่ยงด้วยการเดินข้ามถนนไปอีกฟากหนึ่ง เสียงแตรรถบีบไล่ดังลั่น ท้องไส้ผมยิ่งปั่นป่วน ผมฟังไม่รู้เรื่องในเสียงทักทายหรือเป็นเสียงไล่ข้ามถนน ผมเห็นร้านตัดผมรับบริการอยู่ข้างถนนห่างออกไปราว 20 เมตร จึงเดินตรงไปหา พอโผล่หน้าเข้าไปเท่านั้น ทั้งช่างตัดผมทั้งคนรอตัดผมต่างแสดงสีหน้างุนงงตามๆ กัน

“Do you have toilet?” ผมโพล่งคำพูดซ้ำออกไปอีกครั้ง “Toilet”

ทุกคนส่ายหน้าแล้วพูดภาษาเวียดนามในทำนองว่าฟังไม่รู้เรื่อง

ผมยังพึ่งพาความร่วมมือในแบบประชาคมอาเซียนไม่ได้ แต่ก็ข้ามถนนไปอีกสายหนึ่ง คล้ายๆ จะเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้า แต่มีตู้อบผ้าเครื่องซักผ้าอยู่ด้วยสองสามเครื่อง มีผู้หญิงอยู่ในบ้านสองคน พอผมถามว่า ดู ยู แฮบ ทอยเลต เท่านั้นแหละ พวกเขามีสีหน้าตื่นตกใจขึ้นมาทันที ด้วยคาดไม่ถึงว่าจะมีชายแปลกหน้าจู่โจมถึงตัวเร็วขนาดนั้น

พวกเขาโบกมือ ไม่อนุญาตให้เข้าร้านเช่นเดิม

 

 

ผมเดินอ้ำอึ้งกลับมายังรถ เริ่มหมดความหวังจะพึ่งพาชาวโฟ้เจิวแห่งอาเซียน (อยากจะเปลี่ยนเป็นเฝอเจี้ยวเหลือเกิน) ความร่วมมือช่วยเหลือกันยังไม่เกิดขึ้น ผมบอกเธอว่า ไม่สำเร็จ แค่เข้าห้องน้ำก็ยังยากเย็นถึงเพียงนี้ ชาวประชาคมอาเซียนจะร่วมไม้ร่วมมือเรื่องใหญ่กว่านี้ได้อย่างไร ไม่ฝันไปเท่านั้นเรอะ! ..

จะยืนฉี่รดใส่ถนนก็ควรรักษาหน้าตาประเทศไทยไว้หน่อย เราป่าวประกาศแก่ชาวโลกอยู่ทุกวัน เราเป็นประเทศร่ำรวยวัฒนธรรม และศีลธรรมอันดี ฮื่มม..ม์

พลันนึกขึ้นได้ว่า ผมมีคู่มือสนทนาฉบับพกพาภาษาเวียดนามมาด้วยเล่มหนึ่ง รีบรื้อเอามาจากกระเป๋า ค้นหาคำว่าห้องน้ำภาษาเวียดนามทันที

‘หญ่า-เหวะ-ซิง’ (ห้องน้ำ)

“หย่าเหวะซิง เอ๋อเดิว” (ห้องน้ำอยู่ที่ไหน)

ราวกับผมโยนส้วมใส่พวกเขาที่กำลังนั่งดื่มกันอยู่อย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าพวกเขาไม่ดีขึ้นเลย ความร่วมมือระดับอาเซียนยิ่งแย่เข้าไปอีก แต่ชายคนหนึ่งยังมีเมตตาชี้มือข้ามถนนไปอีกฟากฝั่ง ผมมองแล้วมองอีกก็ไม่เห็นมีอะไร เหมือนจะบอกให้ผมเดินตรงไปเรื่อยๆ ยังไงยังงั้น

ลืมบอกไปว่า ตลอดเส้นทางที่ผ่านมานั้น รถจะหยุดส่งผู้โดยสารเข้าป่าข้างทางแบบตัวใครตัวมัน เอาตัวรอดกันมาเป็นระยะๆ รดน้ำใส่ฟ้าอากาศกันตามอัธยาศัย เด็กหนุ่มที่บุ้ยปากชี้ช่องทางคงหมายถึงอันนั้นก็ได้ ว่าให้เลือกเอาที่ชอบๆ ก็แล้วกันมั้ง? ผมพยายามจะมองหามุมอับสายตาสักมุมหนึ่งก็หายากยิ่งนัก บ้านกล่องมีผนังชิดติดกัน มีที่ว่างก็ดูประเจิดประเจ้อรกหูรกตาและชวนให้อายขายหน้า

 

 

ผมเลยตัดสินใจเดินข้ามถนนไปยังร้านตัดเย็บเสื้อผ้าอีกครั้งหนึ่ง

“ซินจ่าว หย่าเหวะซิง” (ขอโทษ ห้องน้ำ)

ผมพูดส่งความหมายไปเท่านั้นจริงๆ ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะมารับจ้างในร้าน ชี้ไปยังห้องใกล้ๆ แต่ผู้หญิงที่นอนหลับๆ ตื่นๆ อยู่นั่นน่าจะเป็นเจ้าของร้าน นางพูดภาษาเวียดนามที่ดูเหมือนบ่นๆ เสียงดังอย่างไม่พอใจ แต่ผมเดินอาดๆ ตรงรี่ไปหาห้องน้ำห้องนั้นอย่างไม่เปลี่ยนใจเป็นอื่นเด็ดขาด

“ก๋ามเอินๆ” (ขอบคุณๆ)

ผมพูดย้ำหลายครั้ง ขอบคุณอยู่ในความกรุณา ขอบคุณประตูสู่เมืองวินห์บ้านเกิดของลุงโฮ โฮจิมินห์ใจ นักปฏิวัติที่เป็นต้นแบบการต่อสู้แห่งอิสรภาพตลอดกาล ขณะเสียงนางเจ้าของบ้านยังบ่นอุบอยู่ตลอดเวลา ผมฟังไม่รู้เรื่องว่านางบ่นเรื่องใด แต่สีหน้าท่าทางยังตำหนิคนงานที่ให้คนแปลกหน้า (อย่างผม) เข้ามาถึงห้องน้ำ แววตามีคลื่นรังสีปฏิเสธไม่ต้อนรับ ไม่แม้แต่จะมองหน้าผมหรือคิดจะส่งยิ้มให้ผมแม้แต่น้อย มันเป็นคำทักทายจากแผ่นดินโฟ้เจิวที่ดังอื้ออึงอยู่ในหัวอกนานอย่างนาน

“ขอโทษโฟ้เจิว ขอโทษเมืองวินห์ ขออนุญาตปัสสาวะ...” ...

 

 

 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store