NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
นาฏกรรมความรัก (Ep.8 of 8)
หมวด: Life

นาฏกรรมความรัก (Ep.8 of 8)

  • 598
  • 0
  • 0
RamonaSays

เช้าตรู่ของวันใหม่ แม่นกบินจากรังไปยังเส้นขอบฟ้าของทิศตะวันตก ลูกนกสองสามตัวโผล่หน้าพ้นขอบรังออกมาส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ฉันยืนเงยหน้าขึ้นมองอย่างรู้สึกเอ็นดู พวกมันโชคดีที่มาทำรังอยู่บนต้นไม้บ้านเรา เพราะฉันไม่คิดที่จะโค่นเจ้ามะม่วงต้นนี้ลงเลย แม้มันจะไม่ค่อยให้ดอกให้ผลเสียเท่าไหร่ ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มายืนมองครอบครัวของมัน ครอบครัวที่แสนอบอุ่น มันทำให้ฉันนึกถึงครอบครัวของเรา ที่อบอุ่นไม่แพ้กัน และฉันจะไม่ยอมให้โรคภัยไข้เจ็บมาทำร้ายคนในครอบครัวฉันได้ พวกเราจะต้องมีสุขภาพที่ดีตลอดไป

เช้าวันนี้ฉันอาสาขับรถพาลูกไปส่งที่โรงเรียนแทนสามี ลูกไม่ยอมทานอาหารใดๆ เลย และบ่นว่าไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว ไม่อยากถูกเพื่อนล้อและเรียกว่าไอ้อ้วน ฉันเข้าใจจิตใจลูกดีและรู้สึกสงสารเขาจับใจ 

“เอาอย่างนี้ดีมั้ยครับ ถ้าเพื่อนคนไหนล้อลูกอีก ให้มาบอกแม่” ฉันพูดพลางลูบศีรษะน้อยๆ ของลูก

“แล้วแม่จะทำยังไงเหรอครับ” ลูกหันหน้ามาถามอย่างสงสัย

“แม่ก็จะจับเพื่อนลูกมาหักแขนหักขาซะให้หมด แล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนดวงจันทร์” ฉันพยายามทำหน้าขึงขัง ลูกเริ่มยิ้มได้และหัวเราะชอบใจ 

“แม่จะไม่ยอมให้ใครมาล้อลูกได้อีก ดีมั้ย” ฉันถาม เขาพยักหน้ารับสีหน้าดีขึ้น พลางบอกให้แม่สัญญา 

“สัญญาจ้ะ” ฉันพูด

รถเคลื่อนเข้ามาจอดริมรั้วหน้าโรงเรียน เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองหน้าแม่ ฉันยิ้มให้กำลังใจลูกอีกครั้งพร้อมบอกว่าจะเดินไปส่งที่หน้าโรงเรียน ลูกพยักหน้ายิ้มอย่างดีใจ จากนั้นเราสองคนแม่ลูกก็ก้าวออกจากรถเดินเข้าประตูโรงเรียน พบคุณครูผู้หญิงคนหนึ่งยืนรอรับนักเรียนอยู่

“สวัสดีค่ะ” คุณครูหันมาเห็นฉันแล้วรีบยกมือไหว้ทันที ยิ้มแย้มกล่าวทักทายน้ำเสียงสดใส ฉันยกมือพนมรับไหว้แล้วยิ้มตอบ 

“อ้วนอ้วน มาแล้วเหรอ” เสียงครูสาวที่ยืนคุมแถวอยู่หน้าเสาธงตะโกนเข้ามาทักทาย ทำเอาฉันชะงักค้างในท่าพนมมือ

“ปะ อ้วนอ้วน เราไปเข้าแถวกันดีกว่านะ” คุณครูย่อตัวกล่าวกับเด็กน้อย พลางหยิกแก้มด้วยท่าทางเอ็นดู รอยยิ้มฉันหลุดร่วงลงจากใบหน้าทันทีเมื่อสิ้นประโยคของครู อ้าปากค้างอยากจะพูดอะไรออกไปสักประโยค แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ สามารถเล็ดลอดผ่านไรฟันออกไปได้เลย ฉันหุบปากพลางถอนหายใจทิ้งไป เศร้าที่ไม่สามารถทำอย่างที่สัญญากับลูกได้ ฉันคงไม่สามารถปกป้องความรู้สึกลูกได้ตลอดเวลา และยากที่จะห้ามใครมาล้อเลียนลูกได้ แม้ว่ามันจะเกิดจากความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ฉันเข้าใจว่ามันต้องแก้กันที่ต้นธารของปัญหาถึงจะถูก

เด็กน้อยหน้าเจื่อนหันมามองหน้าแม่ขณะถูกครูดุนแขนเบาๆ ให้ก้าวเดินไปที่แถวนักเรียน ฉันพยายามฝืนยิ้มให้กำลังใจลูกขณะที่ลึกๆ ก็หวังว่าวันนี้ลูกจะผ่านไปได้โดยไม่ถูกใครล้อเลียนมากนัก

เพียงแค่ฉันหันหลังกลับเดินไปเพียงสามก้าวก็เกิดเสียงร้องดังขึ้น ใครคนหนึ่งร้องเรียกฉัน ฉันหันกลับไปพบลูกน้อยนอนแผ่ราบไปกับพื้น โดยมีคุณครูสองคนช่วยกันอุ้มร่างขึ้นอย่างทุลักทุเลพร้อมร้องขึ้นว่าเด็กเป็นลม

“ลูกแม่!” ฉันโผวิ่งเข้าไปหาแทบจะทันที

 

ภาพ https://th.theasianparent.com

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store