NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
สารนิยาย : เหมืองป่า บทที่ 17/1
หมวด: Life

สารนิยาย : เหมืองป่า บทที่ 17/1

  • 549
  • 0
  • 0
ชายเสรี

 คืนหนึ่งที่ทุ่งส้าน (ต่อ)

 

ด้วยความที่เกิดมาเป็นลูกป่า ชีวิตอบอวลอยู่ด้วยกลิ่นพฤกษาพงไพรมาตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ  กับสัตว์ป่าที่กำลังย่างเท้าเข้ามาเป็นเป้าหมายให้ซุ่มยิงอยู่ในขณะนี้นั้น แม้จะเขย่าใจให้ตื่นเต้น แต่ผมก็ไม่ปรารถนาจะกระดิกนิ้วลั่นไกปืนมากนัก เพราะเกรงจะโดนตัวแม่ของมันเข้า ลูกวัวแดงตัวเล็กขนาดนั้นถ้าขาดแม่ของมันเมื่อใด ชีวิตน้อย ๆ ของมันก็คงจะยืดยาวต่อไปไม่ทันข้ามวันอย่างแน่นอน ไหนจะต้องอดนมหิวโซ ไหนจะโดนฝูงทอดทิ้ง ก็คงไม่แคล้วเป็นเหยื่อของนักล่าอย่างไม่ต้องสงสัย

และก็แปลกเหลือเกิน พอผมนึกถึงสัตว์นักล่า พวกมันเหล่านั้นก็พลันปรากฏขึ้นมาจริง ๆ มันปรากฏขึ้นรอบทิศทางในเวลาเดียวกัน  แล้วก็จู่โจมกันเข้ามารวดเร็วเหลือเกิน ทันที่ได้ยินเสียงเห่าบ๊อก ๆ เสียงแหลม ๆ   พวกมันก็พากันกรูเข้าถึงฝูงสัตว์เหล่านั้นเสียแล้ว ความสับสนอลหม่านที่เกิดขึ้นทำให้ผมนับจำนวนพวกมันได้อย่างคร่าว ๆ ว่าอย่างน้อยสิบสี่หรือสิบห้าตัวเป็นอย่างต่ำ

มันเป็นหมาในฝูงใหญ่เอาการ   กรูเข้าห้อมล้อมฝูงวัวแม่ลูกอ่อนเป็นวงกลม คอยไล่ต้อนฝูงวัวป่าฝูงนั้นให้เข้าไปกระจุกตัวอยู่ด้วยกัน ทำให้ขาดความคล่องตัวในการต่อสู้ป้องกันการโจมตีของพวกมัน

ทว่าพริบตาหนึ่งผมก็เห็นหมาป่าตัวหนึ่งลอยคว้างออกมาจากวงลอม ส่งเสียงร้องเป๋ง ๆ อย่างเจ็บปวด ทำให้ฝูงของมันหยุดชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะพากันวิ่งวนไปรอบ ๆ ฝูงวัวที่เคลื่อนย้ายออกจากร่มเงาไม้ส้านอีกครั้งหนึ่ง มันไล่ต้อนตรงมาทางเราสองคนที่นั่งมองกันอยู่บนห้างด้วยใจระทึก ในมือของผมมีปืนแก๊ปซึ่งมีแสนยานุภาพพอที่จะปลิดชีวิตสัตว์ใหญ่แม้แต่ช้างให้ล้มคว่ำลงได้ สัมหาอะไรกับพวกหมาน้อยเหล่านั้น    

ผมรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่มันใช้นิสัยหมาหมู่เข้ากลุ้มรุมทำร้ายสัตว์อื่น จนอยากจะลั่นไกปืนส่งเม็ดกระสุนเข้าใส่มันสักโป้ง   แต่ทว่า--หลังจากพวกมันทั้งฝูงรวมทั้งฝูงวัวแดงพวกนั้นจะแตกตื่นวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงกันไปคนละทิศละทางเพราะเสียงปืนที่เกิดขึ้นจากน้ำมือผมสักหนึ่งชั่วยาม    ก็เชื่อได้เลยว่า อีกไม่นานการไล่ล่าในรูปการณ์นี้ก็จักต้องปรากฏขึ้นมาอีก  ไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง   ผมจึงต้องระงับใจที่จะช่วยเหลือพวกวัวแดงนั้นเสีย ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติชีวิตสัตว์ ซึ่งต้องต่อสู้ดิ้นรนให้ไปตามเรื่องตามราวของพวกมัน

เมื่อหันไปทางตาปัญญา ก็เห็นแกนั่งจ้องพวกสัตว์เหล่านั้นอยู่เหมือนกัน แกยิ้มให้ผมเมื่อเห็นผมหันไปมองหน้าแก ทว่าแกก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะแกคงจะรู้ว่าขณะนั้นผมกำลังคิดอะไรอยู่

เจ้าสัตว์สองชาติพันธุ์ที่กำลังขับเคี่ยวกันอยู่เบื้องล่าง ห่างจากห้างของเราออกไปราว ๆ ๒๐ วา ยังคงโรมรันพันตูกันอยู่อุตลุด ในช่วงจังหวะหนึ่งผมเห็นหมาในตัวหนึ่งกระโดดเข้าไปงับน่องวัวแดงแรกรุ่นติดคาปากจนเจ้าวัวแดงตัวนั้นร้องแง้ ๆ เสียงหลง เจ้าวัวตัวโตหันมาช่วย มันเอี้ยวตัวมาขวิดหมาในที่กำลังงับขาลูกวัวแรกรุ่นอย่างไม่ยอมปล่อยด้วยปลายเขาอันแหลมโง้งเข้าเต็มเหนี่ยว   หมาป่าเคราะห์ร้ายตัวนั้นลอยขึ้นสูงจากพื้นไม่ตำกว่าห้าหรือหกวา ก่อนจะหล่นตุ๊บลงไปนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ทำให้ฝูงของพวกหยุดชะงักขึ้นอีกครา และคราวนี้วัวเขาโง้งตัวโตทั้งสองไม่ปล่อยโอกาสให้หมาล่าเนื้อพวกนั้นได้ทันตั้งหลัก มันทั้งสองตรงเข้าขวิดศัตรูที่ล่าถอยส่งเสียงร้องเป๋ง ๆ และแตกหนีกระเจิง

วีระกรรมอันห้าวหาญของวัวแดงสองตัวนั้นทำให้ผมรู้สึกยกย่อง กระทั่งใจอ่อนถึงกับคิดที่จะสังหารพวกมันด้วยปืนแก๊ปที่เล็งจ้องส่องไปไม่ลง

และในที่สุดผมก็ลดปืนลงจากบ่า ปล่อยให้พวกมันเดินผ่านใต้ถุนห้างหายไปในแนวป่าด้านหลังกันตามสบาย เป็นเหตุให้ตาปัญญาหัวเราะหึ ๆ ออกมา

"ถ้าซื้อหวยแม่นอย่างนี้ก็ดีไม่น้อย" ตาปัญญาพูดเบา ๆ "ตานึกแล้วว่าเอ็งยิงมันไม่ลง"

"แต่ถ้าเป็นตาตาจะยิงพวกมันไหม" ผมถาม

"ยิงสิ"  ตาปัญญาพูดหนักแน่น  "เรื่องอะไรจะหวังน้ำบ่อหน้า เมื่อวัวฝูงนี้ผ่านไปแล้วไม่รู้จะมีสัตว์อะไรโผล่มาอีกหรือเปล่า เพราะหมาในพวกนี้มันป้วนเปี้ยนเสียจนสัตว์อื่นไม่กล้าโผล่ออกมา เมื่อกี๊ถ้าเป็นพวกกวางละก็เสร็จมันแน่   เพราะว่ากวางส่วนใหญ่เป็นสัตว์ตาขาว  บางครั้งแค่ได้ยินเสียงเสือคำรามก็ยืนตัวสั่นวิ่งไปไหนไม่ถูก    พอมันโดนพวกหมาป่ารุมล้อมแทนที่จะสู้กลับยืนเฉย  ถ้าวิ่งหนี  ก็จะวิ่งดั้นด้นเข้าป่ารก   แทนที่จะวิ่งไปในที่โล่งไม่ให้เขาบนหัวไปคล้องเถาวัลย์ผูกรัดเข้า   เพราะฉะนั้นเมื่อมันวิ่งเข้าป่ารกก็เสร็จพวกหมาป่าทุกราย  เมื่อเถาวัลย์คล้องเขาติดเมื่อไหร่กวางโง่ทั้งหลายก็ยืนตัวแข็งทื่อ รอให้ฝูงหมาป่ากรูเข้าขย้ำลูกเดียว"

***********************************************************************

เชิญอ่านตอนจบของบทนี้ต่อไปได้เลยครับ
 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store