NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
เรื่องของนายโซดา
หมวด: Life

เรื่องของนายโซดา

  • 611
  • 1
  • 2
อุษาญาดา

  

ค่ำแล้วแม่กับฉันเริ่มเก็บของหน้าร้านใส่ตู้เซฟหลังร้าน ร้านกำลังจะปิด หน้าประตูร้านมีเด็กหนุ่มแต่งตัวปอน ๆ ทำท่าจะเข้ามา ฉันชั่งใจก่อนจะกดสัญญาณประตูให้เขาเข้ามา ดวงตาซื่อ ๆ ของเขาชวนสงสารมากกว่าจะเป็นพิษเป็นภัยกับใคร

"ป้าไม่อยู่เหรอครับ"
"อยู่ค่ะ อยู่หลังร้าน มาทำอะไรคะ"
".........."
เขาตอบบางอย่างที่จับใจความไม่ได้เลย สำเนียงแปร่ง ๆ ฉันรับตั๋วจำนำสีเขียว ๆ จากเขา
เปิดดูตัวเลขเพื่อจะหาของที่จำนำไว้ ในนั้นเขียนชื่อว่า โซดา ไม่รู้ชื่อจริงหรือเปล่า
ชื่อตลกดี แต่ไม่มีนามสกุล
พอแม่เดินออกมาก็ทักทายเขาเสียงดัง
"ชื่อโซดาใช่ไหม"
"ใช่ครับ"
"เธอไม่มาซักที ฉันก็ร้อรอ เก็บเสื้อไว้ให้เธอใส่ทำงาน แต่เธอไม่มา"

"มาแล้วนี่ไงครับ" ฉันเงยหน้าขึ้นพิจารณาเขาทันทีที่ได้ยินเสียงแปร่ง ๆ พูดไม่ชัดเลย แต่อ้อนเป็นเสียด้วย เขาจะรู้ตัวหรือเปล่า ว่าอาการนั้นคือการอ้อน
แม่ก็ยังคงพูดเสียงดังฟังชัดเช่นเดิม
"ก็ฉันเอาให้คนอื่นไปแล้ว วันก่อนมีวัดมาขอรับบริจาคข้าวของ ฉันก็เลยยกให้ไปหมด"

"ผมยังไม่มีเงิน เลยไม่กล้ามา" เขาพูดอู้อี้เสียงเบาจนน่าสงสาร เนื้อตัวมอมแมม เล็บดำมีคราบเหงื่อไคล ตัวผอมเล็กแกร็นอย่างคนแร้นแค้น
"เธอมีเบอร์โทรศัพท์ไหม ช่วยจดให้ฉันหน่อย เผื่อมีเสื้อผ้าฉันจะได้โทรบอก"
"มีครับ" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์
"โทรศัพท์เธอดีกว่าของฉันอีกแน่ะ" แม่พูดขึ้น
"แต่จอมันแตก"
"ไม่เป็นไร ยังใช้โทรได้ เธอไม่ต้องไปเสียตังค์เปลี่ยน แค่โทรได้ก็พอ"

แม่คำนวณดอกเบี้ยที่เขาต้องจ่ายค่าจำนำของ พลางว่า
"ลดให้ส่วนที่เกินมาหลายวัน เธอเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยนะ ภาษาอะไรก็ได้ฉันอ่านออก"
แม่ถามเขาต่อ "เธอเป็นคนอะไร เมียนม่าใช่ไหม"
"ใช่ครับ"
"แล้วเธอกลับบ้านทางไหน"
"ทางกาญจนบุรี"
"งั้นเธอก็เป็นกะเหรี่ยงน่ะสิ"
"ใช่ครับ"
"เอ๊ะ ตกลงเธอเป็นคนประเทศอะไรหา เมียนม่า กะเหรี่ยง ไทใหญ่ รึเป็นมันทุกประเทศ"

ฉันหัวเราะ แม่หัวเราะ เขาก็หัวเราะ
ลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไปแล้ว แม่เดินไปปิดประตูร้านพลางว่า น่าสงสาร มอมแมมเหลือเกิน เก็บเสื้อผ้าไว้ให้ก็ไม่มา พอมาก็ไม่มีจะให้ เราค้าขายกับคนจนก็แบบนี้ ต้องช่วยเหลือกันไป เศรษฐกิจมันแย่เหลือเกิน แย่กันไปหมด

อุษาญาดา

ขอบคุณภาพ Pixabay

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store