NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
[เรื่องสั้นสามนาที] #วิปริตวิปลาส - คนแปลกหน้าบนดาดฟ้า โดย ธิชา ชัย
หมวด: Life

[เรื่องสั้นสามนาที] #วิปริตวิปลาส - คนแปลกหน้าบนดาดฟ้า โดย ธิชา ชัย

  • 335
  • 101
  • 1
ธิชา ชัย

 

ฉันกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ระเบียงตอนที่เห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างทางหางตา

ตึกอพาร์ทเมนท์ของฉันอยู่ติดกับโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง จากระเบียงห้องสามารถมองเห็นห้องพักบางส่วนที่อยู่ด้านขวารวมทั้งบันไดหนีไฟ ฉันไม่เคยเห็นใครที่บริเวณบันไดหนีไฟจนกระทั่งวันนี้

อยู่ๆ ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่บันไดหนีไฟชั้นห้า เขายืนหันรีหันขวางท่าทางร้อนรนเหมือนกำลังหาทางออก เราสบตากันแวบหนึ่ง ดวงตาเขาส่อแววสับสนกระวนกระวาย เหมือนคนหลงทางที่ไม่รู้จะไปทิศทางไหนดี

ไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันเห็นเขาผลุบโผล่อยู่ที่ชั้นดาดฟ้า เขายืนเหลียวซ้ายแลขวาและมองลงไปเบื้องล่างจากนั้นหันหลังกลับวิ่งไปอีกฟากหนึ่งของอาคารอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาฉันเดินผ่านหน้าโรงแรม มีรถตำรวจและรถพยาบาลจอดอยู่ด้านหน้า ผู้คนจับกลุ่มส่งเสียงเอะอะ ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งพูดว่ามีคนตาย อีกเสียงบอกว่ามีคนถูกฆ่า

ทันใดนั้นฉันเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ชายแปลกหน้าที่ฉันเห็นเมื่อเช้าคือคนร้ายที่หลบหนีออกมาทางบันไดหนีไฟ เขาใช้บันไดหนีไฟขึ้นไปสู่ดาดฟ้า จากดาดฟ้าเขาจะไปที่ไหนต่อ? เขาอาจจะใช้ดาดฟ้าเป็นที่หลบซ่อนตัว แล้วค่อยหาโอกาสออกจากตึกเวลาที่ไม่มีคนสังเกต...

...นั่นแสดงว่าตอนนี้เขาอาจจะกำลังหลบอยู่ที่ดาดฟ้า...

ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วเท่าความคิด ฉันรีบปราดเข้าไปในโรงแรม

ถ้าฉันรีบบอกทางโรงแรม เขาอาจจะจับตัวคนร้ายได้ก่อนที่จะหลบหนีไป...

พนักงานหลายคนยืนออกันตรงบริเวณแผนกต้อนรับ ฉันพูดกับพนักงานหญิงคนหนึ่งที่มีท่าทางตื่นตระหนกว่าต้องการพบตำรวจเพื่อแจ้งเบาะแส

ภายในห้อง 501 อบอวลด้วยกลิ่นอายของความตาย ตำรวจและเจ้าหน้าที่หลายคนกำลังง่วนทำหน้าที่ของตนเอง ตำรวจคนหนึ่งพูดโทรศัพท์เสียงดังตรงประตูระเบียง ตำรวจร่างสูงจดอะไรบางอย่างอยู่ข้างเตียง

บนเตียงมีศพซึ่งถูกผ้าห่มคลุมไว้

“ดิฉันพักอยู่ที่ตึกข้างๆ ค่ะ” ฉันพูดละล่ำละลักด้วยความตื่นเต้น “ดิฉันเห็นเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ เวลาประมาณสิบโมงดิฉันเห็นคนร้ายหนีออกมาตรงบันไดหนีไฟแล้วขึ้นไปบนดาดฟ้า คนร้ายอาจจะยังหลบซ่อนตัวอยู่ที่ดาดฟ้าก็ได้นะคะ...”

เสียงพูดคุยจอแจหยุดลงทันที ตำรวจที่กำลังคุยโทรศัพท์หยุดพูดแล้วหันมามองหน้าฉัน

“เป็นไปไม่ได้” รปภ.ที่ยืนใกล้ตำรวจโพล่งเสียงดัง เขาส่ายหัวราวกับกำลังฟังเรื่องเหลวไหล “ชั้นดาดฟ้ามันล็อกอยู่ เราไม่อนุญาตให้แขกขึ้นไป เราปิดชั้นดาดฟ้ามาหลายปีแล้ว เพราะเคยมี...”

“ผู้ชายคนนั้นลักษณะยังไง?” ตำรวจที่อยู่หน้าประตูระเบียงถามแทรกขึ้น

“หน้าตาเหมือนคนอาหรับ อายุประมาณห้าสิบ...” ฉันพูดเสียงดังชัดเจนเหมือนเป็นการประกาศความแน่ใจของตนเอง “ร่างท้วม ผมสีขาวดกหนายุ่งกระเซิง ใส่เสื้อยืดสีขาว มีวงกลมสีแดงกลางหน้าอก...”

ตำรวจสองคนหันไปมองหน้ากัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ความอึดอัดลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ

ตำรวจร่างสูงที่ยืนข้างเตียงเอื้อมมือเปิดผ้าห่มที่คลุมศพออก

วงกลมสีแดงฉานเหมือนเลือดโผล่ขึ้นมากระแทกตาฉันอย่างจัง

ฉันจ้องมองวงกลมสีแดงบนเสื้อยืดสีขาวอยู่นานด้วยความงุนงง จากนั้นเลื่อนสายตาช้าๆ ไปตามร่างกายไร้วิญญาณของชายเคราะห์ร้ายจนสิ้นสุดที่ใบหน้าซึ่งบ่งบอกว่าเป็นชายชาวอาหรับ อายุประมาณห้าสิบปี ผมสีขาวดกหนายุ่งกระเซิง แม้ดวงตาปิดสนิท แต่ฉันรู้ดีว่ามันมีลักษณะอย่างไร เพราะฉันเพิ่งสบตากับชายผู้นี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว

ฉันหายใจขัด ริมฝีปากแห้งผาก รู้สึกคลื่นเหียนอย่างปุบปับ

“มันไม่มีผู้ร้าย นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรม” ตำรวจร่างสูงก้มหน้ามองพื้น เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉัน

“ผู้ตายเสียชีวิตเพราะหัวใจวาย จากการวินิจฉัยพบว่าเสียชีวิตมาแล้วตั้งแต่เมื่อคืน”

เขาพูดเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ

“เป็นไปไม่ได้ที่คุณบอกว่าเห็นเขาอยู่ที่ดาดฟ้าเมื่อเช้านี้ เพราะความเป็นจริงคือตอนนั้นเขาตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าแปดชั่วโมง”

-ธิชา ชัย (TishaChai@gmail.com) ผู้ก่อตั้ง/บรรณาธิการ นิตยสาร POP และเว็บ POPpaganda, introvert/modern hippie, แปลก ประหลาด พิสดาร สยองขวัญ

-ภาพประกอบโดย Monk Kollektiv - https://bit.ly/2SqhPbC

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store