NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
แมวซ่าลายเสือ(๒)
หมวด: Life

แมวซ่าลายเสือ(๒)

  • 546
  • 44
  • 0
การันต์วรรณยุกต์

 

บทที่ 2

เราเพิ่งเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนเมื่อพวกมันอายุครบห้าเดือนมานี้เอง  แมวทั้งสามตัวของเราแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แทบจะเหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน  แมวของพ่อกับแม่อ้วนและขี้เกียจจนเราตั้งชื่อให้มันว่าไอ้หมู  แมวของน้องชายผมตัวยาวและผอมโซเหมือนเจ้าของ น้องชายผมพยายามสอนให้มันยืนสองขาอยู่เสมอ แต่มันก็ไม่เคยทำได้สำเร็จซักที ผมจะไม่แปลกใจเลยหากว่าสักวันหนึ่งเขาพยายามจะสอนให้มันพูดได้เหมือนคน   ส่วนแมวของผมกับน้องสาวนั้น  ตัวเล็กกว่าเพื่อน แต่ร่างกายสมส่วนเหมือนแมวทั่วไป รับรองได้ครับว่าไม่มีพิษสงสำหรับแมวตัวนี้ นอกจากมันจะออกอาการเจ้าชู้หน่อย ๆ และชอบเที่ยวกลางคืน  ท่าทางมันสุขุมเหมือนผู้ใหญ่บางคน การเดินก็เยื้องย่างราวกับเสือ ชอบเลียขนเลี้ยเท้า ผิดกับพี่น้องสองตัวของมันมากนัก ผมสงสัยว่ามันจะเป็นพี่ใหญ่กว่าใครเพียงแต่มันโตช้าไปเท่านั้นเอง ผมเรียกมันว่า “เจ้าไทเกอร์”  ครับ เพราะท่าทางเยื้องย่างของมันราวกับมันเป็นเสือจริง ๆ  ไม่ว่าท่าเดิน และการล้มตัวลงนอน ไม่ต่างไปจากเสื้อเลยสักนิด มันลายพาดกลอนดี ๆ นี่เองน้องสาวผมบอกว่า เธอเคยให้มันดูสารคดีเสือจริง ๆ ในโทรทัศน์  และสงสัยคงเพราะมันมัวแต่ห่วงดูโทรทัศน์มากไปหน่อย  ทำให้ไม่ค่อยได้กินข้าวเหมือนแมวตัวอื่น   แม้ว่าตัวมันจะเล็กแต่น้องสาวผมรับประกันเต็มที่ว่าสมองมันไม่โตช้ากว่าตัวอื่น ๆ แน่  สังเกตได้จากมันเริ่มออกจากบ้านไปเที่ยวกลางคืนก่อนตัวอื่น ๆ นั่นแหละ

ส่วนแมวของน้องชายผมนั่นเนื่องจากมันรูปร่างผอมและวิ่งเร็วกว่าตัวอื่น ๆ น้องชายผมจึงให้ชื่อมันว่าเจ้า  “ชีต้า”  ผมเองก็รู้สึกทึ่งในความรวดเร็วว่องไวของมัน ยิ่งนับวันมันยิ่งเร็วขึ้นจนน่าแปลกใจ  ผมเคยเห็นมันวิ่งหนีหมาพันธ์ต่างประเทศตัวโตของคนข้างบ้านนะครับ มันไม่ยอมหนีขึ้นต้นไม่เลยด้วยซ้ำทั้ง ๆ ที่มันทำได้ มันกลับล่อให้เจ้าหมาโตตัวนั้นวิ่งตามจนหมดแรง เรื่องความเร็วของแมวตัวนี้น้องชายผมเคยคุยโม้อย่างภาคภูมิใจว่า แมวของเขาจะได้เหรียญมองหากมีการจัดให้แมววิ่งแข่งกันหรือมีการประกวดกันเรื่องความว่องไว   เจ้าชีต้าของน้องชายผมฉลาดและเก่งหลายอย่าง มันเป็นแมวผอมที่ขี้ระแวง ซึ่งก็สมควรอยู่หรอกเพราะในชีวิตมันสร้างศัตรูเอาไว้เยอะ  ผมไม่เคยเห็นมันนอนขี้เกียจอย่างเจ้าหมู ดูเหมือนชีวิตของมันจะวุ่นวายราวกับมีธุรกิจรัดตัว เหมือนชีวิตของคนบางคน มันเดินไปเดินมาไม่หยุดนิ่ง ไปโน่นไปนี่ตลอดทั้งวัน  จนเราลงความเห็นกันว่ามันขยันกว่าแมวตัวใดที่เราเคยเลี้ยง แม่บอกว่างานแบบแมว ๆ ของมันหากเราคิดให้ดีก็มีประโยชน์หลายอย่าง แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์อะไรสักนิด นอกจากไปหาเรื่องให้หมาข้างบ้านมันโกรธเล่น จริง ๆ นะครับผมไม่ได้โกหก งานหลักในช่วงกลางวันที่เจ้าแมวผอมนั่นโปรดปราณที่สุดก็คือการแกล้งหมา ไม่มีหมาตัวไหนที่ไม่รู้จักเจ้าชีต้าหรอก เพราะมันเป็นแมวตัวเดียวที่กล้าเดินกร่างบนถนนหน้าบ้านเราได้โดยเคยไม่เกรงใจหมาตัวใด  หากมันเดินไปพบว่าหมาตัวใดนอนหลับอุตุอยู่โดยไม่หันมามองมันละก็  เจ้าชีต้าจะค่อย ๆ อ้อมไปทางข้างหลังมัน  หากคุณเข้าใจศัพท์คำว่าตีนแมวละก็ คุณคงจะนึกออก ว่าตอนนั้นมันเดินได้เบาแค่ไหน   ขนาดที่ว่าย่องไปถึงหางหมาโดยที่มันไม่รู้สึกตัวว่าโดนคุกคามนั่นแหละ เข้าไปทีละนิด ทีละนิด จากนั้นก็งับหางหมาเสียจมเขี้ยวแล้วก็เผ่นแผล็วไปอยู่บนต้นไม้ หรือบนหลังคา โดยที่เจ้าหมาโชคร้ายตัวนั้นได้แต่มองตามตาแป๋ว หมดสิทธิ์ล้างแค้น   เพราะเหตุนี้แหละที่ทำให้เจ้าชีต้ามีศัตรูรอบด้าน แต่เท่าที่ผ่านมาผมยังไม่เห็นหมาหรือแมวตัวไหนบุกเข้ามาล้างแค้นมันถึงบ้านสักที  น้องชายผมเขาไม่พอใจนักหรอกที่แมวของเขานิสัยผยองอย่างนั้น เขาเป็นห่วงว่าสักวันหนึ่งมันจะเจอดี  แต่กระนั้นก็ตามเจ้าชีต้ามันก็ฉลาดพอที่จะไม่รังแกหมาที่มันเห็นแล้วว่าว่องไวกว่ามัน ฉะนั้นมันจึงเดินกร่างอยู่บนถนนได้เสมอ  บางวันมันก็ตบหน้าลูกหมาที่พยายามมาซ่ากับมัน แบบไม่รู้จักรุ่น ผมว่าลูกหมาคงอัธยาศัยดีนั่นแหละมันพยายามมาเล่นด้วย แต่เจ้าชีต้ามันไม่เล่นด้วย มันทั้งขู่ทั้งตบเลยทีเดียว

ส่วนงานกลางคืนของเจ้าชีต้าก็คืองานจับหนู และสำรวจจับสัตว์ต่าง ๆ รอบบ้านคงจะเพราะอย่างนั้นแหละที่ทำให้แม่เชื่อมั่นว่างานของมันมีประโยชน์  พวกเราแปลกใจกันมากที่เจ้าชีต้าเป็นแมวรักบ้าน  มันต่างจากเจ้าไทเกอร์ของผม  มันไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนนอกจากเดินไปเดินมาอยู่ภายในบ้านและรอบ ๆ บ้าน  พ่อบอกว่ามีแมวไม่กี่ตัวนักหรอกที่จะไว้ใจได้แบบเจ้าชีต้า  และพ่อก็เห็นว่ามันเป็นแมวที่ทำหน้าที่สำคัญได้ดีมากเสียด้วย  

“ดีกว่าเจ้าหมูแมวของพ่อเยอะเลย” น้องสาวผมออกความเห็น

“รายนั้นนอกจากกินกับนอนแล้วมันคงไม่อยากจะทำอะไรเลย” แม่เสริม แต่ถึงเจ้าหมูจะขี้เกียจก็ไม่มีใครปฏิเสธว่ามันน่ารัก พวกเพื่อน ๆ ของน้องสาวผมชอบอุ้มมันนักละ  ใคร ๆ ที่มาบ้านเราก็อดเข้าไปอุ้มเจ้าหมูไม่ได้ มันมีขนที่นุ่มน่าอุ้มแล้วก็แก้มยุ้ยตัวอ้วนกลมป้อมสั้น ผมรู้สึกว่าหลัง ๆ มันคงจะรู้ตัวว่ามันเป็นแมวที่ทุกคนรัก มันเลยไม่ยอมขยับตัวออกไปไหนไกลกว่าห้องนั่งเล่นอีกเลย  นอกจากเวลาอาหาร นาน ๆ เข้าผมก็พาลอิจฉามันที่ใคร ๆ พากันให้ความสำคัญ ก็มันเป็นแมวน่ารักนี่ครับ

“น่ารักจังเลยเจ้าเสือน้อย” พวกเธอพากันพูด  แต่ผมว่ามันเหมือนหมูมากกว่าเพราะมันอ้วนจนทำให้หน้ามันแบนราบและขนฟู ดูแล้วมันไม่น่าเกิดมาเป็นแมวเลย วันทั้งวันมันเอาแต่นอนเลียขนอยู่บนพรมหน้าโทรทัศน์ เจ้าตัวนี้อยู่ติดบ้านยิ่งกว่าเจ้าชีต้าเสียอีกมันจะขยับตัวก็เฉพาะเวลาอาหารเท่านั้นแหละ เจ้าหมูเป็นแมวที่หยิ่งมาก บ่อยครั้งที่ผมต้องชี้หน้ามันพร้อมกับเรียก

“เจ้าหมูมานี่ มา” ต้องชี้หน้ามันแบบหาเรื่องนั่นแหละครับมันถึงจะมาหาไม่งั้นอย่าหวัง เจ้าหมูไม่สนใจหรอก ต่อให้ใครมีดีมาจากไหนก็เถอะ อาชีพที่มันโปรดปรานที่สุดก็คือนอนเล่นแล้วก็ดูอะไรต่าง ๆ อยู่หน้าจอทีวีนั่นแหละ นอนดูอยู่ได้ทั้งวันเหมือนคนว่างงานคนไม่มีอะไรทำ บางวันมันจะจ้องตาแป๋วแล้วก็ค่อย ๆ หรี่ตาลงหลับ

บ่ายวันหนึ่งเพื่อน ๆ ของน้องมาเที่ยวที่บ้านกันใคร ๆ ก็พากันอุ้มเจ้าหมูจนผมรู้สึกอิจฉามัน ก็มันน่าอิจฉานี่ครับ ใคร ๆ เอาแต่สนใจมันทั้งนั้นไม่มีใครสนใจแมวผมเลย เจ้าไทเกอร์มันก็เป็นแมวที่สะอาดนะครับ แถมยังสมส่วนอีกต่างหากไม่อ้วนตุ๊ต๊ะน่าเกลียดแบบเจ้าหมูด้วย   

“พี่ก้อ.. ” น้องสาวผมค้อน เมื่อเห็นว่าผมไม่พอใจเจ้าหมู เพราะมันเอาแต่กินกับนอนเป็นอาชีพ 

“เราไม่ได้เลี้ยงแมวเพื่อให้มันทำอะไร ๆ แทนเราสักหน่อย เจ้าหมูทำหน้าที่ของมันดีแล้ว นี่แหละหน้าที่ของแมว” น้องสาวผมให้เหตุผล เพื่อนของเธอทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุผลที่ยกขึ้นมา  ผมเองก็แปลกใจที่พวกเธอลืมไปแล้วว่าหน้าที่ของแมวคือจับหนู 

“นั่นมันหน้าที่ของเจ้าชีต้า ไม่ใช่ของเจ้าหมูสักหน่อย จริงมั๊ยเจ้าหมู” น้องสาวผมหันไปพูดกับแมว ผมได้ยินเสียงเจ้าหมูรับคำว่า  หง่าว  หง่าว เหมือนกับมันเห็นด้วยไปอีกตัว ผมต้องรีบถอนตัวออกจากกลุ่มน้องสาวก่อนที่เรื่องแมว ๆ จะลุกลามไปมากกว่านั้น  

เจ้าหมูมันกินเก่งจริง ๆ นะครับ ไม่ว่าจะยื่นหรือวางอะไรให้ มันกินหมด น้องชายผมบอกว่ามันเป็นแมวตะกละ กินตั้งแต่เศษขนมปังยันไส้ปลา  

“ไอ้อ้วนนั่นกินจุจะตายแถมกินไม่เลือกด้วย มันกินทุกอย่างที่มันสามารถกินได้ ไม่รู้ไปหลงชอบมันเข้าไปได้ยังไง” น้องชายผมไม่เห็นด้วยที่ ใคร ๆ พากันหลงรักเจ้าหมูแต่ไม่สนใจแมวของเขา   ส่วนเจ้าไทเกอร์ของผมนั่นเหรอ ไม่มีวันเสียหรอกที่คนแปลกหน้าผู้มาเยี่ยมบ้านเราจะได้เห็น มันเคยอยู่ติดบ้านเสียที่ไหนละครับ  พ่อบอกว่าสาเหตุที่เจ้าชีต้าผอมคงเพราะมันโดนเจ้าหมูแย่งกินนี่เอง และคงจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เจ้าชีต้าแมวของน้องชายผมออกไปหากินอยู่รอบบ้านจนอิ่มทุกคืน  ถึงได้กลับมานอน

แมวหนุ่มนอนง่ายกว่าแมวสาวเยอะครับ มันจะเข้าไปม่อยหลับอยู่บนพรมเช็ดเท้า หรือตรงไหนก็ได้ที่มันเห็นว่าอุ่นพอ  แม้แต่ตรงบันได   ผิดกับแมวสาวที่เราเคยเลี้ยงซึ่งเลือกแต่จะนอนบนที่นอนหรือบนเสื้อผ้าของเราเท่านั้น  พอเห็นว่าดึกมากแล้วเจ้าชีต้าก็จะเข้ามาในบ้านแล้วก็นอนอยู่ใกล้ ๆ เจ้าหมูในห้องนั่งเล่น บางทีมันก็ลงไปนอนในลังไม้ที่พวกมันเคยนอนตอนยังเล็ก ๆอยู่  ส่วนแมวของผมนั่นเหรอมันจะกลับมาก็โน่นแหละครับ ไม่ดึกก็เช้า บางทีมันกลับมามีแผลมาก็มี  สาเหตุก็เพราะมันไปเหยียบถิ่นอื่นมานะสิครับ  หรืออาจจะเป็นหมาที่จำผิดตัว  นึกว่าเจ้าไทเกอร์เป็นเจ้าชีต้าผมก็ไม่แน่ใจนัก แต่จะแปลกอะไรละครับในเมื่อคนเรายังจำผิดกันได้ ยิ่งแมวแล้วมันเหมือนกันยังกะอะไรทั้งสีทั้งหน้าทั้งลายข้างตัว  แม้ว่าเจ้าไทเกอร์จะมีแผลกลับมาบ้านบ่อยแต่มันไม่เคยหยุดออกไปเที่ยวหรอกครับ หลังอาหารแล้วจะไม่เห็นหัวมันอีกเลย จนกว่าจะถึงเวลาอาหารอีกครั้งนั่นแหละ มันถึงจะโผล่มา จากไหนก็ไม่รู้ละครับ แล้วก็ร้องเงี้ยว เงี้ยว บอกว่าถึงเวลาอาหารของมันแล้ว  หากมิใช่มันร้องออกมาเองต่อให้เรียกยังไงก็เมินซะเถอะ  ต่อให้อาหารวิเศษแค่ไหนปลาย่าง ปลาต้ม นมสด อาหารกระป๋อง หรือแม้กระทั่งอาหารแมวชนิดแห้งกรอบ ไม่มีทางล่อเจ้าไทเกอร์สำเร็จครับ  เพราะมันมีอย่างอื่นน่าสนใจมากกว่านั้น เมื่อก่อนเราให้อาหารมันวันสามมื้อ แต่พอโตขึ้นแม่ลดอาหารพวกมันลงเหลือเพียงเช้ากับเย็นเท่านั้นพ่อบอกว่ามันโตแล้วไม่ต้องให้กินบ่อยเพราะแต่ละมื้อมันก็กินเยอะอยู่แล้ว

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store