NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
นาฏกรรมความรัก (Ep.3 of 8)
หมวด: Life

นาฏกรรมความรัก (Ep.3 of 8)

  • 602
  • 0
  • 0
RamonaSays

รถเก๋งเคลื่อนตัวเกือบถึงประตูโรงเรียน ฉันเลือกจอดถัดจากรถกระบะสีขาวซึ่งเป็นจุดนัดพบของเรา ไม่ถึงสิบห้านาทีลูกชายสุดที่รักก็เดินออกมาจากรั้วโรงเรียน พร้อมเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นเด็กชายขนาดตัวเล็กสมวัยเด็กประถมหนึ่ง ซึ่งต่างกับลูกชายของฉันที่กลับมีขนาดตัวเท่าเด็กประถมสี่หรือห้า ด้วยความรักที่มีต่อลูก ฉันจึงเห็นความอวบอ้วนของลูกเป็นความตุ้ยนุ้ยน่ารักน่ากอด ทุกสิ่งที่ลูกอยากได้อยากกิน ฉันรีบจัดหามาให้ด้วยความยินดี ทุกครั้งที่ลูกทำตาโตร้องโอ้โหเมื่อเห็นของกินที่ชอบ ฉันยิ่งเปี่ยมสุข ยิ้มแก้มปริ หากแต่ในตอนนี้ ฉันตาสว่างมองเห็นภาพความจริงเบื้องหน้าแล้วว่า ลูกชายสุดที่รักนั้นอ้วนเกินขนาดและลำบากแค่ไหนในการวิ่งเล่นหรือกระทั่งเดิน คล้ายมีถุงข้าวสารสักสองสามถุงซุกอยู่ในตัว หัวเข่าเล็กๆ แบกน้ำหนักเกินขนาดจนเห็นชัดว่าเคลื่อนตัวลำบาก ดูเหมือนลูกจะเดินกะเผลกเหมือนเจ็บขาด้วย ฉันเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร

ทั้งสองเดินใกล้เข้ามาแล้ว เด็กชายตัวเล็กน่ารักเดินแยกไปที่ชายหนุ่มเจ้าของรถกระบะที่จอดอยู่ข้างๆ เขาอุ้มเด็กชายตัวลอย เสียงเล็กๆ หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันครู่หนึ่งแล้วก็ชวนกันขึ้นรถแล้วขับออกไป ความจริงเมื่อสองสามปีก่อนฉันเคยทำแบบนี้กับลูกชาย หากแต่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้แม้กระทั่งอุ้มเขาลอยจากพื้น ฉันมองหน้าลูกชายสุดที่รัก สีหน้าเขาหม่นเศร้า มือสั้นป้อมเอื้อมมาเปิดประตูรถ ปลดเป้นักเรียนออกจากหลัง แล้วเคลื่อนตัวทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงนั่งที่เบาะด้านข้าง เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้า เสื้อผ้าเปียกชื้นโชยกลิ่นอับเหงื่อ ฉันร้องทักทายพยายามทำเสียงให้สดใส เขาไม่ทักตอบแถมทำหน้าบูดเบื้อง สอบถามถึงสาเหตุเท่าไรก็ไม่ตอบ บ่นแต่ว่าหิว ฉันบอกว่าเมื่อเรากลับถึงบ้านจะรีบทำอาหารให้กิน เขาไม่ยอม บอกว่าให้แวะร้านแมคโดนัลด์ จะกินแฮมเบอร์เกอร์ หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่ต้องให้ลูกร้องขอหรอก ฉันจะเป็นคนเสนอให้ทุกครั้งเพราะไม่ต้องเสียเวลาไปจัดเตรียมอาหารให้กินหลังเลิกเรียน แต่ครั้งนี้ฉันอยากปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตเร่งด่วนแบบนี้เสียใหม่ เมื่อถูกเน้นย้ำเสียงแข็งว่าเราต้องกลับไปกินอาหารที่บ้านเท่านั้นแหละ เขาตะโกนลั่นรถ โวยวาย สะบัดตัวสะบัดหน้าร้องว่าไม่เอาๆ ความเครียดจับตรึงเข้าที่ขมับฉันทันที เป็นครั้งแรกที่เขาถูกขัดใจเรื่องกิน ลูกแผลงฤทธิ์เดชจนน่าเหนื่อยใจ เป็นความผิดของฉันเองที่ตามใจลูกจนไม่รู้จักคำว่าผิดหวัง ฉันถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน มองลูกร้องไห้งอแง ห่อตัวกลมเป็นลูกบอล เด้งดึ๋งดั๋งจนรถโยกไหวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

รถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในบ้าน ฉันเลื่อนคันเกียร์มาที่ตัว P จากนั้นก็หันไปเก็บสัมภาระต่างๆ ออกจากรถ เหลือบตามองเด็กตัวกลมๆ ที่กำลังนั่งยิ้มอย่างมีความสุขกับแฮมเบอร์เกอร์ แก้มอวบอูมทั้งสองเลอะไปด้วยซอสมะเขือเทศและมายองเนส คิดแล้วกลุ้มใจ เจ้าลูกน้อยของแม่จะเข้าใจไหมหากแม่บอกว่าเราต้องลดความอ้วนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโรคภัย ฉันคิดพลางเก็บข้าวของและเรียกลูกลงรถ ลูกน้อยส่งเสียงตามหลังว่าอยากกินน้ำอัดลม ฉันแทบจะพุ่งไปที่ครัวเพื่อกวาดน้ำอัดลมทุกกระป๋องในตู้เย็นทิ้งขยะ แต่ก็ช้ากว่าขาคู่สั้นๆ ป้อมๆ ที่ตอนนี้ออกวิ่งแซงหน้าไปเสียแล้ว 

ดีแต่ว่าลูกไม่งอแงร้องหาพ่อของเขามากนัก เมื่อฉันบอกว่าพ่อต้องนอนที่โรงพยาบาลเพราะไม่สบาย แต่กว่าจะเอาลูกเข้านอนได้ฉันก็เกือบแย่ ต้องอดทนต่อการเซ้าซี้ของลูกให้ทำอาหารให้กินอีกมื้อ ฉันรู้สึกกลุ้มใจทุกครั้งที่ลูกร้องขอกิน หลังจากมื้อเย็นผ่านไป ลูกยังหยิบนมกล่อง ยู เอช ที รสช็อกโกแลต ออกมากินอีกสองกล่อง นั่นล่ะถึงจะยอมนอนได้ ฉันแทบอยากจะเหวี่ยงหนังสือเมนูลูกรักหรือแม้กระทั่งสูตรทำขนมนมเนยต่างๆ   ที่ขวนขวายซื้อมาเป็นสิบเล่มทิ้ง 

 

(โปรดอ่านตอนต่อไป)

ภาพ https://th.theasianparent.com

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store