NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
วัยเยาว์
หมวด: Life

วัยเยาว์

  • 559
  • 3
  • 1
โมกหอม

#วัยเยาว์ (ตอนที่๑)

 

ฉันเดินทางยาวไกล...

คืบคลาน...ผ่านครรลองของชีวิต

เป็นธรรมดานะ..ที่จะตกหลุมตกร่อง. อาจไปสะดุด รึเหยียบอะไรของใครให้เสียหายไปบ้าง คงต้องชดใช้ บางครั้งต้องดึงทึ้งฝากหนามที่กีดขวางระหว่างทางเดิน...

 

แต่สองข้างทางนั้น ก็มีธรรมชาติที่น่ารื่นรมย์ สวยงามแต่งแต้มแซมอยู่ด้วยเสมอ ฉันคิดว่าคงมีเวลาพอ ที่จะแวะชมนกชมไม้บ้าง เพราะฉันมักหลงใหลในกลิ่นอายของธรรมชาติอยู่แล้วเป็นปกติวิสัย ป่าบ้านเกิดของฉันเป็นป่าโปร่งเป็นไม้ยืนต้นสูงๆ ฉันชอบแหงนมองแสงที่ส่องลอดลงมา รู้สึกมีความสุขเหมือนมันให้ชีวิตอะไรประมาณนั้น

เด็กๆ ฉันไม่เข้าใจ แต่แอบคิด"ทำไมมันแย่งกันสูงนะ" มีต้นไม้หลากหลายพันธ์ุแต่ฉันไม่เคยสนใจว่ามันชื่ออะไรบ้าง. จำได้ชื่อเดียว เพราะมันทำให้ฉันและพี่สาวคันได้คือ"ต้นรังตังช้าง" "รังตังแม่ไก่" ขนาดชนิดใบของมันต่างกัน

เขาเรียกกันอย่างนั้น มันเป็นเหตุให้เราเจ็บคัน แล้วยังโดนตีซ้ำ ที่แอบไปเที่ยวเล่นโดยไม่บอกผู้ใหญ่

กว่าแผลจะหายทั้งกายและใจ เราจะจำและไม่ดื้ออีก ขออนุญาตทุกครั้งที่จะไปเล่น (เด็กสมัยนั้นนะ) ฉันจะลัดเลาะต้นไม้ใหญ่น้อยไปเที่ยวเล่นในถ้ำเล็กๆ ที่มีธารน้ำไหลจากภูเขาซึ่งผ่านมารวมกันเป็นลำธารที่นี่ เป็นคำบอกเล่าของผู้ใหญ่เพราะเราไม่เคยไปบนภูเขา อากาศเย็นชื้น ร่มรื่นผนวกกับลมที่พัดรวยระรินมาไม่ขาดสาย ที่นี่มีแร่ดีบุกฉันเป็นลูกนายช่างของเหมืองนี้ (พ่อเป็นนายช่างใหญ่ด้วยละ) ทุกครั้งที่เล่นน้ำในลำธารซึ่งมีก้อนหินใหญ่น้อยระเกะระกะ ต้องขอบคุณ คนรุ่นก่อนๆ แหละ ที่เขาไปอาบน้ำแล้วยกก้อนหินใหญ่ๆ ออกแหวกก้อนขนาดกลางไปข้างๆ เหลือไว้เพียงก้อนที่เด็กๆ อย่างเราพอจะยกเล่นได้ เราจะช่วยกันยกก้อนหิน เพราะใต้นั้นจะมีปลา กุ้ง. ปูแอบซ่อนอยู่เสมอ เราช้อนมันด้วยมือแล้วใส่ในขันน้ำหรือกระป๋องที่เราเอาไปด้วยเพื่อตักน้ำเล่นหรืออาบเสมอ บางครั้งเราจะเอามาปรุงให้สุกกินเล่นกันตามประสาเด็ก หากแม่จับได้เราจะถูกดุ ให้นำไปปล่อย เฮ้อ! "น้ำใสไหลเย็น เห็นตัวปลา" จริงๆ

 

แหละแล้วเราก็ต้องย้ายมาอีกโรงงานเป็นในเมืองซึ่งฉันก็ไม่รู้เหตุผลของพ่อ ที่นี่ฉันเริ่มมีภารกิจช่วยเลี้ยงน้องซึ่งอายุถัดจากฉันไปสี่ปี เพราะแม่มีน้องคนใหม่ทั้งสองเขาเป็นผู้ชาย ช่วงนี้ฉันจะถูกดุบ่อยขึ้นและถูกตีบ้างในบางครั้ง (ไม่ได้หนักหนาอะไรเพียงแม่ลงโทษให้รู้ว่าเราทำผิด. และได้สำนึก แต่ฉันเป็นคนกลัวเจ็บและกลัวการลงโทษ แค่พูดตวาดเสียงดังน้ำตาฉันก็พรั่งพรูเป็นเผาเต่าแล้ว) เพราะมัวแต่เล่นทิ้งน้อง ที่โดนหนักสุด เพราะผ้า"ขนหนูขี้เรื้อน" ของน้องหล่นหายหาไม่เจอ เขานอนไม่หลับร้องหาผ้า"หวนฮู"ทั้งคืน เป็นผลให้ฉันต้องถูกตีไปตามระเบียบ เอ้ย! ไปตามหาผ้าหวนหู (น้องเรียกอย่างนั้น)

พ่อทำแต่งานเนื้อตัวมีแต่คราบน้ำมันดำๆ แม่สาละวนกับการทำกับข้าว และเลี้ยงน้อง ย่าจะมาเยี่ยมเราบ้างเป็นครั้งคราว บางครั้งพ่อพาไปหาย่า แต่ทุกๆ คืนพ่อจะเล่าเรื่องจากการอ่านหนังสือให้แม่ฟัง อาจเป็นเรื่องนิยาย อาจเป็นเกร็ดความรู้ หรือประวัติศาสตร์ ของชาติต่างๆ ขงเบ้ง กำลังภายใน พระอภัยมณี การเปลี่ยนแปลงการปกครอง พลนิกรกิมหงวน ฯลฯ แทบจะหมดห้องสมุด ซึ่งแรกๆ ฉันจะแอบฟัง หลังๆ มานั่งพับเพียบฟังแบบลุกไม่ขึ้น จนถูกไล่ให้ไปนอน.

หากมีเวลาในวันหยุด พ่อจะอุ้มพาน้องเดินร้องเพลงกล่อมไปด้วย มักจะเป็นเพลง ลิเก ลำตัด แต่ที่ฉันจำได้ คือ เพลง "ทิงโนง ละโหน้ง ละโนง นกกิ่งโคลงมาจับหลังคา จับเป็ด จับไก่ มะเอาไปขายโรงยา แม่ยายตกร่อง มาเจอะเอาบ้องกัญชา"

และเพลง " กาเอ๋ยหน่อนี่แหน่แม่กาเหว่า ฉะทิงหนังนอย ช้านอยชานอยแล้วก็ชานอย กาเอยเอ่อกาเหว่า ไข่ให้เจ้า เจ้าแม่กาฟัก แม่กาหน่อนี่แน่ก็หลงรัก ฉะทิงหนังนอย...............................,....................,............แต่ตรงท้าย ทีเด็ดว่า "ยังมีหน่อนี่แน่ ว่านายพราน หัวแก ล้าน ล้านกระจ้องงอง ยกปืนหน่อนี่แน่ละขึ้นจ้อง จ้องยิงยิงแม่กาดำ ตัวหนึ่งหน่อนี่แน่ ก็จะต้ม ฉะทิงหนังนอยช้านอย ชานอยชาแล้วก็ชานอย ตัวนึงก็จะต้ม ตัวหนึ่งเล่า เล่าก็จะยำ"

ฟังแล้วฉันเศร้าซะงั้น

คืนนี้ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

โมกหอม

ขอบคุณภาพจากเน็ต



 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store