NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ก่อนเกิดเรื่องบนเวที ที่ 7 นาที กว่าๆ
หมวด: Life

ก่อนเกิดเรื่องบนเวที ที่ 7 นาที กว่าๆ

  • 643
  • 622
  • 4
Temฝั่งธนฯ

มีอยู่วันนึง เป้ ฟพท. พรด.* ก็แชทมาหา ส่งเป็นรูปภาพๆ นึงมา ให้อ่านตีความเอาเอง (แฟนพันธ์ุแท้ พาราด็อกซ์)

ปรากฏว่าเป็นข้อความจาก พี่ต้า พาราด็อกซ์ แชทหาเป้ ละมีชื่อเราด้วย เขียนถูก สะกดถูกด้วย จริงๆ 

พออ่านจบก็ เห้ยยยยยยยยยยยยยย กรี๊ดดดดดดดดดดดด 

ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลย เรื่องคอนเสิร์ตที่พี่ต้าชวนขึ้น แต่ก็เดากันไปต่างๆ นานๆ กะเป้ ว่าอาจจะออกแนวคอนฯ ที่เคยเห็นๆ กันมา นั้นนี้ๆ บลาๆๆ กันไป...แต่ก็ เดาผิด เพราะคอนฯ นี้ เป็นคอนฯ ที่จัดขึ้นใหม่ เป็นโปรเจคใหม่อ่ะ โดยมี วงพาราด็อกซ์ เป็นวงแรกที่เปิดโปรเจคเลย ในเดือนแรกของปี 2563 ชื่อว่า  RockLand คอนเสิร์ตร็อกบนดินแดงของชาวร็อก เป็นงานที่จัดยาว 12 เดือน 12 ศิลปิน 12 คอนเสิร์ต ทุกวันอาทิตย์กลางเดือน  

โดย  คอนเซ็ปต์ (Concept) ของวงพาราด็อกซ์ ก็มีว่า  PARADOX “Believe It or Not!” 

สำหรับเรา แน่นอนพี่ต้าไม่น่าชวนขึ้นไปร้องเพลง เพราะแกไม่รู้หรอกว่าเราร้องเพลงเพราะ 555 เราคิดกะเป้ว่า คงชวนให้ขึ้นไปพูดอะไรเกี่ยวกับวง แน่ๆ ซึ่งก็ถูกต้องตรงนี้ เพราะพอสักพักทีมงานก็ได้ติดต่อเป้มาเพื่อคอนเฟิร์ม และคุยกันในรายละเอียด ว่าให้เป้กับเราขึ้นไปพูดคุยข้อมูลเกี่ยวกับวง ให้สโคปมาประมาณนึง แต่สคริปให้ไปคิดกันเอาเอง โหววว เขาเปิดกว้างมากๆ เลย แล้วเราก็แอบดีใจว่า โห เราได้ขึ้นตั้ง 2 ช่วงเลย (เป้ขึ้น 3 ช่วง) เพราะตอนแรกที่ยังไม่รู้รายละเอียด ก็ไม่กล้าหวังมาก คิดๆ แค่ว่า เราคงได้ขึ้นทีเดียว แป่บเดียว จบ ลง แต่แค่นั้นก็สุดๆแล้ว สำหรับเรา

พอเป้ได้สโคปมา และได้คิวมา ว่าพวกเราต้องขึ้นช่วงไหน ต้องพูดอะไรแค่ไหนบ้าง ซึ่งได้มาใกล้วันคอนฯ มากๆ (ได้รายละเอียดวันอังคาร คอนฯ เล่นวันอาทิตย์) ก็รีบเขียนสคริปกันเลย ผ่านทางแชท 555 เพราะอยู่กันคนละบ้านเซ่! แต่ก็สำเร็จระดับหนึ่ง คนนี้ส่งไป อีกคนว่างก็เกลาๆ เติมๆ ตัดๆ ส่งกลับกันไปกันมา จนออกมาหน้าตาเป็นสคริป สำเร็จจนได้ ก็นัดซ้อมจริงกันวันเสาร์ที่ office เป้ ที่ถนนนางลิ้นจี่ 

ระหว่างนั้น ปุ๋ย แฟนของ ฟพท. ก็ช่วยมากๆ ในเรื่อง costumes [ปุ๋ยแอบเม้าท์ว่า พี่เป้ซีเรียสเรื่องชุดมากกว่าสคริปอีก เออสิ...นางสั่งชุด เห็นเอ้ย! มองหมี มาจากเชียงใหม่เลยนิ] แต่ปรากฏว่า ว่า ว่า ปุ๋ยไข้ขึ้นวันศุกร์จ้าาาา เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ุบี แว๊กๆๆๆๆๆ จากที่เราไม่ห่วงเรื่องชุดเลย ก็ต้องใช้คำว่า ตาลีตาเหลือกคุ้ยตู้หาของ เพื่อแบ่งภาระปุ๋ยให้ได้มากที่สุด (เพราะไม่งั้นเราแม่งไม่ทำเลยจริงๆ ตรงนี้ ปุ๋ยจะดูแลให้ตลอด) ก็ได้มาบ้าง แต่ก็แบ่งเบาได้น้อยมากกกก 555

อ่ะ! วันเสาร์ เราก็แบกร่างไป office เป้ นั่งรถไฟฟ้าไปจากฝั่งธน ต่อมอไซค์ ไปถึงแล้วก็ซ้อมๆๆๆ พูดต่อสคริปกันไปมา เกลาบท เปลี่ยนบท เปลี่ยนคำพูดให้เข้าปาก ให้พูดคล่อง และส่วนมากจะตัดคำฟุ่มเฟือยๆ ออก เพื่อความกระชับ โดยมีปุ๋ยนอนซมไข้คอยดู ช่วยคอมเมนท์ 

การฝึกซ้อมอันนี้ มันทำให้เราได้เห็นว่า เรื่องการไปพูดในที่สาธารณะนี่ เก่งไม่กลัว กลัวไม่ซ้อมจริงๆ คือ อะไรก็แล้วแต่ ต้องซ้อมว่ะ ต้องซ้อมแบบชนิดที่เรียกว่าเรากำลังทำจริงๆ บนเวที จริงๆ ไม่งั้นมันจะไม่ได้สักที เราจะไม่จำ เพราะไม่ควรเลย [ห้ามเลยดีกว่า] ที่จะถือกระดาษสคริปขึ้นไปบนเวที แต่ข้อมูล ที่อุตส่าห์ คิด คัดกรอง เกลากันมาจนได้เนื้อๆ เน้นๆ แล้ว ก็ไม่อยากให้หลุด ฉะนั้น คือ จึง ต้อง ซ้อม โว้ย 

ซ้อมกันจนได้ที่ระดับหนึ่ง ก็แยกย้ายกลับ คือมีการอัดคลิปไว้ด้วยเพื่อดู และฟังข้อผิดพลาด ข้อที่ต้องแก้ไข ฯลฯ เกรงใจด้วย คือปุ๋ยซมไข้มาก ควรต้องไปนอนพักยาวๆ เพราะวัดไข้ตลอดแล้วไข้ไม่ลดเลย แล้วพรุ่งนี้ก็ถึงวันจริงแล้ว ถ้าปุ๋ยไปอยู่ที่คอนฯ ด้วยไม่ได้จะใจแป้วพอควร (เป้ก็คงยิ่งแป้วกว่าเราหลายเท่า) ก็เลยกลับมาซ้อมๆ ต่อที่บ้านกันเอง เราก็นั่งนอนดูคลิป ต่อบทไปเอง แอบกังวลบ้าง แต่เราดีตรงที่ เรา Mindset ดี ว่ายังไงก็ตาม พี่ต้าให้โอกาสแล้ว เราต้องคว้าไว้ เราต้องทำ เราต้องไปต่อ ให้จงได้ 

พอถึงวันจริง วันอาทิตย์สำคัญ เราก็ไปกะไอ่เนย์ ติ่ง EXO บ้านฝั่งธนฯ [ชุดนักศึกษาที่เราใส่ขึ้นคอนฯ ช่วงแรกก็ได้ใช้ของเนย์ทั้งหมดเลย] ไปรถเมล์สาย 18 พ่อท่าอิฐ-นนทบุรี ต่อ BTS ไม่แบกกล้องไป คืออยากทำหน้าที่ให้ดีที่สุดอย่างเดียวไปเลย ไม่ต้องมาห่วงต้องเก็บรูป แม้จะแอบเสียดาย มีอะไรเด็ดๆ เยอะเลย แต่ก็บันทึกไว้ในความทรงจำเรียบร้อยละ 

พอไปถึงก็ค่อนข้างตื่นเต้นนะ มันจะตื่นเต้นไปเรื่อยๆ ยิ่งใกล้เวลายิ่งตื่นเต้น แต่ก็เห็นสมาชิก เพื่อนๆ น้องๆ คนอื่นเขาก็เตรียมตัว เตรียมชุดขึ้นเวทีกันอย่างขันแข็ง เราเองก็เลยไม่เกร็งละ เพราะทุกคนก็ตั้งใจเหมือนเราแหละ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดตามที่เตี๊ยมไว้ละกัน ทีมงานก็เรียกเป้กะเราไป มาร์คจุดยืน ลองไมโครโฟน โห มืออาชีพมากๆ แค่พูดออกไมโครโฟนนี่ รายละเอียดเยอะมากๆๆๆๆ จ้า จำไม่ได้ศัพท์เทคนิคทั้งนั้น แต่ ละเอียดละออมาก ทีมงานเก่งมาก  (จำชื่อพี่ป้อม ได้คนเดียว 555)  สมละที่ทำงานขนาดใหญ่ระดับนี้ มืออาชีพจริงๆ ขนาดเราเป็นแค่ตัวประกอบเล็กมากๆ เขาก็ใส่ใจ 

พอยิ่งใกล้เวลา ก็มีไปนั่งทำผมแต่งหน้า เปลี่ยนชุด เออเริ่มมั่นใจขึ้น มีซ้อมกับเป้แบบเบาๆ อีก 2-3 รอบ เออ! เอาละเว้ย โจอี้เดินมาปลอบ อย่าไปดูแล้วสคริป ถึงเวลาขึ้นเลย ลุยเลยยย อ่ะ OK วางสคริป มีต้นสนมาเชียร์อัพ สู้ๆ พี่ พี่ทำได้ มีไอ้เนย์คอยช่วยนั่นนี่ มีปุ๋ยคอยดูรายละเอียดทุกอย่างให้ . . . พอถึงเวลาการแสดงเริ่ม ทุกคนก็ออกไปยืนดูวงอันเป็นที่รัก ร้องตาม เต้นตามเบาๆ เห็นเป้ขึ้นไปเดี่ยวช่วงแรกของเป้ โห ทำดีมาก ไปอี๊ก 555 แต่ได้เห็นปฏิกิริยาคนดู ก็น่าชื่นใจ คือเด็ก Dox นี่มีแต่ผู้ดีจริงๆ มีมารยาทให้ความร่วมมือ ช่วยกันอ่ะ ปรบมือ ฟัง มีปฏิกิริยาที่ดี อ่ะ จนถึงเวลาของเรา ก็ขึ้นเวทีไปทำหน้าที่ที่เต็มใจจะทำที่สุด 

ช่วงแรก ชุดย้อนวัยนักศึกษา ผ่านไปด้วยดี ใช้เวลาประมาณ 5 นาทีครึ่ง ใจเริ่มมาๆ ลงไปรีบเปลี่ยนชุด เป็นชุดสูทแถลงการณ์ ตรงนี้ทีมงานมาบอกเป้ ขอกระชับๆ เข้าประเด็นไปเลย เลยคุยกัน อ่ะ ตัดตรงนั้นตรงนี้ออก ขึ้นไปช่วงที่ 2 ประมาณ อีก 1 นาทีกว่าๆ รวมๆ แล้ว เราขึ้นเวทีไปประมาณ 7 นาที แต่เป็นเวลาที่ feel good มากเลย 

แต่เวลา Feel Good นี่แม่งจะไม่สุดเลย ถ้าไม่มีเพื่อน ขอบคุณ ปุ๋ย เนย์ เป้ มากๆ ที่พวกเรายืนอยู่ตรงนั้นด้วยกัน เว้ย มันจะเป็นความทรงจำดีๆ ที่มีค่า ที่มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เหมือนของแจกหน้าเวทีจากวงพาราด็อกซ์ จริงๆ  และ ขอบคุณคุณพ่อตาต้าด้วยสำหรับโอกาส ที่แกก็คงไม่คิดว่ามันยิ่งใหญ่อะไรนักหรอก 7 นาทีบนเวทีเอง แต่อย่างน้อยแสดงว่า I must've done something Right อ่ะว่ะ แกถึงนึกถึง กราบพ่อค่ะ

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store