NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ผีเสื้อราตรี (EP.1 of 2)
หมวด: Life

ผีเสื้อราตรี (EP.1 of 2)

  • 522
  • 0
  • 0
RamonaSays

  

เสียงหัวเราะคิกคักราวเด็กน้อยได้ของเล่นใหม่อื้ออึงไปหมด ภายใต้แสงไฟสลัว เหล่าสาวสวยในชุดบีบรัดโนมเนื้อต่างตบมือชอบใจเมื่อลูกค้าหนุ่มควักธนบัตรใบละพันทีละใบมาพับเป็นนกสีเทาตัวเล็ก เบียร์เย็นๆ แต่เมื่อไหลลงคอเขากลับร้อนผ่าวขับใบหน้าและลำคอจนแดงเถือก สาวน้อยผิวขาวราวหยวกกล้วยรินเบียร์ลงแก้วอย่างชำนาญ ส่งสายตายั่วยวนยกแก้วขึ้นชิดริมฝีปากหนา ลูกค้าหนุ่มดื่มเข้าไปหลายอึกใหญ่หัวเราะชอบใจ ปล่อยนกบินลับหายไปในซอกอกอวบอิ่มของหล่อน หล่อนกรีดร้องอย่างดีใจกดริมฝีปากแดงที่แก้มของเขาแทนการขอบคุณ ขณะที่ริมฝีปากแดงกว่าของสาวน้อยอีกนางซึ่งนั่งขนาบอีกข้างก็รีบประทับรอยข้างแก้มเขาอย่างไม่ยอมแพ้ นกตัวน้อยที่เพิ่งถูกพับก็บินขึ้นหาอุ้งมือเล็กของหล่อนทันที 

หญิงสาวซึ่งดูเจนสนามรบที่สุดในโต๊ะนั่งดูสงครามแย่งชิงนกสีเทาอยู่อึดใจหนึ่ง เธอพยายามหาจังหวะให้ตัวเองบ้าง และเมื่อเห็นว่าธนบัตรสีเทาในกระเป๋าลูกค้าหนุ่มเหลือพับนกได้ไม่กี่ตัว จึงรีบลุกจากที่นั่งเดินอ้อมมาทางด้านหลัง โน้มคอเสี่ยมากอดแล้วกระหน่ำจูบทั้งแก้มซ้ายและขวา ทำทีว่าคลั่งไคล้จนเขายิ้มแก้มแทบปริ ภูมิใจในเสน่ห์ของตน ส่งนกหลายตัวที่ประกอบสร้างยังไม่สมบูรณ์ดีนักให้ เธอรีบเปิดคอเสื้อที่ทั้งลึกและกว้างรับนกทั้งฝูงเข้าไป เสียงกรีดร้องอย่างริษยาประสานดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เธอและพวกหล่อนเป็นนักแสดงที่ดี แต่ภายใต้บทบาทที่ได้รับนั้น มันเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียนที่ต้องแย่งชิงกันเอาอกเอาใจทั้งที่สภาพลูกค้าหนุ่มไม่ต่างกับคนจรหมอนหมิ่น เสื้อผ้ายับย่นและเหม็นสาบ

ร้านปิดตอนพระจันทร์ลอยเกินครึ่งฟ้า สาวน้อยบางคนเลือกที่จะไปต่อบทรักกับลูกค้าหนุ่มนั่นแต่เธอเลือกที่จะกลับ ถึงบ้านเธอก็พบแม่นั่งรอเช่นทุกคืน ยังไม่ทันก้าวพ้นกรอบประตูแม่ก็ก่นด่าทันที แม่ด่าแต่คำเดิมๆ เธอได้แต่กลอกตาไปมากัดคำพูดไว้ในปาก พยายามอดทนไม่โต้เถียง 

“ตั้งกะเช้ากูเหนื่อยสายตัวแทบขาด ทั้งงานบ้าน ไหนจะขายของ มืดค่ำก็ยังไม่ได้พัก ต้องมานั่งเฝ้าลูกมึงอีก” แม่เท้าสะเอวถลึงตาใส่ “จะตีสองแล้ว ตีห้ากูก็ต้องตื่นมาทำของ มึงจะให้กูเหนื่อยไปถึงไหน” เสียงที่แผดดังขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาเส้นความอดทนที่ขึงกั้นอารมณ์ของเธอไว้ขาดผึงทันที

“เช้าชั้นก็ตื่นมาช่วย แล้วแม่จะให้ทำยังไงอีกถึงจะพอใจ” เธอตะเบ็งเสียงตอบโต้อย่างเหลืออด 

“ถึงช่วยกูก็ยังเหนื่อย กลางค่ำกลางคืนแทนที่จะได้นอน กลับต้องมานั่งรอมึง”

“แม่ ชั้นเลือกไม่ได้นะ แม่ก็รู้ว่างานชั้นมันเหมือนชาวบ้านที่ไหน”

“มึงก็หางานปกติทำเหมือนชาวบ้านเขาไม่ได้หรือยังไง” 

“จะให้ไปทำอะไรล่ะ ไม่จบกระทั่งม.หก ที่ไหนเขาจะรับนอกจากโรงงาน ก็ไม่พอกินอีก”

“ก็มึงทำตัวเอง ให้เรียนก็ไม่เรียน ใจแตกอยากมีผัว” 

“แม่! ชั้นก็ไม่คิดว่าชีวิตมันจะเป็นแบบนี้ อย่าซ้ำเติมกันได้มั้ย” เธอพูดน้ำเสียงสั่น น้ำตาอาบแก้มทั้งสองข้าง ยกมือขวาขึ้นปาดแล้วเดินไปที่ห้องนอน แม่มีทีท่าอ่อนลงเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ พยายามหักอารมณ์เดินกลับไปที่ห้องตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากด้วยความเครียด

ส่วนเธอ เมื่อเปิดประตูห้องนอนและได้เห็นหน้าลูกชายอารมณ์เมื่อครู่ก็ลดลง เธอรู้สึกสงสารลูกที่แทบไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเลย ขณะเขาตื่นจนถึงไปโรงเรียน เธอยังนอนหลับลึกอยู่บนเตียงนอน ปล่อยทุกสิ่งให้เป็นภาระของแม่เธอ เมื่อนึกถึงตรงนี้ ก็ถูกของแม่แล้วที่อารมณ์เสีย เธอนึกถึงความผิดพลาดของตัวเองจนทำให้ความหวังของหญิงม่ายอย่างแม่ที่อยากให้เธอมีอนาคตที่ดีต้องพังทลาย ความผิดพลาดเมื่อครั้งที่เธอพบกับรักแรกในชั้นเรียน ม.5 และในสองเดือนต่อมาก็พบว่าตนเองตั้งท้อง เธอกับเขาต้องออกจากโรงเรียนกลางคันเพราะอับอาย หลังจากกลับมาอยู่บ้าน เขาไม่มาหาเธอเหมือนก่อน ติดเกมและหนีหน้า ส่วนเธอก็ได้ชื่อว่าเป็นสาวใจแตกไร้อนาคต ต้องเลี้ยงลูกตัวเล็กเท่าฝ่ามือ แม่ต้องเลิกค้าขายมาเลี้ยงลูกช่วยด้วยเกรงว่าแม่มือใหม่อย่างเธออาจทำลูกตายเสียก่อนจะโต พอขาดรายได้ ความขัดสนก็มาเยือนทันที

พอลูกโตได้เต็มเดือนเธอจึงตัดสินใจหอบวุฒิ ม.3 ออกหางานทำแล้วก็ได้งานที่โรงงานแห่งหนึ่ง แต่ที่นั่นให้ค่าตอบแทนน้อยเกินไปขณะที่ใช้แรงงานราวทาส เธอจึงคิดหาช่องทางอื่นหนีความลำบาก ที่สุดเธอจึงยอมลอกคราบตัวเองให้กลายเป็นผีเสื้อกลางคืน และการเป็นผีเสื้อกลางคืนมาถึงห้าปีก็เริ่มมีปัญหาจากนโยบายรัฐที่ต้องการกำจัดอาชีพนี้ เธอจึงอยากหาลู่ทางใหม่ ถ้าได้งานที่มั่นคงกว่านี้ อะไรๆ ในชีวิตคงดีขึ้น และแม่คงสบายใจขึ้น 

(อ่านต่อตอนหน้า)

 

ภาพ https://www.thairath.co.th/news/crime/1164113

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store