NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
อาญาสยอง ep1
หมวด: Funny

อาญาสยอง ep1

  • 546
  • 1
  • 0
พี่กิ๊บ59

  

  สายฝนพรำยามบ่ายซาเม็ดลงแล้ว เหลือไว้เพียงความชุ่มฉ่ำ ให้เหล่าพืชพันธุ์ได้ซึมซับเก็บกักเอาไว้ ผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์หาได้ไม่ยากในประเทศไทย หากแต่อยู่ลึกเข้าไปจากตัวเมือง และห่างไกลความเจริญ

หมู่บ้าน“บางกระโดน” เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ในแถบจังหวัดกาญจนบุรี อยู่ลึกเข้าไปจนเกือบติดชายแดนพม่า นอกจากห่างไกลความเจริญ ความคิดของชาวบ้านแต่ละคนยังล้าหลัง และยึดติดอยู่กับความคิดเดิมๆ 

หลังจากสายฝนซา กระท่อมเล็กๆ ท้ายหมู่บ้าน กำลังกลายเป็นเป้าหมายหลักให้กับกลุ่มเด็ก 4-5 คนที่พากันเข้ามาสอดส่องดูความเป็นไป แต่ละคนอยู่ในวัย 12 ปี 

 ไอ้โจ๊กหัวหน้าทีมสั่งแม็ก เอ็ม และน็อต ให้เก็บก้อนหินข้างทางมากองไว้รวมกัน พลางหันมาโอ้อวดกับเพื่อน

“พวกมึงอยากเห็นผียายจันทร์ใช่ไหม เดี๋ยวกูจัดให้ในพริบตา”

“ลูกพี่จะทำยังไง” แม็กถามแปลกใจ

โจ๊กหยิบก้อนหินปาเข้าไปที่กระท่อมอย่างสนุกมือ 

“ผียายจันทร์!..ออกมาสิวะ”

“ทำอย่างนี้แล้วจะเห็นผีเหรอวะไอ้เอ็ม” น็อตที่มาด้วยกันถามขึ้นมา

“อยู่เฉยทำไมวะ ช่วยกันปา เดี๋ยวมันก็ออกมา แล้วพวกเอ็งก็เตรียมเผ่นนะโว้ย!..” โจ๊กปาก้อนหินหลายอันตามไป 

 แม็ก เอ็ม และน็อต ช่วยกันปาเข้าไปซ้ำอีก พวกมันหัวเราะสนุกสนาน เมื่อก้อนหินที่ปาเข้าไปถูกข้าวของที่วางไว้ เสียงดังโป้กเป้กให้ได้ยิน 

ระดมปาเข้าไปจนก้อนหินที่หยิบมากองรวมกันหมดเกลี้ยง เมื่อเห็นว่ากลุ่มเป้าหมายยังไม่ออกมาสักที ก็หันหลังกลับจะไปหาก้อนหินมาเพิ่ม พลันก็พากันร้องเสียงหลงออกมาดังลั่น 

“อ๊ากกกกก!..ผียายจันทร์”

 ร่างหญิงชราเจ้าของชื่ออยู่ในวัย 80 เศษ รูปร่างผอมบาง ผมเผ้ารกรุงรังปกคลุมใบหน้า บริเวณคอพองโต ตาโปน หลังค่อม สวมเสื้อแขนยาวสีมอซอ หอบฟืนอยู่ในอ้อมแขนสองสามอัน จ้องเขม็งมองมาที่พวกเด็กๆ อย่างดุดัน

“ออกไปจากบ้านกู..ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน!”

“ผียายจันทร์มาแล้วโว้ย!..กูเผ่นล่ะ”  โจ๊กหัวหน้าทีมสวมวิญญาณนักวิ่งลมกรด พาลูกน้องเผ่นแน่บออกไปแทบไม่ทัน

 เอ็มที่อยู่ท้ายสุดสะดุดล้มเข้าอย่างจัง แต่ความกลัวมากกว่าความเจ็บ จึงลนลานลุกขึ้นเร่งฝีเท้าตามกลุ่มเพื่อนไปเร็วรี่

เสียงเอะอะทำให้ดาวหลานสาวยายจันทร์ ที่กำลังเก็บผักอยู่ด้านหลังกระท่อมรีบเดินมาดู “เกิดอะไรขึ้นหรือยาย”

“ไอ้พวกเด็กทะโมนในหมู่บ้านน่ะ อย่าไปสนใจมันเลย”

ดาวมองยายจันทร์อย่างตำหนิ “ดาวบอกแล้วว่าอย่าออกมาเก็บฟืนก็ไม่เชื่อ เดี๋ยวล้มขึ้นมาจะทำไง”

“ยายพอช่วยเอ็งได้ก็อยากทำ”

“แต่ดาวไม่อยากให้ยายลำบาก ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย”

“โรคของยายมันไม่มีทางหายหรอก ยายรู้ แต่ถ้าจะให้ยายนั่งงอมืองอเท้า ไม่ช่วยอะไรเอ็งบ้างยายทำไม่ได้หรอก นี่ถ้าพ่อแม่เอ็งยังอยู่ เอ็งก็คงไม่ลำบากแบบนี้ ยายน่าจะตายไปก่อนมากกว่า แก่แล้วอยู่ไปก็รังแต่จะทำให้เป็นภาระคนอื่น”

“ยายอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ดาวบอกแล้วไงว่าจะดูแลยาย เรามีกันแค่สองคนนะ ถ้ายายตายไปแล้วดาวจะอยู่ยังไงจริงมั้ย”

“ถ้าพ่อแม่เอ็งไม่ถูกรถชนตายไปก่อน ป่านนี้เอ็งก็คงเรียนจบปริญญาตรีไปเหมือนพวกเพื่อนๆ”

“ดาวจบแค่ ม.6 ก็นับว่าดีถมเถ บอกแล้วไงว่าเราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก ชีวิตดาวเกิดมาได้อยู่กับยาย แค่นี้ดาวก็มีความสุขแล้ว” ดาวยิ้มภูมิใจ

ยายจันทร์ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ดาวเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือพลางพูดประกอบไปด้วย “ร้องไห้อีกแล้ว ไม่เอาน่าเข้าบ้านดีกว่า เดี๋ยวดาวทำผัดผักให้กิน” บอกพร้อมประคองยายเข้าบ้านอย่างระมัดระวัง สีหน้าดาวเต็มใจกับการดูแลยาย

 ชีวิตดาวและยายจันทร์ผูกพันธ์กันมาแต่วัยเด็ก พ่อกับแม่ของดาวถูกรถชนเสียชีวิตตั้งแต่ดาวอายุ 12 ปี สองยายหลานปากกัดตีนถีบ เงินที่หาเลี้ยงชีพในแต่ละวันได้มาจากการปลูกผักหลังบ้าน เอาไปขายส่งที่ร้านในตลาด โรคคอพอกที่ยายจันทร์เป็นมานาน เมื่อไม่มีเงินรักษาอาการจึงมากขึ้นเรื่อยๆ

 แม้ว่าตอนนี้ดาวเป็นสาวสะพรั่งในวัย 20 เศษ สองยายหลานยังกลายเป็นบุคคลน่ารังเกียจของคนในหมู่บ้าน สภาพของยายจันทร์ที่คอพองโต ตาโปน ผอมแห้ง ทำให้ชาวบ้านคิดว่าเป็นโรคติดต่อร้ายแรง บางคนคิดว่ายายจันทร์อาจมีผีสิงอยู่ในร่าง  เด็กๆ ที่เห็นต่างพากันเรียกติดปากว่า “ผียายจันทร์”

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store