NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
สารนิยาย ; เหมืองป่า บทที่ 3/1
หมวด: Life

สารนิยาย ; เหมืองป่า บทที่ 3/1

  • 554
  • 0
  • 1
ชายเสรี

 

3.สปิริตในป่าดง

"เราไปตามทางของเรา เขาก็ไปตามทางของเขา อย่าไปสนใจ"

นั่นคือเสียงของตาปัญญา แกโผล่มาจากแนวป่าริมทางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครสังเกต  ถ้าแกเป็นเสือ เราสี่คน-ที่ไม่คนใดก็คนหนึ่งคงโดนเสืองาบคอลากเข้าป่าไปแล้วแน่นอน

เสียงเสือสองตัวคำรามขู่กรรโชกกันดังแว่วมาตามลม พร้อมกับกลิ่นสาบสางของมันโชยฉุนมาแตะจมูก พวกเราห้าคนรวมทั้งตาปัญญาที่โผล่มาทีหลังต่างก็ย่างเท้าเดินไปสู่ขุมเหมืองกันปรกติ  ไม่รีบเร่ง ราวกับไม่มีสิ่งอันตรายใด ๆ เกิดขึ้น   เหมือนกับที่ตาปัญญาพูดติดตลกขึ้นว่า

 "ทางใครทางมัน ทางเสือเสือเดิน ทางหมาหมาเดิน แต่วันนี้เมื่อพูดกันถึงทางคนก็ยังไม่แน่ว่า คนจะเดินหรือโกยอ้าว ฮา ฮา" 

เสือเป็นสัตว์ที่หวงถิ่นที่อยู่อาศัยเป็นอย่างมาก เสือที่มีขนาดใหญ่เมื่อย้ายที่อยู่ชั่วคราวจะแผดเสียงร้องคำรามเป็นเวลานาน  เพื่อป้องกันไม่ให้เสือด้วยกันเข้าไปจุ้นจ้านในถิ่นเดิมของมัน  ซึ่งมันก็มักจะอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง  ออกหากินเฉพาะในอาณาเขตหรือถิ่นของมัน  และจะคุ้มครองเขตแดนของมันไว้ หากมีการล้ำเขตแดนก็อาจจะเกิดการเผชิญหน้ากับจนถึงขั้นต่อสู้  เว้นเสียแต่ว่าเสือเจ้าถิ่นจะมีขนาดเล็กกว่า  หรือมีข้อเสียเปรียบด้านอื่น ๆ มากกว่า เช่นกำลังเจ็บไข้ได้ป่วย หรือได้รับบาดเจ็บจากอะไรมา

แต่โดยปกติแล้วเสือจะพยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ หรือการเผชิญหน้ากัน โดยจะใช้วิธีสื่อสารให้เสือตัวอื่นรู้ว่าได้ล้ำเขตแดนของมันเข้ามาแล้ว เช่น ทิ้งรอยขูดข่วนไว้ตามต้นไม้ริมทางเดินในอาณาเขตของเสือแต่ละตัว   บางครั้งเสือจะเยี่ยวรดรอยของมันเอาไว้ เมื่อเสือตัวอื่นเห็นรอยและได้กลิ่นสาบเสือเจ้าถิ่น มันก็จะรู้ว่าเป็นรอยเก่าหรือรอยใหม่ ถ้ารอยยังใหม่มันจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าและหันไปใช้พื้นที่อื่น การเผชิญหน้ากันระหว่างเสือเจ้าถิ่นกับเสือตัวอื่นที่บุกรุกจึงมักจะไม่เกิดขึ้นได้ง่ายนัก 

หากแต่เสือก็เป็นสัตว์กินเนื้อ การล่าเหยื่อจึงเป็นสิ่งสำคัญของการมีชีวิตรอดในธรรมชาติ  แม้ว่าเสือจะมีร่างกายที่มีพละกำลังปราดเปรียวว่องไว และมีเขี้ยวเล็บที่แหลมคม แต่การมีชีวิตรอดในธรรมชาติไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ การแย่งอาหารหรือการเผชิญหน้ากันก็อาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ที่สำคัญเสือเป็นสัตว์รักสงบ แต่เมื่อต้องล่าเหยื่อ มันจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายและดุร้ายที่สุด 

ตาปัญญาว่า "ท่าทางไอ้ลายตัวเมื่อคืนมันจะไม่ยอมคายเหยื่อ เดี๋ยวเถอะ ๆ เดี๋ยวพวกมึงจะได้โกยกันป่าราบ"

"อ้าว- ก็ไหนพูดอยู่เมื่อกี้ว่าไม่เกี่ยวกับเรา"

 ไอ้พริ้งย้อนถามแก

"ก็เผื่อมันไล่ฟัดกันมาทางนี้ มึงจะกล้าเดินนวยนาดอยู่รึ -ลูกไอ้พร้อม"   ว่าแล้วตาปัญญาก็หัวเราะหึ ๆ "เกิดมันตาฝาด เห็นมึงเป็นคู่กัดของมันละก้อ - - พริ้งเอ๋ย- วิ่งกันขี้แตกขี้แตนทีเดียวแหละ เชื่อกูเถอะ"

ผมฟังตาปัญญาแกสาธยาย ก็ให้นึกหวาดเสียวอยู่เหมือนกัน ถ้าเผื่อมันรุกไล่กันมาทางนี้เข้าจริง ๆ ผมจะทำอย่างไรดี คาดคะเนจากเสียงต่อสู้ที่ได้ยินตอนนี้ พวกมันก็น่าจะขยับมาอยู่ในระยะที่ไม่เกินซีกเนินเขาฝั่งโน้น  ฝั่งที่อยู่เหนือทับนอนของพวกเราขึ้นไป ซึ่งถ้าหากพวกมันวิ่งไล่กันมาเป็นทางตรง ไม่อ้อมป่ารกเหมือนอย่างที่เรากำลังเดินลดเลี้ยวไปตามริมธารน้ำกันอย่างนี้  รับรองไม่เกินสองหรือสามนาทีข้างหน้าเจ้าลายพาดกลอนทั้งสองตัวก็จะต้องมาถึง

แล้วก็จริงดั่งคาด!!

"แน่ะ ท่าทางจะมากันแล้วโว้ย"  ตาปัญญายืนเงี่ยหูฟัง กะพริบตาถี่ ๆ " พวกมึงแยกไปหาต้นไม้ใหญ่ แล้วเร่งปีนกันขึ้นไปเร็ว ๆ  ขึ้นไปแล้วก็อย่าส่งเสียงดัง  จำไว้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็ไม่ต้องตกอกตกใจ เสือมันฟัดกันคนไม่เกี่ยวโว้ย!  เอ้า ไปกันได้แล้ว เร็วเข้า "
 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store