NOOZUP

Download NOOZUP
App Store Play Store
หลานจ้าน  ท่านรังแกข้า FanFic ปรมาจารย์ลัทธิมาร Fan Fiction MDZS
หมวด: Funny

หลานจ้าน ท่านรังแกข้า FanFic ปรมาจารย์ลัทธิมาร Fan Fiction MDZS

  • 652
  • 32
  • 0
HiganbanaHime

 

        "เจ๋ออู๋จวิน ให้พวกข้าไปล่าพรายน้ำกับท่านนะ"

       กลางสะพานแขวนบนภูเขาสูงแห่งกูซู   ธรรมชาติงดงาม  ไอหมอกลอยละล่องดั่งวิมานเซียน   ร่างสง่างามในชุดขาวพิสุทธิ์ดั่งชาวสวรรค์สองร่างกำลังเดินเคียงกันข้ามสะพาน  เสียงตะโกนดังขึ้นมารั้งทั้งสองไว้ให้หันกลับมามอง  ปลายสะพานนั้นมีเด็กหนุ่มสองคนในเครื่องแบบสีขาวของนักศึกษาอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่กำลังวิ่งมาอย่างร่าเริง  จนมาหยุดอยู่เบื้องหน้า

        "คุณชายเว่ย  ภารกิจในครั้งนี้อันตรายมาก.."

        "ข้ารู้ข้ารู้  ที่อวิ๋นเมิ่งอยู่ติดแม่น้ำ  พวกข้าว่ายน้ำเก่ง  เรื่องพรายน้ำนี้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก  ไม่เป็นภาระกับพวกท่านแน่นอน  อาจจะช่วยเหลือพวกท่านได้ด้วย" ไม่รอให้เจ๋ออู๋จวินพูดจบ  เว่ยอู๋เซี่ยนก็รีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างไร้มารยาท  ทำให้หลานวั่งจีที่อยู่ที่อยู่ด้านข้างตวัดสายตามองอย่างไม่สบอารมณ์  กระนั้นสีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลง  เช่นเดียวกันกับเว่ยอู๋เซี่ยนผู้ไม่เคยแคร์สายตาใคร

         “ความประพฤติไม่เหมาะสม”  เสียงเรียบนิ่งของหลานวั่งจีเอ่ยขึ้น  ทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนหน้ามุ่ยทันที

         “เจ๋ออู๋จวิน  ท่านก็รู้ว่าหลายวันนี้พวกเราไม่มีเรียน  อยู่บนเขาก็ไม่มีอะไรทำ  พวกเราก็เลยอยากลงเขาไปเรียนรู้  เพิ่มพูนประสบการณ์”  เจียงเฉิงเห็นเว่ยอู๋เซี่ยนเริ่มจะขัดแย้งกันอีกครั้ง   จึงรีบพูดแก้ไขสถานการณ์  สมกับเป็นว่าที่ประมุขน้อยตระกูลเจียง

        “เอาสิ  ถ้าเช่นนั้น  ก็ขอเชิญคุณชายเจียง  คุณชายเว่ย  ลงเขาไปพร้อมกับพวกเราเลยก็แล้วกัน” หลานซีเฉินอนุญาตอย่างนุ่มนวล

        ขณะลงเขามา

        “ทำไมท่านพี่ถึงอนุญาตให้พวกเขามากับเราด้วย”  หลานวั่งจีที่ยังคงหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        “ข้าเห็นว่าเจ้าอยากให้พวกเขามาด้วย” หลานซีเฉิน  ตอบยิ้มๆ  แล้วเดินลงเขาต่อไป

          “โอ้โห  ทำไมฝุ่นเยอะขนาดนี้เนี่ย  พวกเจ้าได้ทำความสะอาดบ้างรึเปล่า  จะให้พวกข้าพักห้องแบบนี้เนี่ยนะ”  เสียงโวยวายดังมาจากโรงเตี๊ยมประจำเมือง  แน่นอนว่าเป็นเว่ยอู๋เซี่ยนผู้ไม่เคยสำรวมกิริยา  

          “โธ่คุณชาย  โปรดอภัยด้วย  เดี๋ยวนี้กิจการพวกเราย่ำแย่มาก  ตั้งแต่ปีศาจกินคนออกอาละวาดก็ไม่มีใครมาเข้าพักอีกเลย  พวกท่านเป็นกลุ่มแรกในหลายเดือนมานี้ เลยนา” เสี่ยวเอ้ออธิบายด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

           “หืม  ปีศาจกินคนเหรอ  ไหนๆๆ  มาเล่าให้ข้าฟังหน่อยซิ”  เว่ยอู๋เซี่ยนเปลี่ยนสีหน้าจากคิ้วขมวดมุ่น  เป็นยิ้มทะเล้นในทันที  เดินมาโอบใหล่เสี่ยวเอ้ออย่างเป็นกันเอง  แม้แต่หลานวั่งจีที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างตั้งแต่ต้นก็ยังประหลาดใจกับความรวดเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเว่ยอู๋เซี่ยน

           “เอ่อ  คุณชายทั้งสองโปรดอภัยด้วย  พวกข้าก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน”  เสี่ยวเอ้อมีสีหน้าลำบากใจ  ตอบเสียงเบา

           “โธ่เอ้ย  แล้วทำไมถึงบอกว่ากินคนเล่า”  เว่ยอู๋เซี่ยนยังมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น  ผิดกับหลานวั่งจีที่สงบนิ่งอย่างสิ้นเชิง

            “คืออย่างนี้คุณชายทั้งสอง  หลายเดือนมานี้เกิดเรื่องประหลาดในทะเลสาบ  ผู้คนที่ออกไปหาปลาตามปกติต่างก็หายตัวไป  เหลือแต่เรือ  ไม่มีใครพบศพของคนที่หายตัวไปเลย  ชาวบ้านต่างร่ำลือกันว่าปีศาจกินคนออกอาละวาดในทะเลสาบ  ไม่มีใครกล้าออกไปหาปลากันแล้ว  น่ากลัวขนาดนี้  พวกท่านอย่าให้ข้าเล่าอีกเลย  ข้าขอตัวก่อน”  เสี่ยวเอ้อมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างแท้จริง  รีบขอตัวจากไปในทันที  ปล่อยให้เว่ยอู๋เซี่ยนกับหลานวั่งจีสบตากันเพียงสองคน

            หลานวั่งจีหมุนตัวเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง  ไม่สนใจเว่ยอู๋เซี่ยนอีก  ฝ่ายเว่ยอู๋เซี่ยนมีหรือจะยอมอยู่เฉยๆ  วิ่งตามไปพยายามพูดคุยด้วย  แต่หลานวั่งจีกลับนั่งเข้าฌาน  ไม่สนใจจะโต้ตอบกับเว่ยอู๋เซี่ยน  เขาจึงได้แต่ลุกไปนั่งบนเตียงใกล้ๆอย่างเบื่อหน่าย

            “น่าเบื่อยิ่งนัก  ทำไมข้าต้องมาพักห้องเดียวกับคนน่าเบื่อแบบนี้ด้วย  ไม่สนุกเลย” เว่ยอู๋เซี่ยนคิด  แล้วหลบออกไปสั่งสุรามาดื่มหลายไห

              วันต่อมา  ทุกคนต่างเดินทางไปยังทะเลสาบ  เพื่อค้นหาสาเหตุของเหตุการณ์ประหลาดในครั้งนี้  ทุกคนต่างตั้งใจสังเกตุเฝ้าระวังสิ่งรอบตัว  มีเพียงเว่ยอู๋เซี่ยนที่เดินไป  ดื่มสุราไป  ชวนผู้อื่นพูดคุยไปตลอดทาง  จนมาถึงหลานวั่งจี  เว่ยอู๋เซี่ยนหยุดพูดคุยด้วยนานเป็นพิเศษ  แม้จะไม่มีการโต้ตอบใดๆ

                “ท่านพี่วั่งจี  ดื่มหน่อยมั๊ย   ไม่เอาเหรอ  น่าเสียดายออก  รสชาติดีมากเลยนะ  พี่วั่งจี  ท่านว่าเหตุการณ์มันแปลกๆมั๊ย   เหตุการณ์หุ่นเชิดก่อนหน้านี้  ได้ข้อสรุปอะไรบ้างแล้วหรือไม่”

               “ไม่มี”

                “ท่านพี่วั่งจี  ท่านว่าเจ๋ออู๋จวินมีเรื่องอะไรปิดบังพวกเราอยู่รึเปล่า  เหตุการณ์ครั้งนี้มันแปลกๆนะ  ชาวบ้านเมืองไฉ่อีนี้ทุกคนหากินกับทะเลสาบมานานหลายชั่วอายุคน  ทุกคนต่างก็ว่ายน้ำเก่ง  แต่กลับมีคนตายในทะเลสาบมากมาย  ท่านว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ผู้ฝึกตนที่หายตัวไปแล้วกลายเป็นหุ่นเชิดพวกนั้นมั๊ย  ข้าว่านะ...  “

                ขณะพูดไม่หยุดนั่น  เว่ยอู๋เซี่ยนก็ยกไหสุราดื่มเป็นระยะ  จนหลานวั่งจีเกิดความรำคาญอย่างถึงที่สุด  คว้าไหสุราจากมือเว่ยอู๋เซี่ยน  แล้วเททิ้งต่อหน้าต่อตา  เว่ยอู๋เซี่ยนอ้าปากค้าง  พูดไม่ออกกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดนี้  ก่อนจะโวยวายออกไป

              “ละ...  ละ... หลานจ้าน  สุราข้าเพิ่งดื่มไปนิดเดียวเอง  ชดใช้สุราข้ามาเลยน๊า....”

               “ล่าราตรี  ห้ามดื่มสุรา”  หลานวั่งจีตอบอย่างเย็นชา  แล้วเดินต่อ

               “ข้าไม่เคยได้ยินกฎนี้เลย  หลานจ้าน  เจ้าต้องชดใช้สุราข้ามาเลยนะ   หลานจ้านนนนนนน”  เว่ยอู๋เซี่นแผดร้องแล้ววิ่งตามไป  เขาหงุดหงิดมากกับการกระทำของหลานวั่งจีนี้  สักวัน  ข้าต้องตอบแทนเจ้าเรื่องนี้อย่างแน่นอน  เขาคิดในใจ

                ด้านหลังเจียงเฉิงที่เดินตามมา  หัวเราะเบาๆ  เว่ยอู๋เซี่ยนจอมก่อเรื่องอันดับหนึ่ง  ไม่เคยมีใครกำราบได้  ในที่สุดก็มีดาวข่มในที่สุด  

               หลังกลับจากทะเลสาบไฉ่อี  เว่ยอู๋เซี่ยนนำสุราเทียนจื่อเซี่ยวกลับมาหลายไห  แล้วพาเจียงเฉิงกับเนี่ยหวายซังมานั่งดื่มกันตามประสาเด็กเกเรประจำห้อง  หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน  ทันใดนั้นหลานวั่งจีก็ทำลายผนึกบนประตู  แล้วก้าวเข้ามา  คาดโทษทุกคนในห้องที่ทำผิดกฎ  และให้ทุกคนไปที่หอสำนึกตนในทันที  

               เว่ยอู๋เซี่ยนเข้ามาแก้สถานการณ์  แต่ไม่สามารถโน้มน้าวผู้คมกฎที่เถรตรงอย่างหลานวั่งจีได้  สุดท้ายจึงใช้ยันต์อาคมสะกดหลานวั่งจีไว้  โบกมือให้พวกเจียงเฉิงหลบออกจากห้องไป

               หลานวั่งจีพลาดท่าถูกอาคมสะกดของเว่ยอู๋เซี่ยนโดยไม่คาดคิด  ร่างกายขยับตามคำสั่งของเว่ยอู๋เซี่ยนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  เว่ยอู๋เซี่ยนก็นึกสนุก  แม้ตอนที่ล่าราตรีในทะเลสาบไฉ่อีเขาจะแอบเอาคืนเล็กๆไปแล้ว  แต่ก็ยังร็สึกไม่สาแก่ใจ  จึงให้หลานจ้านดื่มสุราไปหนึ่งจอก  กลับไม่คาดคิดว่าหลานวั่งจีจะหลับไปในทันที  จึงต้องพาไปนอนที่เตียง  

               เมื่อหลานวั่งจีหลุดจากอาคมสะกด  ด้วยความตกใจเรื่องผ้าคาดศีรษะเบี้ยว  เขาไม่ยอมให้เว่ยอู๋เซี่ยนแตะต้อง  มีเพียงพ่อ แม่ ภรรยา  และบุตรเท่านั้นที่จะสัมผัสได้ ตามกฎของตระกูลหลาน  จนกระทั่งได้ปรับทุกข์ พูดคุยกับเว่ยอู๋เซี่ยน  ทั้งคู่ต่างก็กำพร้า  จึงเกิดความเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้น  เพราะหลานวั่งจี ดื่มสุราไป  จึงเปิดตนเองมากขึ้นเล็กน้อย  เว่ยอู๋เซี่ยนก็ดื่มไปอีกมาก  จนทั้งคู่หลับไป

               เช้ามา  เว่ยอู๋เซี่ยนตื่นขึ้นมาก่อนหลานวั่งจี  เสื้อผ้าหลุดลุ่ย  ไม่เรียบร้อย  ขณะมองไปที่หลานวั่งจี  ก็อดขำไม่ได้  ที่ได้เห็นหลานวั่งจีในสภาพไร้สติจนดูไม่ได้แบบนี้    แล้วก็เกิดความคิดอยากแกล้งขึ้นมา  จึงคลายเสื้อผ้าหลานวั่งจีออกเล็กน้อย

            เมื่อหลานวั่งจีได้สติขึ้นมาก็รู้สึกปวดศีรษะ  ความทรงจำไม่ปะติดปะต่อ  แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าตนเองไม่เรียบร้อย  แล้วหันไปเห็นเสื้อผ้าเว่ยอู๋เซี่ยนไม่เรียบร้อยเช่นกัน  เขาผุดลุกขึ้นทันที

               “เว่ยอิง  เจ้า  เจ้า”  เขาพูดอะไรไม่ออก

              “หลานจ้าน  ท่านรังแกข้า”  เว่ยอู๋เซี่ยนทำท่าทางน่าสงสาร  แต่ในใจกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ  แต่เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของหลานวั่งจีแล้วทำให้เขาต้องระเบิดหัวเราะออกมา

              “ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  หลานจ้าน  ท่านเชื่อจริงๆหรือ   ไม่มีอะไรจริงๆ  ข้าแค่แกล้งท่านเล็กน้อย  ท่านยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง  ท่านแล้งเทสุราข้าทิ้ง  ข้าแค่เอาคืนเล็กน้อยเอง   หายกัน  หายกัน”  เว่ยอู่เซี่ยนหัวเราะจนน้ำตาไหล

             “เว่ยอิง  เจ้า  เจ้ามัน   ตามข้าไปรับโทษที่หอลงทันเดี๋ยวนี้”  พูดจบ  หลานวั่งจีที่กำลังเดือดจัดก็หมุนกายจากไปอย่างเดือดดาล  

 

               ในที่สุดหลานวั่งจีและเว่ยอู๋เซี่ยนก็ถูกโบยร่วมกันคนละสามร้อยไม้  ตอนนั้นทั้งสองคนไม่มีใครคาดคิดเลยว่า  เหตุการณ์กลั่นแล้งเล็กน้อยนั้น  จะผูกพันเขาทั้งคู่ไว้ตลอดกาล  อีกทั้งยังจะเกิดขึ้นจริงๆอีกด้วย

 

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร  สามารถอ่าน fan  fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร (The Untamed) 陈情令

เรื่องราวหลังการจากลา - 1 -  Fan Fiction MDZS ปรมาจารย์ลัทธิมาร    https://www.noozup.me/2114409/ 

 เรื่องราวหลังการจากลา - 2 -  Fan Fiction MDZS ปรมาจารย์ลัทธิมาร    https://www.noozup.me/2126135/ 

 เรื่องราวหลังการจากลา - 3 -  Fan Fiction MDZS ปรมาจารย์ลัทธิมาร    https://www.noozup.me/2157587/ 

Related Content

Recommended by NoozUP

Apple Store Play Store