NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
Friend
หมวด: Life

Friend

  • 641
  • 202
  • 0
เหมือนว่าง

เพื่อน

ฉันเคยมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งเขาเป็นคนที่น่ารัก เฟรนด์ลี่ ใครๆก็ชอบเธอ ต่างกับฉันที่เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยที่จะยุ่งกับใคร แต่ว่าเราก็ยังอยู่ด้วยกันและเป็นเพื่อนกันมาตลอดจนเวลาผ่านมา 5 ปีแล้วที่เราได้เป็นเพื่อนกัน ในหัวของฉันมักคิดว่าเราสองคนจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ไม่มีวันที่จะแยกจากกัน แต่ว่า.......วันนั้นก็มาถึง วันที่ทุกๆ อย่างรอบตัวของฉันเริ่มเปลี่ยน ในทุกๆ เช้าที่ฉันมาโรงเรียนฉันจะทักทายเพื่อนคนเดียวของฉันเสมอแต่มันต่างกันออกไป เธอได้แต่ พูดคำว่า อืม ทั้งๆ ที่ในทุกๆ วันเธอจะยิ้มให้ฉันอย่างสดใส แต่วันนี้เธอกลับ ดู....เศร้า

ในตอนแรกฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไร เธออาจจะกำลังง่วงอยู่ก็ได้ ฉันพยายามคิดในด้านดีเข้าไว้ แต่ว่าหลังจากนั้นคุณครูให้จับกลุ่มทำงานปกติแล้วอย่างน้อยเราก็ต้องอยู่กลุ่มเดียวกัน แต่ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น อยู่ๆ เธอก็ไปอยู่กับกลุ่มอื่นโดยที่ทิ้งฉันไว้ คนเดียว เนื่องจากว่าฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ยุ่งกับใครทำให้ไม่มีใครรับฉันเข้ากลุ่มทำให้ฉันต้องไปอยู่กับกลุ่มผู้ชายล้วนซึ่งฉันไม่อยากอยู่เลย ฉันต้องทำงานคนเดียวทั้งๆ ที่คนในกลุ่มมีตั้ง 5-6 คนแต่งานทั้งหมดกลับตกมาที่ฉัน

นับจากเหตุการณ์นั้นมันทำให้ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันกำลังทลายลง หลังจากที่เธอไปอยู่อีกกลุ่มหนึ่งแล้วพวกผู้หญิงในกลุ่มนั้นก็เริ่มที่จะแกล้งฉัน ฉันโดนให้ถือของ ทำเวรแทน และก็อื่นๆ อีกมากมาย จนในที่สุดมันก็ถึงเวลาจบปีการศึกษาชั้น ป.6 ถึงจะรู้สึกโล่งใจที่จะได้จากกับคนพวกนั้นเต็มทนแต่ว่า ก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่ดี เศร้าที่ไม่มีใครมายินดีกับฉัน พ่อแม่ทำงานไม่มีเวลาว่าง ฉันอยู่ตัวคนเดียว ท่ามกลางความสุขของหลายคนที่กำลังยินดีกับลูกหลานตัวเอง

หลังจากนั้นพอเปิดเทอมขึ้น ม.1 ก็ได้ทำการจัดห้องใหม่ขึ้นมา ฉันและเธอต่างแยกห้องกัน หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เธอก็มีความสุขกับกลุ่มของเธอ ส่วนฉันก็อยู่คนเดียวเหมือนเดิม แต่ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอจะมีนิสัยที่น่ารัก กลับกันตอนนี้เธอดูแย่ลง เธอเริ่มที่จะไม่ต้องใจเรียน เที่ยว เกรดตก จนแม่ของเธออยากให้ฉันช่วยแต่ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้ พอเราไม่ได้คุยอะไรกันเลย ฉันไม่รู้สาเหตุที่เธอทิ้งฉันและไปกลุ่มอื่น อาจเป็นเพราะฉันที่เป็นเพื่อนกับเธอไม่ดีพอ

หลังจากนั้นฉันก็ได้ยินวีรกรรมของเธอมากมาย การเข้าห้องปกครองและการถูกพักการเรียน และฉันได้ยินข่าวว่ามีนักเรียนรุ่นเดียวกันลาออกกะทันหัน และ เป็นเพราะเธอ...มีคนบอกว่าเธอเป็นคนแบนนักเรียนคนนั้นเพราะไม่ชอบหน้าจนนักเรียนคนนั้นทนไม่ไหวและลาออกไปเอง ฉันค่อนข้างตกใจกับข่าวนี้ และ ก็สงสารนักเรียนคนนั้นด้วยเพราะว่าฉันเองก็เคยโดนแบนมาเหมือนกัน หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับฟังเรื่องเกี่ยวกับเธอเลย

จนเวลาผ่านไป 3 ปีในที่สุดก็ได้ขึ้นชั้น ม.ปลาย สักที ในความคิดของฉันคิดว่าฉันจะไม่มีเพื่อนแต่ว่าก็ได้เพื่อนมาตั้ง 5 คนพวกเขาเป็นคนที่ใจดีมากๆ มีอะไรก็แบ่งกันช่วยเหลือกัน ในตอนนั้นฉันมีความสุขที่สุดเลยล่ะ หลังจากที่ฉันมีความสุขกับเพื่อนใหม่ของฉัน ฉันได้ไปเข้าห้องน้ำและเห็นกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งอยู่ในห้องน้ำ "เฮ้ออออ คนแบบนั้นใครจะไปอยากอยู่ด้วยกันนิสัยแบบนั้นน่ะอยู่คนเดียวไปเถอะ” ฉันได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้สนใจ

หลังจากนั้นผ่านไปหนึ่งอาทิตย์หลังจากเปิดเทอม ฉันได้สังเกตเห็นเธอเดินคนเดียว กินข้าวคนเดียวและไม่มีใครคุยด้วย ในตอนนั้นฉันได้นึกถึงคำพูดของพวกผู้หญิงกลุ่ม มันหมายถึงเธอสินะ บางคนที่รู้ว่าฉันกับเธอเคยเป็นเพื่อนสนิทกันก็บอกกับฉันว่า "ดีแล้วล่ะที่โดนแบบนั้นจะได้เข้าใจความรู้สึกของคนที่โดนทิ้งบ้าง" "เห็นไหมล่ะกรรมตามสนองทำกับใครไว้ก็โดนยังงั้นแหละ" แต่ในใจฉันกลับรู้สึก สงสาร มันอาจเป็นเพราะฉันเองก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ทำให้ฉันรู้ว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง แต่ฉันก็จะไม่มองว่าการโดนทิ้งมันจะมีข้อเสียเพียงอย่างเดียว มันทำให้ฉันเข้มแข็งขึ้นสามารถที่จะอยู่คนเดียวได้อย่างไม่เหงา มีความสุขกับตัวเอง แต่ว่าฉันก็คงจะช่วยอะไรไม่นอกจากการรับฟังจากเธอเท่านั้น และบอกว่า สู้ๆ ..

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store