NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
ภูตเพลิงพยาบาท ตอน 8
หมวด: Funny

ภูตเพลิงพยาบาท ตอน 8

  • 579
  • 1
  • 1
พี่กิ๊บ59

ทันทีที่แขกกลับไปแล้วในวันนั้น ความร้อนใจสำหรับเบญญาและปานนภาที่มีเป็นทุน ทำให้ต้องรีบตรงไปหาคำแก้วยังที่พัก เอามือทุบประตูเรียกเสียงดังแบบไม่เกรงใจ

“นังคำแก้ว..เปิด!..ออกมา!  ออกมาเดี๋ยวนี้” เบญญาเร่งเร้า

ยิ่งเปิดช้าก็ยิ่งเขย่าเรียก

“นังคำแก้ว ไม่ได้ยินหรือไง ออกมาซะดีๆ” ปานนภาทุบประตูห้องรัวๆ 

ประตูเปิดออกมาจากด้านในรวดเร็วเท่าที่จะเร็วได้ สีหน้าเจ้าของห้องเต็มไปด้วยความหวาดกลัว 

“คุณเบญ คุณปาน”

“เออ ฉันเอง”  

เบญญาเอานิ้วจิ้มที่หน้าคำแก้วจนเซไป “ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยนังคำแก้ว ว่าอย่าเสนอหน้าไปเดินอ่อยผู้ชาย”

“คำแก้วไม่ได้ออกไปไหน คำแก้วไม่รู้เรื่องนะคะ คำแก้วเดินดูแปลงดอกไม้ แต่..แต่..”

“ทำไมแกไม่เดินหนีตอนที่เห็นพี่กรณ์เดินมา” เบญญาเดินเข้ามาใกล้อย่างเอาเรื่อง

“คำแก้วเดินหนีแล้ว แต่เขา..เขาเรียกไว้” พูดพลางเดินถอยอย่างหวาดกลัว

“ไม่จริง” ปานนภาตรงเข้าดึงแขนบีบแรงๆ จ้องหน้าเขม็ง “ฉันเคยบอกแกแล้วใช่มั้ย ว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะทำยังไงกับแก” ขาดคำก็เหวี่ยงแขนเซไป

“อย่าทำคำแก้วเลยจ้ะ”

“แค่นี้ยังน้อยไป รู้เอาไว้ด้วยว่าพี่กรณ์คือคนของฉัน” เบญญาก้าวเข้ามาใกล้ “บอกมา แกเจอพี่กรณ์ที่ไหน แล้วรู้จักกันได้ยังไง” 

ปานนภาแทรก “แกคงออดอ้อนออเซาะ ให้เขามาส่งที่นี่”

“คำแก้วไปซื้อของที่สะพานปลา กลับมาระหว่างทางเจอกับพวกคนงานจะฉุดคำแก้ว คุณคนนั้นขับรถผ่านมาเลยช่วยพามาส่งจ้ะ” 

ปานนภาขัดใจ “ทำไมแกต้องเรียกเขา ทำไมแกไม่ช่วยเหลือตัวเอง”

“คำแก้วไม่ได้ตั้งใจ ไม่รู้ค่ะ ว่าเขาเป็นใคร เมื่อกี้เขาเดินเข้ามาทางนี้ เขาเห็นคำแก้วเลยเรียกเอาไว้ คงจำได้ว่าเคยช่วยไว้ค่ะ”

“โกหก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่กรณ์จะสนใจอยากรู้จักผู้หญิงชั้นต่ำอย่างแก ถึงขนาดเดินตามมาเรียกเอาไว้ แกคงอยากให้เขาจำได้  หรือไม่ก็เรียกไว้เอง” เบญญาคาดเดา

“ไม่จริงค่ะ คำแก้วไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”

“คนอย่างแกไม่มีบทเรียนก็คงไม่รู้สินะ ว่าคำพูดของฉันมันศักดิ์สิทธิ์แค่ไหน”

คำแก้วขยับถอยห่างหวาดกลัว สองพี่น้องเดินย่างสามขุมเข้าหา ช่วยกันฉุดรั้งคำแก้วลากให้เดินตามออกไป

เบญญาและปานนภาช่วยกันดึงทึ้งพาคำแก้วไปยังบ้านพักคนงานเก่าท้ายสวน เป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ชั้นเดียวที่ถูกปิดตายเอาไว้ด้วยประตูเหล็ก ร่างคำแก้วโดนดันเข้าไปในนั้นอย่างไม่มีทางสู้ ก่อนที่สองพี่น้องจะวิ่งหนีออกมาแล้วปิดประตูใส่กุญแจไว้จากด้านนอกทันที

“คุณเบญ คุณปาน ปล่อยคำแก้วออกไปค่ะ” หญิงสาวเขย่าประตูเรียกอย่างน่าเวทนา 

“ปล่อยให้โง่ อยู่ที่นี่แหละ จนกว่าจะมีคนมาช่วยแก แล้วจำเอาไว้ว่าถ้ายุ่งกับคนของฉันอีก แกจะเป็นยิ่งกว่านี้” เบญญายิ้มร้ายพอใจ

ปานนภาบอกเพิ่มเติม “ห้องนี้ไฟเสีย แล้วก็ไม่ค่อยมีใครผ่านมา แกจะร้องเรียกให้ดังแค่ไหนก็เรื่องของแก หวังว่าจะมีคนสักคนได้ยิน ฮ่าๆๆๆ” 

ต่างพากันเดินออกไปอย่างไม่สนใจ ปล่อยคำแก้วเขย่าประตูเหล็กร้องไห้อย่างเสียขวัญ  

“คุณเบญ คุณปาน ปล่อยคำแก้วเถอะค่ะ” 

เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือดังห่างออกไปเรื่อยๆ  เรียกอยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนานแต่ไม่มีใครได้ยิน  

ผ่านเวลาล่วงเลยจนค่ำมืดแล้ว เสียงเขย่าประตูและเสียงร้องเรียกให้คนช่วยค่อยๆ ผ่อนลง ท่ามกลางค่ำคืนอันโหดร้าย หลายสิ่งรอบกายดูน่ากลัว หญิงสาวค่อยทรุดร่างลงนั่งที่พื้นอย่างอ่อนล้า แววตาแห้งผาก

“ใครก็ได้..ช่วยคำแก้วที ฮือๆๆๆ” 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store