NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
สารนิยาย : เหมืองป่า  บทที่ 1/1
หมวด: Life

สารนิยาย : เหมืองป่า บทที่ 1/1

  • 562
  • 1
  • 1
ชายเสรี

 

   

นกสองฟ้า ปลาสองน้ำ

 

พ.ศ. ๒๕๑๓ 

ผมเรียนจบชั้นประถมศึกษาปี่ที่ ๗ จากโรงเรียนคุระบุรี จังหวัดพังงา แล้วไปเรียนต่อชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนเวียงสระศึกษา อำเภอเวียงสระ  จังหวัดสุราษฎร์ธานี    ซึ่งเป็นพื้นเพเดิมของแม่ผม  และผมเองก็ลืมตาดูโลกครั้งแรกที่นั่นเหมือนกัน ก่อนที่พ่อของผมจะหอบหิ้วผมและแม่ขึ้นรถลงเรือข้ามน้ำข้ามทะเลมาอยู่ที่อำเภอคุระบุรีซึ่งเป็นภูมิลำเนาของท่านในภายหลัง 

ในช่วงที่ผมเดินทางกลับไปเรียนต่อในชั้นมัธยมและอาศัยบ้านคุณตาเพื่ออยู่เล่าเรียนหนังสือนั้น  ตำบลเวียงสระก็เพิ่งจะยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเวียงสระใหม่ ๆ พอดี     พื้นที่รอบนอกที่ยังห่างไกลความเจริญ   ถนนหนทางยังตัดผ่านเข้าไปไม่ถึง  การเคลื่อนไหวปลุกระดมมวลชนเพื่อทำการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองของขบวนการคอมมิวนิสต์จึงเกิดขึ้นได้ง่าย  แต่ทางรัฐบาลก็พยายามแก้ไขและคิดหาวิธีป้องกันทุกวิถีทาง  ที่จะไม่ให้ราษฎรตกเป็นเครื่องมือของฝ่ายตรงข้าม 

ในช่วงที่ผมมาอาศัยอยู่บ้านคุณตาใหม่ ๆ นั้น    ผมยังได้เห็นเฮลิคอปเตอร์สองใบพัด หรือ "ชีนุก" หิ้วรถแทรกเตอร์เพื่อนำไปใช้ในการบุกเบิกถนนในโครงการต่าง ๆ ตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาล ๙  บินผ่านหลังคาบ้านคุณตาไปยังกิ่งอำเภอพระแสงด้วยซ้ำ

เวลานั้นญาติ ๆ ของผมที่เลื่อมใสในลัทธิคอมมิวนิสต์ คอยเป็นแนวร่วมปลุกระดมความคิดต่อต้านการปกครองของรัฐบาลก็พอจะมีอยู่บ้าง   ทว่าคุณตาของผมท่านไม่เล่นด้วย  ใครมาเยี่ยมเยียนพูดคุยกันด้วยเรื่องทำมาหากิน เรื่องดินฟ้าอากาศ ท่านก็จะต้อนรับขับสู้และพูดคุยด้วยดี   แต่ถ้าหากเมื่อใดใครยกเรื่องการเมืองขึ้นมาเสวนา  ท่านก็จะเลี่ยงไปจากบ้านทันที แสดงให้เห็นว่าท่านปฏิเสธแนวทางนั้น   แต่ก็ไม่มีนักปฏิวัติคนไหนโกรธเคือง เพราะทุกคนรู้ว่าท่านเป็นคนดี เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนทั่วทั้งหมู่บ้านและตำบลใกล้เคียง 

ผมอาศัยอยู่บ้านคุณตาตั้งแต่เริ่มเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑  คุณน้าของผมก็เป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนของผมด้วย เช้าขึ้นมาผมก็ซ้อนท้ายจักรยานยนต์ไปโรงเรียนกับแกทุกวัน    ระยะเวลาสองสามเดือนแรกที่ผมอยู่เรียนหนังสือที่นั่น ผมคิดถึงบ้านเล็กในป่าใหญ่ของผมที่อำเภอคุระบุรีเป็นอย่างมาก 

คิดถึงน้องสาวสองคน คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงย่า( ตอนนั้นปู่เสียชีวิตแล้ว) ตลอดจนกระทั่งเพื่อน ๆ ที่เคยเรียนชั้นประถมมาด้วยกัน โดยเฉพาะเพื่อนฝูงที่เคยเลี้ยงควายอยู่ในทุ่งนา ผมก็คิดถึงพวกเขาเป็นพิเศษ

บางวันผมก็นั่งใจลอยคิดถึงวันเก่า ๆ ที่ได้วิ่งเล่นอยู่กลางท้องทุ่ง คิดถึงวันที่ติดตามพวกญาติ ๆ ออกไปหา หอย ปู ปลา ในทะเล ซึ่งมันสนุกไม่น้อย    อยู่ที่บ้านคุณตาผมไม่ใคร่จะสนิทสนมกับพวกญาติ ๆ ทางฝ่ายนี้สักเท่าไหร่ เพราะส่วนมากพวกเขาจะเป็นคนมีฐานะ   ญาติบางคนส่งลูกไปเรียนหนังสืออยู่ที่กรุงเทพฯ พอลูกกลับมาบ้านก็เที่ยวคุยโวโอ้อวดจนผมก็นึกหมั่นไส้

ปิดภาคเรียนเทอมสุดท้ายขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑  ผมกลับบ้านไร่คุระบุรี  และหยุดอยู่บ้านกับพ่อแม่และน้องสาวสองคนพอให้หายคิดถึงแล้ว   ผมก็ติดตามพวกเพื่อน ๆ เดินทางเข้าไปขุดแร่ดีบุกที่ป่าดงดิบซึ่งอยู่ลึกไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านประมาณ ๗ ชั่วโมงเดินเท้า (ปัจจุบันคือ บริเวณป่าต้นน้ำเหนือเขื่อนรัชประภา ตรงรอยตะเข็บระหว่างจังหวัดพังงากับจังหวัดสุราษฎร์ธานี) เพื่อหารายได้เสริมในระหว่างปิดภาคเรียนตามที่ตั้งใจไว้อย่างไม่รีรออะไรเลย 

ป่าดงดิบแห่งเรียกกันว่าดงเขายา (ดงแห่งพืชสมุนไพร)   มีญาติผู้ใหญ่ของผมคนหนึ่ง ชื่อ ปัญญา เป็นเจ้าพ่อผู้มีลมหายใจเป็นป่าดงสิงสถิตอยู่ที่นั่นมานานนม  

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นประสบการณ์ซึ่งผมได้มาจากการขุดแร่ทำเหมืองในป่าในครั้งนี้  ผมก็ได้ศึกษาเรียนรู้มาจากตาปัญญานี่เอง   

คำว่า “เหมืองป่า” ก็ตาปัญญาอีกเหมือนกันที่เป็นคนพูดกรอกหูผม

******************************************************************************

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store