NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
[เรื่องสั้นสามนาที] #วิปริตวิปลาส - เสียงเพรียกจากแก่งกระจาน โดย ธิชา ชัย
หมวด: Horoscope

[เรื่องสั้นสามนาที] #วิปริตวิปลาส - เสียงเพรียกจากแก่งกระจาน โดย ธิชา ชัย

  • 12
  • 0
ธิชา ชัย

 

  

คืนหนึ่ง ระหว่างเคลิ้มหลับฉันได้ยินเสียงผู้ชายกระซิบข้างหู,,, “ไปแก่งกระจาน”

คืนที่ห้าที่ได้ยินเสียงกระซิบ ฉันตัดสินใจเดินทางไปแก่งกระจานคนเดียว

แก่งกระจานยังมีเสน่ห์เหมือนครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น ขณะยืนบนเนินเขาสัมผัสลมหนาวของเดือนธันวาคมฉันรู้ว่าตัดสินใจไม่ผิดที่มาที่นี่

...บางทีจิตใต้สำนึกของฉันดลบันดาลให้มาเพื่อหยุดพักจากการทำงานหนักและชีวิตอันอ้างว้าง...

ขณะนั่งชมทิวทัศน์บนเนินเขาปราศจากผู้คน ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย

“เราเคยเจอกันมาก่อนไหม” เขายิ้ม

เขาเป็นชายหนุ่มวัยรุ่นร่างสูงใหญ่ ไว้ผมม้าปิดหน้าผาก ดวงตาโตเห็นเด่นชัดบนใบหน้า ดูคุ้นเคยอย่างประหลาดราวกับรู้จักมาก่อน เราคุยกันอย่างสนิทสนมเหมือนเพื่อนเก่า เขาถามฉันมากมายเกี่ยวกับชีวิตของฉัน

“ชีวิตเธอมีความสุขดีไหม?”

อ๋อ-แน่ละ ถ้าเธอจะเรียกการใช้ชีวิตตัวคนเดียวปราศจากคนรักและต้องทำงานตำแหน่งเดิมๆ กับเจ้านายขี้โมโหว่านั่นคือความสุข รวมทั้งการใช้ชีวิตคืนวันเสาร์ด้วยการนั่งกินเฟรนช์ฟรายจิ้มซอสมะเขือเทศในแม็คโดนัลด์คนเดียวตอนตีสอง

เขาถามว่าเคยฝันเรื่องเดียวบ่อยๆ เหมือนเขาไหม เขามักจะฝันเรื่องเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เด็กจนทุกวันนี้

“ในความฝันเราถูกจับเหวี่ยงไปรอบๆ ใครคนนั้นหัวเราะแล้วจับเราหมุนเร็วขึ้น...เร็วขึ้น... เรากลัวมาก อ้าปากร้องแต่ไม่มีเสียง เราถูกเหวี่ยงอย่างแรงไปกระแทกกับอะไรบางอย่าง เจ็บปวดไปทั้งตัว แล้วเราก็จะสะดุ้งตื่น เหงื่อแตกพลั่ก ตกใจกลัวจนนอนต่อไม่ได้”

“มานี่สิ” เขาจับมือฉัน “เราจะพาไปสถานที่ลับที่ไม่มีคนรู้จัก”

เราเดินจับมือกันไปตามทางเดินเล็กๆ ในป่าที่มีต้นไม้รกครึ้ม เขาฮัมเพลงด้วยความสุขใจไปตลอดทาง บางครั้งเขาหยุดมองนกสีสันแปลกตาตามกิ่งไม้ “นกพญาปากกว้าง...” เขาครางแผ่วเบาเหมือนละเมอ “สวยจังเลย...”

สถานที่ลับของเขามหัศจรรย์จนทำให้ฉันร้องอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจ มันเป็นเนินผาเล็กๆ มีก้อนหินใหญ่ตั้งอย่างพอเหมาะพอเจาะราวกับเก้าอี้ให้นั่งชมวิว “เหมือนพระราชานั่งบนบัลลังก์ในท้องพระโรง” เขาบอก ผีเสื้อนับร้อยบินว่อน ขณะฉันยืนตะลึงเหมือนอยู่ในดินแดนแห่งความฝันเขาบีบมือฉันแน่นบอกว่านี่คือของขวัญสำหรับฉัน

“อยากรู้ไหมที่เราฝันบ่อยๆ ว่าถูกจับเหวี่ยงนั้นเป็นยังไง” เขายิ้ม จับมือทั้งสองข้างของฉันแล้วเหวี่ยงตัวฉันไปรอบๆ ช้าๆ เราสบตากัน เขาหัวเราะร่าเริงเหมือนเด็กประถมซุกซนในสนามเด็กเล่น

...นานแล้วที่ฉันไม่เคยรู้สึกสนุกแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนตกหลุมรัก...

เขาเริ่มเหวี่ยงตัวฉันเร็วขึ้น...เร็วขึ้น ทิวทัศน์ด้านหลังเขาเคลื่อนไหวรวดเร็ววูบวาบ ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความตกตะลึง...นี่มันไม่สนุกแล้วนะ! รอยยิ้มเขาหายไปขณะเขาปล่อยมือจากฉัน

ฉันเซถลากระแทกกับต้นไม้แล้วลื่นไถลลงเนินอย่างรวดเร็ว ฉันพยายามเอื้อมมือป่ายปัดคว้ากิ่งไม้เพื่อพยุงตัว ร่างฉันไถลสะเปะสะปะจนกระแทกเข้ากับหินก้อนใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามและความเจ็บปวดรวดร้าวทั่วสรรพางค์กาย

ฉันนอนแน่นิ่งไม่มีแรงแม้ขยับตัวหรือส่งเสียงครวญคราง ร่างกายเหมือนแตกหักป่นปี้ไปทุกส่วน ขาชาไร้ความรู้สึก เนื้อตัวปวดแสบปวดร้อนจากบาดแผลโดนกิ่งไม้เกี่ยว เลือดไหลจากจมูกผ่านริมฝีปากไปตามลำคอ

ร่างเขาปรากฏเป็นเงาดำเหนือร่างฉันที่นอนอยู่บนพื้นดิน แสงอาทิตย์ทำให้ฉันตาพร่า มองเห็นเขาเป็นเงาซ้อนกันหลายร่างราวกับภาพในความฝันอันพร่าเลือน

“วันนี้เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เธอฆ่าฉัน”

เขาพูดน้ำเสียงราบเรียบ

เขาพูดเรื่องอะไรกัน? ฉันจะไปฆ่าเขาได้ยังไง เราเพิ่งจะรู้จักกัน เขาเสียสติไปแล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นคนบ้า! ใครก็ได้ช่วยฉันที คนบ้าจะฆ่าฉัน!

เขายืนค้ำเหนือร่างของฉันพลางมองสภาพน่าเวทนาของฉันที่นอนเหมือนศพอยู่บนพื้นดินราวกับจะบันทึกภาพไว้ในความทรงจำ

ฉันเห็นเขายิ้ม

และแล้วผู้ชายเจ้าของเสียงกระซิบลึกลับที่ฉันได้ยินก็เดินจากไปอย่างเงียบเชียบราวกับม่านหมอกที่จางหาย

ความเจ็บปวดจู่โจมหนักขึ้น ในหัวมีเสียงกรีดร้องมากมายทำเอาฉันแทบเป็นบ้า คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ ฉันหลับตานิ่ง บัดดลนั้นเองก็ระลึกขึ้นได้พร้อมกับอาการหนาวสะท้านไปทั้งตัว

ตอนอายุเก้าขวบ ฉันเล่นคนเดียวที่สวนรกร้างแถวบ้าน แมวจรจัดสีขาวตัวหนึ่งเดินผ่านมา ฉันจับขาหน้าของมันหมุนไปรอบๆ “มาเต้นรำกัน! ...แมวเหมียวเต้นรำ! ...แมวเหมียวเต้นรำ!” ด้วยความบังเอิญแมวหลุดจากมือ มันปลิวหวือไปกระแทกกับต้นไม้ดังพลั่ก แมวตัวน้อยนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง มีเลือดออกจากจมูก ฉันยืนดูมันด้วยความตกใจแล้ววิ่งกลับบ้าน ฉันลืมเรื่องนี้ไปสนิทจนกระทั่งวินาทีนี้ น้ำตาไหลพรากผสมผสานทั้งความเจ็บปวด ละอายใจ และสำนึกผิด

ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะมีนักเดินป่ากลุ่มหนึ่งมาเจอฉัน พวกเขาบอกว่าได้ยินเสียงฉันร้องไห้ ใครคนหนึ่งถามด้วยความแปลกใจ “คุณมาที่นี่ได้ยังไง? นักท่องเที่ยวไม่มีใครรู้จักที่นี่เลยนะ”

ฉันบอกเพียงว่าฉันขึ้นมาคนเดียวและบังเอิญพลัดตก ฉันยังสะอึกสะอื้นไม่หยุดตอนพวกเขาช่วยกันหามฉันลงจากเขา

ทุกวันนี้ฉันยังมีความหวังว่าจะได้เจอเขาอีกไม่ว่าเขาจะมีตัวตนหรือไม่ก็ตาม ฉันอยากโอบกอดและลูบผมเขาแล้วเอ่ยคำขอโทษ

ฉันหวังว่าฝันร้ายอันยาวนานที่เขาถูกจับเหวี่ยงได้ยุติลงแล้วและเขาไม่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกอีกต่อไป

ฉันหวังว่าเขาจะให้อภัยฉันหากเขาได้เห็นด้วยตาตัวเองว่า เหตุการณ์บนภูเขาที่แก่งกระจานวันนั้นทำให้ฉันขาข้างขวาหักต้องเดินกะเผลกจนทุกวันนี้

หลังจากนั้นฉันกลับไปแก่งกระจานอีกหลายครั้ง ไม่ว่าจะเดินหาอย่างไรก็ไม่เคยเจอสถานที่แสนสวยนั้นอีกเลย

_________________________________________________________________________

*ธิชา ชัย (TishaChai@gmail.com) ผู้ก่อตั้ง/บรรณาธิการ นิตยสาร POP และเว็บ POPpaganda, introvert/modern hippie

*ภาพถ่ายโดย Matt Atherton

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store