NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
สารนิยาย ; เหมืองป่า  บทที่ 4/1
หมวด: Life

สารนิยาย ; เหมืองป่า บทที่ 4/1

  • 544
  • 0
  • 0
ชายเสรี

 

ตอน : เอาลูกลิงมาเลี้ยง แสบยิ่งกว่าเอาเมี่ยงมาอม

งูจงอางโตกว่าท่อนแขน ยาวประมาณสองวาเศษ  ถกจวักแผ่พังพานสูงกว่าสามศอกอยู่ที่ใต้โคนไม้สูงต้นนั้น เกล็ดสีลูกหวายสุกคล้ำของมันสะท้องแสงแดดยามสายแลดูแวววาวบาดนัยตา ชวนขนลุกขนพอง พวกลิงเสนบนต้นไม้ส่งเสียงเจี๊ยก ๆ บอกเหตุร้ายแก่กัน  ขณะไต่ไปยังปลายกิ่งที่ยาวที่สุดของต้นไม้ต้นนั้น เพื่อที่จะโจนทยานต่อไปยังกิ่งก้านของต้นอื่น หากธรรมชาติของพวกลิงกังลิงเสนนั้นชอบที่จะเสาะหาอาหารอยู่ตามพื้นล่างมากกว่าบนต้นไม้เหมือนอย่าง ค่าง ชะนี   การพยุงลำตัวไต่ไปตามกิ่งไม้ของพวกมันจึงไม่ปราดเปรียวเท่าใดนัก  แถมยังปล่อยให้เพื่อนลิงอีกตัวหนึ่งนั่งคาอยู่กับที่ไม่อาจขยับเขยื้อน

ลิงตัวนั้นอยู่จากผมราวสิบวา สองมือของมันเกาะกุมกิ่งไม้ที่อยู่เหนือลำตัวอย่างเหนียวแน่น  สองเท้าหลังห้อยแกว่งอยู่ใต้กิ่งที่มันนั่ง   และดูเหมือนมันกำลังกัมหน้ามองลงไปที่งูจงอางซึ่งกำลังถกจวักชูชันอยู่ข้างล่างอย่างแน่นิ่ง   

และนั่นก็นับเป็นสิ่งที่อันตรายต่อตัวของมันเป็นอย่างยิ่ง  เพราะว่ากันว่า งูจงอางนั้นมีสายตายอมหิตและคมกร้าวราวกับจะสะกดจิตสัตว์อื่นที่สบตาให้ตะลึงจังงังได้เลยทีเดียว  

ยิ่งเมื่อผมได้เห็นมันส่ายหัวโอนเอนไปมาอย่างแช่มช้า  ขณะถกจวักและยืดลำตัวสูงขึ้น ๆ  ผมจึงมั่นใจว่า ไอ้ห่านั่นคงจะร่ายมนตร์สะกดจิตเจ้าลิงเสนตัวนั้นเข้าให้แล้ว 

ตาปัญญาแกก็คงจะรู้เรื่องนี้เหมือนกัน  แกจึงหันไปจ้องลิงเสนตัวนั้นอย่างไม่กะพริบตา กระทั่งแกได้พบสิ่งผิดสังเกต

"ลิงลูกอ่อน"  ตาปัญญาหันมาบอกผม  "มันไพล่ลูกของมันไว้ข้างหลัง คงไม่ต้องการให้ลูกจ้องตางู"

"ทำไมไม่หนีไปกับพวกของมัน" 

"นั่นนะสิ"  ตาปัญญาว่า  "ตาก็สงสัยเหมือนกัน "

สิ้นเสียงตาปัญญา ลิงเคราะห์ร้ายแม่ลูกคู่นั้นก็ร่วงหล่นลงสู่โคนไม้ในฉับพลัน  จงอางร้ายลดแม่เบี้ยเลื้อยปราดไปที่เถาหญ้ารังไก่รกหนาที่เหยื่อของมันเพิ่งจะร่วงลงไปอย่างไม่รอช้า

ลิงตัวแม่นั้นแน่นิ่งอยู่บนกอหญ้ารกหนา ในขณะที่ลูกน้อยของมันซึ่งกอดแนบอยู่ข้างหลังร้องเจี๊ยก ๆ เสียงหวีดแหลมด้วยความตกใจกลัวชวนสมเพชเวทนา

เปรี้ยง ! เปรี้ยง !

.๓๘ ลูกโม่ขี้สนิมของไอ้ชนระเบิดติดกันสองนัด งูจงอางพลิกหายท้องบิดลำตัวอันยาวเฟื้อยของมันส่ายเร่า ๆ   พร้อมทั้งกวัดแกว่งปลายหางไปมาด้วยความเจ็บปวด  สักชั่วอึดใจก็แน่นิ่ง เม็ดตะกั่วที่พุ่งเข้าใส่ตรงกลางลำตัวของมันห่างจากหัวรูปสามเหลี่ยมลงมาราว ๆ สองคืบ  แต่ก้พลังอำนาจมากพอที่จะส่งวิญญาณชั่วร้ายของมันลงสู่นรกอเวจี 

เมื่อทุกคนลงจากต้นไม้และเดินกันไปที่นั่น   พี่สงัดเอาสันพร้าทุบกระหน่ำเข้าที่หัวงูจงอางอีกสองสามครั้ง   เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะต้องดับดิ้นสิ้นชีวาลงไปจริง ๆ แล้วแกจึงเอาจะงอยมีดพร้าเกี่ยวลำตัวอันหนักอึ้งของมันเหวี่ยงออกไปห่าง ๆ   พวกเราเดินเข้าไปใกล้ลิงเสนแม่ลูก--ที่ตัวแม่ยังคงสลบไสลแน่นิ่ง  ในขณะที่ลูกของมันนั่งเงยมองสัตว์มนุษย์อย่างพวกเราตาปริบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว   พร้อมแยกเขี้ยวยิงฟันทำตาหลุน ๆ และร้องเจี๊ยก ๆ เมื่อมันเห็นไอ้ชนขยับเข้าไปใกล้ 

"เราเอาลูกของมันไปด้วยดีกว่า ปล่อยแม่ของมันไว้ที่นี่แหละ ประเดี๋ยวพอมันฟื้นมันก็ไปตามหาพรรคพวกของมันเอง"   ว่าแล้วไอ้ชนก็ตรงเขาหาลูกลิงเสนตัวนั้นและจับมันขึ้นมาอุ้มไว้  แม้ลูกลิงจะตกใจเยี่ยวแตกเยี่ยวแตน มันก็ไม่สนใจ 

"ไปกันเร็ว ๆ "  ตาปัญญาว่า  "เดี๋ยวแม่มันฟื้นขึ้นมาแล้วยุ่งแน่"

ขณะเราเดินกันมาตามทาง  ลูกลิงตัวนั้นก็แหกปากร้องเจี๊ยก ๆ อยู่สักพักก็เงียบเสียง   กระทั่งถึงบริเวณขุมเหมืองเก่าของพวกเรา   ตาปัญญาก็แยกทางไปตามลำพัง   แกสั่งไอ้ชนว่าถ้าคิดจะเลี้ยงลูกลิงเสนตัวนั้นจริง  ก็ให้ตัดหวายมาถักปลอกคอแล้วผูกล่ามมันไว้ ไม่เช่นนั้นมันจะหนีเข้าป่าไปเป็นเหยื่อพวกหมาไน หรือไม่ก็งูเหลือมงูหลามอย่างแน่นอน
 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store