NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
กรรม : ฤทธิ์ปลาไหลต้มเปรต EP.2
หมวด: Life

กรรม : ฤทธิ์ปลาไหลต้มเปรต EP.2

  • 538
  • 101
  • 0
Hug Jung

มาวินยังอยู่ในวัยหนุ่ม  อายุยังไม่ถึงสามสิบปี  ลูกเมียยังไม่มี  จึงไม่มีเรื่องห่วง  พ่อแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดก็หากินดูแลตัวเองได้  เขาไม่จำเป็นที่จะส่งเงินกลับไปทางบ้าน  นอกจากกลับไปบ้านในช่วงเทศกาลต่างๆ  เขาจะควักเงินให้พ่อแม่ใช้บ้าง  ซึ่งก็ไม่ได้มากมายอะไร

แต่บางคราวก็เหมือนกับเอาเงินฝากพ่อแม่ไว้  เพราะพอถึงวันจะเดินทางเข้ากรุงเทพฯ  เงินที่ฝากพ่อแม่ไว้ก็กลับมาเป็นเงินค่าเดินทางเข้ากรุงเทพฯ  เพราะเงินในกระเป๋าของตนนั้นเกลี้ยงหมดแล้ว

ไม่เพียงแต่การทำปลาไหลต้มเปรตกินที่ห้องแถวในกรุงเทพฯ  แต่มาวินยังได้นำเอาวิธีการต้มปลาไหลแบบโหดๆ ของตนไปใช้ที่บ้านเกิดด้วย

พ่อแม่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ!

ไม่คิดว่าลูกชายจะสวมวิญญาณโหดขนาดนั้น  ได้แต่กลืนความสะเทือนใจเข้าในอก  พ่อแม่ไม่กล้าที่กลืนเนื้อปลาไหลที่มาวินตักใส่ถ้วยมาให้  

มาวินกับเพื่อนในหมู่บ้านเลยฉลองกันใหญ่  ปลาไหลหลายตัวกลายเป็นเหยื่อของเขา  ท่ามกลางความไม่สบายใจของพ่อแม่

"เอ็งอย่าทำอย่างนี้อีกได้ไหม  วิน  แม่ขอร้อง"  แม่ของมาวินเอ่ยปากขอร้อง  ก่อนที่มาวินจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ

"เรื่องอะไรล่ะ  แม่"  มาวินย้อนถาม  

"ไอ้เรื่องต้มปลาไหลแบบที่เอ็งทำน่ะ"  แม่บอก  "มันเป็นการทรมานเขา   แม่เห็นแล้วไม่สบายใจเลย"

"แม่คิดมากไปน่ะซี"  มาวินหัวเราะ  "ฉันก็ทำของฉันแบบนี้มาแล้วเท่าไร  ไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

"ถ้าเลี่ยงได้มันก็จะดีนะ  วิน"  แม่ยังพยายาม  "หรือไม่เอ็งก็เอาปลาไหลที่มันตายแล้วมาทำกิน  แม่ว่ายังจะดีกว่า"

 "อืย...แม่...ปลาไหลตายแล้วมันจะอร่อยยังไง  เนื้อมันก็เละหมด"  มาวินโวยวายพร้อมหัวเราะ  "กินปลาไหลตายแบบนั้นสู้ไม่กินดีกว่า  เสียรสหมด"

"ถ้าเอ็งไม่กินได้แม่จะดีใจมากเลย"  แม่กลับเห็นเป็นทางออกที่ดี

"อ้าว...แม่...นี่ฉันประชดนะ  แม่ไม่เข้าใจเหรอ"  

"เข้าใจ  แต่แม่อยากให้เอ็งได้คิดด้วย  เอ็งทำอย่างนี้มันเป็นบาป  มันจะติดตัวเอ็งไปเรื่อยๆ  แม่กลัวว่ามันจะตามทันเอ็งเข้าสักวัน"  แม่ของเขาว่า

มาวินส่ายหน้า  พร้อมหัวเราะอย่างไม่สนใจ

"แม่อย่าเอาเรื่องบาปมาพูดกับฉันเลย  ฉันไม่พร้อมจะฟังหรอก  เอาไว้ให้ฉันแก่กว่านี้ก่อน  แม่ค่อยมาว่าเรื่องนี้กับฉัน"

"เอ็งนี่ซักจะดื้อใหญ่แล้วนะ"  แม่ส่ายหน้า

"แม่พูดเหมือนฉันเป็นเด็กๆ  ฉันโตแล้วนะ  อายุจะสามสิบแล้ว  ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นคนยังไง  ไม่ต้องให้แม่มาสอนหรอก"

"ถ้าเอ็งคิดได้อย่างนั้น  แม่ก็หมดปัญญา"  แม่จำนนกับความดื้อของลูกชาย

"ฉันกลับแล้วละ  แม่ไม่ต้องให้พรฉันมากกว่านี้เลย  เท่านี้ฉันก็รับไม่ไหวแล้ว"

จากนั้นมาวินก็กลับเข้ากรุงเทพฯ  ทิ้งความไม่สบายใจของพ่อแม่ไว้ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจ

.

ภาพ : pexels.com

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store