NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
เลือนลางกลางดวงจันทร์
หมวด: Life

เลือนลางกลางดวงจันทร์

  • 585
  • 9
  • 1
โมกหอม

#ลางเลือนในดวงจันทร์ดวงเดิม

        เธอเงยหน้าขึ้นจากเครื่องสื่อสารด้วยน้ำตาคลอเบ้าและไหลเรื่ออาบสองแก้มในที่สุด   เหมือนทุกครั้งที่เธอเหงาและได้อ่านข้อเขียน บทความ หรือเค้าโครงเรื่องสั้นของเขา หรือจะเรียกว่าอะไรก็สุดแล้วแต่     เธอรู้ดีว่านั่นคือเรื่องจริง  เธอสัมผัสความรักที่ฉีกขาดและบาดเจ็บ ครั้งแล้วครั้งเล่าของเขา พร้อมกับซึมซาบ  ซับอรรถรสนั้นได้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัส  โดยเขาไม่เคยรับรู้เลยว่า เธอได้ทอนความเจ็บปวดทั้งหมดนั้น เข้ามาอยู่ในกายใจของเธอหมดแล้ว

 เธอไม่เคยบังคับใจตัวเองให้หยุดทบทวนความบาดเจ็บนั้นได้เลย หลับตาเห็นภาพเขาตะลอนขับรถอย่างไร้สติ  ตามหาเธอผู้เป็นที่รัก สุดหล้าฟ้าตะวันตก  ไม่หลับนอนดุจชายพเนจรไร้จุดหมาย ค่ำไหนนอนนั่น   คุยกับตะวันดวงจันทร์  ถามดาวทุกดวงด้วยห่วงหา  แต่ก็ห่วงหาย ไร้คำตอบ   รึพูดคุยกับตุ๊กตาล้มลุกหน้ารถ เพราะเธอที่รักอีกคนให้ไว้  เพื่อเป็นตัวแทนสื่อใจ  ให้เขาเข้าใจในความไม่เข้าใจ  เขาจะโอเคกับสิ่งนั้นเสมอ   เธอสะท้อนมันได้   ให้มันกลับมากระทบและกระแทกใจเธอแทนเขา   เธอเข้าใจเสียยิ่งกว่า  เพราะเธอเองเช่นกันเคยรับบทเรียนที่ คิดว่ารัก  ผิดพลาดนัก  บาดเจ็บแผลฉกรรจ์ในรอยอดีต     

ก้อนเนื้อนั้นฉีกขาดเต็มไปด้วยรอยแผลเก่าใหม่ของเขา  บางส่วนยังมีรอยคล้ำดำ  บางส่วนมีแผลเป็นปื้นเล็กใหญ่  บ้างยังมีรอยช้ำแดง บางแห่งเป็นปุ่มปมมีติ่งเนื้อเหวอะหวะ  ทั้งตัวแทบจะไม่มีเนื้อดี  แม้จะหายไปมากแล้วหลายส่วน   จากการเยียวยาของเวลาและกลไกการปรับและซ่อมแซมอวัยวะของร่างกาย  แต่ภูมิต้านทานก็ต่ำลงมากแล้ว

 จนวันที่เขาพบเธอ  เขาเล่าและระบายกับเธอด้วยศิลปะภาษากวี  เช่นเดียวกับบทความ ข้อเขียนของเขา  เขามาหาเข้ามาจูงมือเธอชวนท่องยุทธภพไปด้วยกัน  

อาจจะใช่ส่วนหนึ่ง “ความเหงาย่อมเข้าใจในเหงา”  แต่บทเรียนทุกบทของเขาที่ได้รับนั้นมันมากเกินพอ
ที่จะทำให้เขามีวุฒิภาวะในการตัดสินใจที่หยุด  หรือเริ่มเดินต่อใหม่  อย่างสุขุมรอบคอบ เธอคิดเช่นนั้น   จึงเปิดห้องหัวใจที่ปิดตาย  มานานรับก้อนเนื้อนั้นมา  พร้อมที่จะ"ฝ่าฝัน" พากันท่องยุทธภพช่วยพยุงจูงลากกันไปพร้อมรักษาแผลนั้น  หรือแม้แต่เป็นโลกเสมือนจริง  เธอก็ยินดี   

อมตะ เวลาไม่เคยรอใคร มันทำหน้าที่ซื่อตรงเสมอ  ไม่รับสินบนจากใครไม่แยกแยะรวยจน  ทุกคนบนโลกจึงมีเวลาเท่าเทียมกัน  เวลาจึงเดินทาง จากวันเดือนเป็นปี  จนเคลื่อนไปหลายปี 

 เธอผู้ซึ่งพยายามเป็นเพื่อนผู้ร่วมท่องยุทธภพ เป็นผู้ซับเลือดหนองจากบาดแผล  ผู้เยียวยากายใจให้ทั้งเขาและเธอ  ก็หาได้ละลายใจเขาออกจากเธอผู้เป็นที่รักไม่ 

 เขารับเพียงวัสดุจากเธอเพื่อก่อกำแพง สร้างเกราะเหล็กกำบังตัวเขาเสมอมา  เธอเป็นเพียงผู้พบปะรู้จัก ผู้มีพระคุณที่พยุงดูแลรักษายามเขาบาดเจ็บ  เขาแค่ประคับประคอง  เว้นระยะห่างกับเธอที่ทุ่มเทให้เขาสุดหัวใจ  

คำถามจึงผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ด งอกงามในใจเธอว่า แล้วเขาเข้ามาหาเธอทำไม? ทำไม?   ถึงเวลารึยังที่เธอจะยุติคำถาม  เพราะคำตอบอยู่ในความเงียบงันของเขานั้นแล้ว  ใช่รึไม่  เธอควรจะกลับมา  รักษาแผลเยียวยาเพียงลำพัง  มิต้องคาดหวังรอคอย  เก้าอี้ตัวเก่าโน้ตบุ๊คตัวเดิม   มันคงเบื่อที่จะรองรับหยดน้ำตาเธอแล้วกระมัง

 เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง  ดวงจันทร์ดวงเดิม ที่เธอบอกให้ช่วยเป็นพยาน การสนทนาระหว่างเธอเขาค่ำคืนนั้นเมื่อครั้งกระโน้น “แล้วไงละดวงจันทร์” เธอเอ่ยถาม  “ฉันรู้ ฉันเข้าใจ เจ้าคือผู้รับรู้ แบบไม่เกี่ยวข้องใช่ไหม”  พูดจบเธอปาดน้ำมูกน้ำตา แล้วบอกกับตัวเองว่า “จบไหม” เธอปิด เครื่องสื่อสาร จบชีวิตจริง โลกเสมือนจริง

 ฉัน แสยะยิ้มที่มุมปากด้วยสะใจ... เฮ้อ! จบซะที  โครงเรื่องสั้นน้ำเน่าที่ฉันพล๊อตเรื่องไว้นานแล้ว     คนเรานี่ก็แปลก  แต่จริงนะ  ปากบอกว่าไม่ชอบน้ำเน่า   แต่เราก็เขียนมันเสียเอง  ฮาๆๆ

 

                 โมกหอม

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store